Τι συμβολίζει για τον καθένα από εμάς ο Μ. Χατζιδάκις? Αυτό είναι το ερώτημα που τέθηκε στα πλαίσια ενός αφιερώματος που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του Radiobubble με σκοπό να πλημμυρίσει το διαδίκτυο με εκπομπές, κείμενα, ήχους, εικόνες, μουσικές, podcasts,λέξεις, βίντεο, ποιήματα, vcasts, θεατρικά σχετικά με τον Ελληνα μουσικοσυνθέτη.Για μένα λοιπόν η μουσική του Μ.Χατζιδάκι συμβολίζει τη διάδοση και την επικράτηση της λαϊκής παράδοσης του τόπου μας μέσα από έντεχνους μουσικούς δρόμους.
Λόγω της ιδιαίτερης γεωγραφικής της θέσης η Ελλάδα πάντα προσπαθούσε να εξισοροπήσει την ταυτότητά της ανάμεσα στις καταβολές που μοιραία κουβαλούσε άλλοτε από την Ανατολή και άλλοτε από τη Δύση. Σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης ή αλλοιώς σταυροδρόμι πολιτισμών θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε.
Στη τελική διαμόρφωση και την εξέλιξη της μουσικής και του τραγουδιού στον ελληνικό χώρο σημαντικό ρόλο αποτέλεσε η δεκαετία του '60. Δύο νέοι συνθέτες ο Μ. Χατζιδάκις και ο Μ.Θεοδωράκης έμελλε να αλλάξουν τον ρου της ελληνικής μουσικής αφού οι μουσικές τους ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο προβάλλοντας έτσι το όνομα της χώρας μας.
Σε μια περίοδο με έντονους κοινωνικούς μετασχηματισμούς οι δύο συνθέτες κατάφεραν με τις μουσικές τους να καταργήσουν τα στεγανά όρια που διαχώριζαν μέχρι τότε τα διάφορα είδη της μουσικής στον τόπο μας. Κομβικό σημείο αποτέλεσε η έκδοση του έργου "Επιτάφιος" σε δύο εκδοχές:
- τη "λυρική" με τη Νανά Μούσχουρη που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις και
- τη "λαϊκή" με τον Γρηγόρη Μπιθικότση που αποτελεί την εκδοχή του Μίκη Θεοδωράκη.
Αν και οι πρωταγωνιστές του "έντεχνου λαϊκού τραγουδιού" λόγω των διαφορετικών ιδεολογικών και πολιτικών τους πεποιθήσεων προσέλαβαν διαφορετικά την έννοια "λαϊκό" και λειτούργησαν με διαφορετική πρακτική η συμβολή τους μοιάζει να συγκλίνει σε ένα πρωτοποριακό επίτευγμα : να καταφέρουν να συγκεράσουν το έντεχνο και το λαϊκό, με τον δικό του τρόπο ο καθένας.
Ο Χατζιδάκις ως λόγιος συνθέτης θεώρησε το λαϊκό τραγούδι ως "πρώτη ύλη" . Συνέβαλλε στην εξοικείωση του αστικού κοινού με το "λαϊκό" χρώμα μέσα από τις διασκευές ρεμπέτικων και λαϊκών τραγουδιών για "δυτικά" κυρίως όργανα όπως το βιολοντσέλλο, το πιάνο και το μαντολίνο ενώ το μπουζούκι (σύμβολο της λαϊκής μουσικής αλλά και παρεξηγημένο και απαξιωμένο όργανο εκείνη την εποχή) ενσωματώθηκε από τον Μ.Χατζιδάκι μόνο στα κινηματογραφικά τραγούδια του.
Στην Ελλάδα το ευρύτερο κοινό ήρθε σε επαφή με τα τραγούδια μέσω των κινηματογραφικών ταινιών που βρήκαν μεγάλη απήχηση και μάλιστα τα τραγούδια εκδόθηκαν σε δίσκους (Στέλλα, Κάλπικη λίρα, Μαγική πόλις, Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο κ.α.). Ως αποτέλεσμα αυτής της μαζικής αποδοχής από το κοινό της μουσικής που περιλάμβανε λαϊκά στοιχεία, ακόμη και το ελεγχόμενο κρατικό ραδιόφωνο που μέχρι τότε δεν καταδεχόταν να ασχοληθεί με τη λαϊκή μουσική άρχισε σταδιακά να την ενσωματώνει μέσα στο πρόγραμμά του προσφέροντάς της επί τέλους τη θέση που της άξιζε. "Νοιώθω Ελληνας αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος.








Γιατί όμως η μάσκα μας οδηγεί σε αυτήν την ελευθεριότητα?
Κι ήταν εκείνος που μου εμφύτευσε το μεράκι να συνεχίσω αργότερα τη συλλογή εμπλουτίζοντάς την σε κάθε ταξίδι στο εξωτερικό με νέες μάσκες. Κατόπιν ακόμη και οι φίλοι μου γνωρίζοντας το πάθος μου άρχισαν σε κάθε περίσταση (γιορτές,γενέθλια κλπ) να μου φέρνουν για δώρο μάσκες. 