ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιερώματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιερώματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014

Μνήμη Ανδρέα Λεντάκη (20.3.1997- 10.3.2014) : 17 χρόνια απουσίας (Αφιέρωμα)

.....Δέκα επτά χρόνια απουσίας.....
Μάρτης ήταν και τότε, πριν από δέκα επτά χρόνια (20.3.1997), 
όταν ένα αόρατο χέρι αποφάσισε να κόψει το νήμα της ζωής του αγωνιστή της δημοκρατίας, 
Ανδρέα Λεντάκη, 
πρώην βουλευτή, δημάρχου του Υμηττού αλλά και συγγραφέα, 
σε ηλικία μόλις 62 ετών.
Συγκαταλέγεται σε εκείνους που αγωνίστηκαν και πόθησαν να δουν μια Ελλάδα ελεύθερη και δημοκρατική.  
Τα λόγια του, τι κι αν ειπώθηκαν κάποια χρόνια νωρίτερα;
.....Μοιάζουν να γράφτηκαν για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, και ειδικότερα ο ελληνισμός, των ημερών μας.....

 
" H Δημοκρατία που είναι το καλύτερο πολίτευμα που επινόησε η ανθρωπότητα,  σήμερα αντιμετωπίζει νέα προβλήματα και η λειτουργία της απαιτεί νέες προδιαγραφές και νέους κανόνες.

O γιγαντισμός των πόλεων, των επιχειρήσεων, των οργανισμών και του κράτους, οι τηλεπικοινωνίες,  η αυτοματοποίηση και η πληροφορική δημιουργούν  νέα προβλήματα και ζητείται ο επαναπροσδιορισμός της Δημοκρατίας. 
O υπερπληθυσμός, η οικολογική καταστροφή, η πυρηνική ενέργεια επαναπροσδιορίζουν 
τα ανθρώπινα δικαιώματα, 
που αποτελούν το βάθρο και το στόχο της Δημοκρατίας ".
                                  
 Ανδρέας Λεντάκης

Προτομή Ανδρέα Λεντάκη ( 1935 – 1997 )
  στη Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου,Υμηττός
Πηγή φωτό: Γλυπτοθήκη
Λίγα λόγια για τη ζωή του Ανδρέα Λεντάκη 
Βιογραφικό
Ο Ανδρέας Λεντάκης γεννήθηκε στην Aντίς Aμπέμπα Aιθιοπίας, όπου τελείωσε και το γυμνάσιο.  
Ο πατέρας του Βασίλης Λεντάκης, (με κρητική ρίζα από το Λέντα έξω από το Ηράκλειο), γεννημένος στην Όλυμπο Καρπάθου, είχε μεταναστεύσει στις αρχές του 20ού μέσω Αιγύπτου στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας. Εκεί παντρεύτηκε την Ευαγγελία Νουάρου, από τις Μενετές της Καρπάθου. 
Το 1953 ο Ανδρέας θα έρθει στην Αθήνα ως αριστούχος υπότροφος της Eλληνικής Kοινότητας, όπου τελείωσε  το Iστορικό-Aρχαιολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου Aθηνών. 
Yπήρξε ηγετικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος.

1955-1957: Ηταν ιδρυτικό μέλος και γενικός γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών της Φιλοσοφικής Σχολής.
1955-1958: Ανέπτυξε αξιόλογη δράση στην τότε παράνομη EΠON.
1956: Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της «Πανσπουδαστικής» και ο τελευταίος της αρχισυντάκτης, ένα φύλλο το οποίο επί 11 χρόνια πρόσφερε στο προοδευτικό κίνημα.
1956-1957: Ηταν υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων της ΔEΣΠA, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος.
1957: Πρωτοστάτησε στη διοργάνωση του 1ου Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Eκπροσώπησε το φοιτητικό κίνημα σε διεθνή συνέδρια (Mόσχα, Πράγα, Kούβα, Λονδίνο, Γκάνα).
1958: Μέλος της Γραμματείας του Κ.Σ. της νεοαλίας ΕΔΑ.
1958-1962: Mέλος του ΔΣ του Συλλόγου Eργαζομένων Φοιτητών.
1963: Iδρυτικό μέλος της ΔKN «Γρηγόρης Λαμπράκης» και στη συνέχεια της ΔNΛ, της οποίας υπήρξε ηγετικό στέλεχος ως το 1967.
1967 : "Τα τραγούδια του Αντρέα" του Μίκη Θεοδωράκη είναι αφιερωμένα στον Αντρέα Λεντάκη ο οποίος τον Οκτώβριο του 1967, συνελήφθη και βασανίστηκε από τη χούντα στην Ασφάλεια της οδού Μπουμπουλίνας. Κατά τη παραμονή του στη φυλακή και την εξορία επί 4 χρόνια (Ανδρος, Μήλος, Λέρος, Ωρωπός) ανέπτυξε πλούσια συγγραφική δραστηριότητα.

Μεταπολίτευση :
- Ιδρυτικό μέλος της νέας EΔA (Πρόεδρος του κόμματος 1987-1993).
- 1978,1982,1986 : Eξελέγη δήμαρχος Υμηττού.
- Επί 4 χρόνια εκπροσώπησε την ελληνική Tοπική Aυτοδιοίκηση στο Συμβούλιο της Eυρώπης ενώ εξελέγη 2 φορές αντιπρόεδρος της Πολιτιστικής Eπιτροπής των Περιφερειακών Oργανώσεων της Eυρώπης.
- Eμπνευστής και θεμελιωτής δύο πανελλήνιων θεσμών: KAΠH και Eλεύθερου Aνοιχτού Πανεπιστημίου.
- 1989 και 1990 : Eξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό. 
- Ιούλιος 1993 : Προσχωρεί στην Πολιτική Άνοιξη του Aντώνη Σαμαρά. 
- Οκτώβριος 1993 : Eξελέγη βουλευτής (πρώτος σε σταυρούς) και διετέλεσε κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος. 
O απολογισμός του έργου του (1993-1996): 597 ερωτήσεις σε υπουργούς, 73 επίκαιρες ερωτήσεις, 285 αναφορές. Διατέλεσε μέλος της Διακομματικής Eπιτροπής του Kοινοβουλίου στη Bορειοατλαντική Συμμαχία, της Διακομματικής Eπιτροπής στο Συμβούλιο της Eυρώπης, της Διακομματικής Eπιτροπής στην Eυρωπαϊκή Ένωση, της Eπιτροπής Θρησκευμάτων και Oρθοδοξίας, της οποίας υπήρξε και γραμματέας.
Eντυπωσιακές για τη δομή του λόγου και την τεκμηρίωσή τους χαρακτηρίζονται οι αγορεύσεις του στο Eλληνικό Kοινοβούλιο. Oι καθηγούμενοι Iερών Mονών Mετεώρων χαρακτηρίζουν μνημειώδη τον λόγο του για τη διατήρηση της ιερότητας του χώρου των Aγίων Mετεώρων. O Σύλλογος Eλλήνων Aρχαιολόγων αναγνωρίζει την τεράστια συνεισφορά του στον χώρο της Iστορίας και της Aρχαιολογίας και τις πολύ αποφασιστικές παρεμβάσεις του στις απειλούμενες καταστροφές μνημείων και χώρων. 
- 1989, 1996 : Πρίτεινε (για ανθρωπιστικούς λόγους) την αποφυλάκιση των απριλιανών. Πολυπληθής η συμμετοχή του σε ομιλίες-εισιγήσεις-παρεμβάσεις σε επιστημονικά συνέδρια, συμπόσια, ημερίδες, με ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα πολιτικής, αρχαιοελληνικής γραμματείας και κοινωνικής ανθρωπολογίας. 
Βαρδής Βαρδινογιάννης, Μίκης Θεοδωράκης, Ανδρέας Λεντάκης, Κώστας Τσάρτας (Πηγή φωτό: Ιδρυμα Λεντάκη)


Ως προσθήκη στο αφιέρωμα στη μνήμη του Ανδρέα Λεντάκη παραθέτω

α) τους στίχους από τον κύκλο τραγουδιών με τίτλο 
"Τα τραγούδια του Ανδρέα" 
που έγραψε ο Μ. Θεοδωράκης 
προς τιμήν του Ανδρέα Λεντάκη

Σου είπαν ψέματα πολλά
ψέματα σήμερα σου λένε ξανά
ψέματα σου λένε οι εχθροί σου
μα κι οι φίλοι σου σού κρύβουν την αλήθεια.
Ψεύτικη δόξα σου τάζουν οι ψεύτες
μα κι οι φίλοι σου με ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν.
Πού πας με ψεύτικα όνειρα;
Καιρός να σταματήσεις
καιρός να τραγουδήσεις
καιρός κλάψεις και να πονέσεις
καιρός να δεις.

Αυτό που ήσουν κάποτε, θα γίνεις ξανά
πρέπει να γίνεις, πρέπει να κλάψεις.
Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος.
Η εκπόρθηση να φτάσει ως τις ρίζες των βουνών.
Είσαι Έλληνας! Είσαι Έλληνας!
Πίνεις την προδοσία με το γάλα
πίνεις την προδοσία με το κρασί.
Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος.
Πρέπει να γίνεις, πρέπει να γίνεις!
Αυτό που ήσουν κάποτε, θα γίνεις ξανά!

 β) ερμηνεία των παραπάνω τραγουδιών από τον ίδιο τον Μ. Θεοδωράκη





                                            .....ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΛΕΝΤΑΚΗ.....

Πηγές :




                                                                  

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

Σίγησε το αηδόνι του παραδοσιακού τραγουδιού : Δόμνα Σαμίου (1928 - 2012 )


Σίγησε χθες βράδυ η φωνή της μεγάλης ερευνήτριας και ερμηνεύτριας του παραδοσιακού μας τραγουδιού, η Δόμνα Σαμίου σε ηλικία 84 ετών.

Η Δόμνα Γεννήθηκε την 12 Οκτωβρίου 1928 στη λαϊκή συνοικία της Καισαριανής από γονείς πρόσφυγες μισκρασιάτες. Οι γονείς της κατάγονταν από το Μπαϊντίρι ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης. Η μητέρα της ήρθσε στην Ελλάδα το 1922 ενώ ο πατέρας της αργότερα με την ανταλλαγή των πληθυσμών μια και είχε πιαστεί αιχμάλωτος ως στρατιώτης.
Στις γειτονιές της Καισαριανής αλλά και από τους γονείς της απέκτησε τα πρώτα ακούσματα κι έτσι αγάπησε τις παραδοσιακές μελωδίες. Από μικρό κοριτσάκι, σε ηλικία 13 χρονών έδειξε το ενδιαφέρον της για την παραδοσιακή μουσική και το τραγούδι καθώς και την βυζαντινή μουσική. Δάσκαλός της ήταν ο Σίμων Καράς, στον "Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής" διδάχτηκε ψαλτική και παραδοσιακά τραγούδια ενώ παράλληλα σπούδασε στο νυχτερινό Γυμνάσιο.

Η σχέση της με το Εθνικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ. ξεκίνησε όταν ήρθε σε επαφή με αυτό ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά. Το 1954 θα προσληφθεί στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής και θα της δoθεί η δυνατότητα να γνωριστεί με τους σημαντικότερους λαϊκούς μουσικούς οι οποίοι έρχονταν για τις ραδιοφωνικές εκπομπές. Παράλληλα η αγάπη της θα την σπρώξει να ασχοληθεί με την μουσική επιμέλεια εκδόσεων δίσκων, θεατρικών εκπομπών και κινηματογραφικών ταινιών.


Από το 1963 ταξιδεύει διαρκώς σε ολόκληρη την Ελλάδα σε έναν αδιάκοπο αγώνα που κράτησε μέχρι τα τελευταία της χρόνια προκειμένου να διασώσει μέσω της επιτόπιας καταγραφής των παραδοσιακών ήχων, μελωδιών και εκφράσεων του τόπου μας.
Το 1971 θα δηλώσει παραίτηση από την Ραδιοφωνία για να συνεχίσει το μεράκι και τον αγώνα της  μέσα από τη συνεργασία με τον Διονύση Σαββόπουλο και αργότερα με τη συμμετοχή της στο φεστιβαλ Μπαχ στο Λονδίνο 
(διοργανώθηκε από τη Λίλα Λαλάντη).


Το 1974 θα αρχίσει μια λαμπρή συνεργασία με την Columbia και θα προβεί σε πλούσια παραγωγή LP.

Το 1976-77 με σκηνοθέτες τον Φώτο Λαμπρινό και τον Ανδρέα Θωμόπουλο πρωτοστατεί στη δημιουργία 20 επεισοδίων για την εκπομπή της ΕΡΤ «Μουσικό οδοιπορικό» και ηχογραφήσεις παραδοσιακών τραγουδιών στην επαρχία.



Το 1981 θα ιδρύσει τον "Καλλιτεχνικό Σύλλογο Δημοτικής Μουσικής - Δόμνα Σαμίου" με σκοπό την διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μουσικής μέσω της έκδοσης δίσκων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αυστηρές επιστημονικές και ποιοτικές προδιαγραφές, όλα αυτά μακριά από την εμπορευματοποίηση που επιβάλλουν οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες.
Στη Σκιάθο , ακούει τραγούδια από τον λαό σε όλα τα μέρη της Ελλάδος και τα σώζει με διαρκείς καταγραφές τους.

Η Δόμνα Σαμίου με το πάθος της για την παραδοσιακή μουσική και το τραγούδι της και με το έργο της διέσωσε και πρόβαλλε πολύτιμες πτυχές της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής σε ολόκληρο τον κόσμο. Δίσκοι της έχουν εκδοθεί στη Γαλλία, στη Σουηδία και αλλού.
Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της σε συναυλίες από την Αυστραλία μέχρι τη Νότια Αμερική που δεν συγκίνησαν μόνο τους Έλληνες της Διασποράς αλλά μέσω αυτών αποκαλύφθηκε στους ξένους η  ποιοτική «ελληνική μουσική δίχως μπουζούκι», όπως γράφτηκε σε κάποια κριτική συναυλίας της στη Σουηδία.

Στην Ελλάδα, αναρίθμητες είναι οι εμφανίσεις της σε συναυλίες κάθε είδους αλλά και τα αφιερώματα
Συνεργάστηκε για κάποια χρόνια και με το Μουσείο Λαϊκών Οργάνων στη Πλάκα όπου δίδαξε  παραδοσιακό τραγούδι. Εκεί τη γνώρισα κι εγώ.
Στην ερώτησή μου  "Γιατί σήμερα οι άνθρωποι δεν τραγουδούν τόσο όμορφα όσο παλιά ;",
η Δόμνα μου απάντησε : "Γιατί δεν ακούνε τόσο όμορφους ήχους όσο παλιά. Παλαιότερα, ένα παιδί από αγροτική οικογένια το έπαιρναν μαζί οι γονείς στις εργασίες τους μέσα στα χωράφια. Εκεί ερχόταν σε επαφή από βρέφος με τα αηδόνια, με το κελάδημα της καρδερίνας, με τους ήχους του ποταμού, με το θρόϊσμα των φύλλων. Για αναλογίσου, στις μέρες μας, ποιά είναι τα πρώτα ακούσματα των μωρών ; "

Αγαπητή φυσιογνωμία όχι μόνο στους στενούς της συνεργάτες αλλά και σε όσους την γνωρίζουν μέσα από το πολύτιμο έργο της, τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, με αποκορύφωμα την απονομή μεταλλίου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο το 2005.


Σε μια συνέντευξή της έλεγε :

"Πόσες φορές το ’χω πει ως τώρα. Πρέπει ν’ αρχίσουμε απ’ το νηπιαγωγείο. Αφού δεν τα μαθαίνουνε πια τα τραγούδια οι άνθρωποι στο σπίτι, όπως γινότανε παλιότερα. Οι μεγάλοι πώς βρεθήκανε να ξέρουνε τραγούδια; Τα μάθανε από παιδάκια, απ’ το σπίτι τους. Απ’ το γλέντι το οικογενειακό, απ’ τη γειτόνισσα, παίρνει τ’ αυτάκι του, απ’ τη γιαγιά του που τον νανούριζε. Τώρα η γυναίκα δεν τραγουδάει πια. Βάζει το ραδιόφωνο κι ακούει τα κατασκευάσματα τα σημερινά. Έχει στάση παθητική. Χρόνο δεν έχει.
Από τη στιγμή που το παιδί δε βρίσκει την ευκαιρία ν’ ακούσει πια τραγούδι, όπως άκουγα εγώ παιδάκι στη γειτονιά μου, ή τα παιδάκια τ’ άλλα που τ’ ακούγανε στα χωριά τους, δεν έχει την ευκαιρία να δει και να μιμηθεί, τουλάχιστο να το κάνει η πολιτεία. Με το μάθημα από το σχολείο, από το νηπιαγωγείο. Βέβαια αυτό προϋποθέτει την εκπαίδευση ειδικών δασκάλων, ειδικών νηπιαγωγών, που να μάθουν τα τραγoύδια αυτά, να τα μεταδώσουν. Όχι στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Εκεί είναι αργά. Αν είναι ας το κάνουμε και μόδα, τελοσπάντων. Πάντα με προσοχή όμως."
(Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ)




Η Ελλάδα από σήμερα είναι φτωχότερη, ο ελληνικός λαϊκός πολιτισμός έχασε την φύλακα-άγγελό του.
"Αχ! Πανάθεμά σε ξενιτειά
Τζιβαέρι μου
Εσέ και το καλό σου
σιγανά και ταπεινά


Αχ! Που πήρες το παιδάκι μου
Τζιβαέρι μου
και το 'κανες δικό σου
σιγανά, πατώ στη γη"

ΥΓ. Κάποιες από τις φωτό τις πήρα από εδώ


ΥΓ2 : Αλλα αφιερώματα στη Δόμνα Σαμίου μπορεί κανείς να παρακολουθήσει  :
1. Στην εκπομπή "Ουδείς αναμάρτητος" με την Αννα Παναγιωταρέα εδώ 
2.Στη σειρά ντοκιμαντέρ «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΟΥ» με αφήγηση που επικεντρώνεται στο 1966, χρονιά κατά την οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) και ταξίδευε σε όλη την Ελλάδα για να καταγράψει και να διασώσει στο μαγνητόφωνό της την ελληνική παραδοσιακή μουσική (εδώ)

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

Μια άγνωστη (αληθινή) ιστορία : Χάτσικο- Η ιστορία ενός σκύλου (Ταινία)


Το τελευταίο διάστημα ολοένα και λιγότερο παρακολουθώ τηλεόραση, επειδή οι ταινίες που προβάλλει είναι κατά κύριο λόγο άθλιες, γεμάτες βία και δίχως κάποιο μήνυμα....μόνο προβολή βίας. Χτες βράδυ όμως με καθήλωσε μια πολύ όμορφη ταινία στο Star. Η συγκεκριμένη ταινία με μάγεψε με την τρυφερότητα και την ευαισθησία της. Η υπόθεση εκτυλίσσεται γύρω από την προβολή της ιδιαίτερης σχέσης ανάμεσα στον άνθρωπο και τον αρχαιότερο πιστό του σύντροφο, τον σκύλο. Μια σχέση που στις μέρες μας δύσκολα βρίσκει κανείς ακόμη και ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτό όμως που αποτέλεσε έκπληξη και παράλληλα προσέλκυσε το ενδιαφέρον μου ήταν ότι στο τέλος η ταινία μας πληροφορούσε πως πρόκειται για αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Ετσι θέλησα να μάθω περισσότερα για αυτήν την ιδιαίτερη και τόσο τρυφερή ιστορία. Ο,τι πληροφορίες βρήκα λοιπόν,  σκέφτηκα να τις μοιραστώ μαζί σας. Ομως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή :

Ο τίτλος της ταινίας είναι Χάτσικο: Η ιστορία ενός σκύλου (Hachiko : Α dog's tale) (2009) και βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία.

Υπόθεση : Από μία διαβολική σύμπτωση ένας καθηγητής Πανεπιστημίου βρίσκει τυχαία ένα κουταβάκι ράτσας Ακίτα (μια σπάνια Ιαπωνική ράτσα σκύλου γνωστής για την ιδιαίτερη αφοσίωση σε εκείνον που θα αναλάβει τη φροντίδα τους). Κάθε Σογκούν εξέτρεφε από ένα Ακίτα αλλα΄δεν επιτρεπόταν να του μιλά παρά μοναχά σε μια ειδική γλώσσα που είχε αναπτυχθεί ειδικά για αυτά, ούτε επιτρεπόταν να τα αναφέρει. Ηταν τόσο προστατευμένα τα Ακίτα ώστε μόνο μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο φαίνεται να έφυγε κάποια Ακίτο από τα νησιά της Ιαπωνίας οπότε και διαδόθηκε η ράτσα στην Αμερική. Ο Χάτσικο λοιπόν, το κουταβάκι με το οποίο θα ασχοληθούμε εδώ συναντήθηκε με τον καθηγητή στον σταθμό του τραίνου όπου περιφερόταν κι έδειχνε σαν χαμένο. Αν και ο καθηγητής προσπάθησε, δεν κατάφερε να εντοπίσει τον ιδιοκτήτη του, οπότε αποφάσισε να τον υιοθετήσει ο ίδιος και να τον κρατήσει. Μεταξύ τους αναπτύχθηκε μία ιδιαίτερα τρυφερή σχέση με αποτέλεσμα ο Χάτσικο να γίνει μέρος της καθημερινότητας του καθηγητή. Κάθε μέρα τον συντρόφευε μέχρι τον σταθμό του τραίνου και τον περίμενε κάθε απόγευμα την ίδια ώρα (στις 5) όταν αυτός επέστρεφε από τη δουλειά του. Πάντα στο ίδιο σημείο απέναντι από την εξοδο του σταθμού. Μέχρι.....μια ημέρα που ο καθηγητής δεν επέστρεψε. Ο Χάτσικο όμως δεν παρέλειψε αυτή του την καθημερινή συνήθεια και εξακολούθησε για τα επόμενα 9 χρόνια (!!!!) να προσμένει τον αγαπημένο του καθηγητή στο ίδιο σημείο έως ότου άφησε και ο ίδιος την τελευταία του πνοή. Η ιστορία του Χάτσικο έγινε τυχαία γνωστή από εναν νεαρό που έμαθε για αυτόν και έγραψε ένα άρθρο στην εφημερίδα (διαβάστε περισσότερα στην αληθινή ιστορία).
Πρωταγωνιστεί
ο Ρίτσαρντ Γκίρ (2009, Hachiko: A dog's story)
(Απόσπασμα της ταινίας μπορείτε να δείτε στο βίντεο που ακολουθεί)



Η ταινία αποτελεί ριμέϊκ μιας παλαιότερης Ιαπωνικής ταινίας που γυρίστηκε το 1987.

Στο επόμενο βίντεο μπορείτε να δείτε κάποιες σκηνές από την παλαιότερη ταινία:



Ο αληθινός Χάτσικο (τον βλέπετε στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες) ήταν ένας λευκός σκύλος ράτσας Ακίτα (πληροφορίες για τα Ακίτα εδώ) ο οποίος γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου το 1923, στην πόλη Οντάτε της Ιαπωνίας. Έγινε διάσημος για την αξιοθαύμαστη αφοσίωση στον κύριό του, στον οποίο έμεινε πιστός για όλη του την ζωή. Χάτσικο στα Ιαπωνικά σημαίνει ο όγδοος ευοίωνος πρίγκηπας δηλαδή αυτός που φέρνει καλή τύχη.
Τον Χάτσικο τον βρήκε ο καθηγητής Χιντεσάμπουρο Ουένο, που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Τόκυο.
Περνώντας ο καιρός ο καθηγητής και ο Χάτσικο έγιναν πραγματικά αχώριστοι και καθημερινά περπατούσαν μαζί μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο.
Ο Χάτσικο πήγαινε κατόπιν σπίτι αλλά το απόγευμα την ίδια ώρα κάθε ημέρα ξαναγύριζε στον σταθμό, όπου περίμενε την επιστροφή του κύριού του μέχρι που ο καθηγητής δεν επέστρεψε. Ο σκύλος όμως εξακολούθησε να περιμένει τον κύριό του στο ίδιο ακριβώς σημείο καθημερινά για τα 9 επόμενα χρόνια.
Το 1925, ένας μαθητής του Ουένο ο οποίος ήταν ειδικός στα σκυλιά Ακίτα, αναγνώρισε τον μεγαλόσωμο σκύλο. Παρατήρησε πως ο Χάτσικο περίμενε στον σταθμό μέχρι να βγει και ο τελευταίος επιβάτης και ρωτώντας τους περαστικούς και τους θαμώνες του σταθμού οι οποίοι ταϊζαν τον Χάτσικο, έμαθε για την αναμονή του.
Λίγο καιρό μετά δημοσίευσε μια εργασία για τα σκυλιά Ακίτα, την μεγαλύτερη από τις επτά ιαπωνικές φυλές τύπου Σπίτζ, η οποία αριθμούσε τότε μόνο τριάντα καθαρόαιμα σκυλιά: ένα από αυτά ήταν και ο Χάτσικο.
Εκτοτε ο Χάτσικο όχι μόνο έγινε γνωστός αλλά και σύμβολο αφοσίωσης. Χαρακτηρίστηκε ως ένας ζωντανός θρύλος, μάλιστα ένας διάσημος γλύπτης φιλοτέχνησε μπρούτζινο άγαλμά του που τον απεικονίζει καθιστό, να περιμένει το αφεντικό του.
Το άγαλμα αυτό τοποθετήθηκε σε μια έξοδο του σταθμού της Σιμπούγια, ενώ στα αποκαλυπτήρια ήταν παρών και ο ίδιος ο Χάτσικο.
Η ιστορία του έγινε η αιτία της αναθέρμανσης του ενδιαφέροντος των Ιαπώνων για τους σκύλους Ακίτα, τους οποίους περιγράφουν ως "θαρραλέους σαν σαμουράϊ και συνάμα τρυφερούς σαν γατάκια, με μεταξένια καρδιά αλλά αλύγιστους σαν ατσάλι".
Η έξοδος του σταθμού της Σιμπούγια όπου βρίσκεται το άγαλμά του ονομάστηκε "έξοδος του Χάτσικο" . Μάλιστα κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου, πραγματοποιείται μια σεμνή τελετή στον σταθμό της Σιμπούγια και εκατοντάδες Ιάπωνες έρχονται για να τιμήσουν την μνήμη του και την θρυλική αφοσίωση που έδειξε σε όλη του την ζωή.
Ο Χάτσικο μέχρι τη στιγμή που άφησε την τελευταία του πνοή (8.3.1935) εξακολούθησε καθημερινά να πηγαίνει στο ίδιο σημείο καθημερινά εκεί έξω από τον σταθμό του τραίνου να περιμένει τον αγαπημένο του καθηγητή. Οι Ιάπωνες συγκλονίστηκαν όταν έμαθαν για τον θάνατό του.
Πλήθος ανθρώπων τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία εκεί παραδίπλα στον τάφο του αγαπημένου του καθηγητή.

Λένε πως ο Χάτσικο βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό μουσείο φυσικής ιστορίας και επιστημών του Τόκιο.
Στο επόμενο βίντεο η ιστορία του Χάτσικο με μουσική υπόκρουση από το τραγούδι "wherever you go" (Wherever you go, Whatever you do, I will be right here waiting for you , Whatever it takes , Or how my heart breaks , I will be right here waiting for you)



Σας συνιστώ να ψάξετε να βρείτε την ταινία.
Είναι πολύ συγκινητική αλλά και ιδιαίτερη ιστορία.
Εγώ τουλάχιστον θα το κάνω.
Θα την ξανάβλεπα ευχαρίστως αν την ξαναπρόβαλλε κάποιο κανάλι.
Περισσότερες πληροφορίες για τον αληθινό Χάτσικο μπορείτε να βρείτε εδώ
από όπου και πήρα μερικές από τις φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης.

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

Φτωχότερος από σήμερα ο πολιτισμός : Εφυγε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ένας από τους τελευταίους αυτοδίδακτους δημιουργούς


Ιάκωβος Καμπανέλλης (1922-2011)
Ενας από τους τελευταίους αυτοδίδακτους δημιουργούς, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών. Οπως και η πλειοψηφία των αυτοδίδακτων δημιουργών έλεγε χαρακτηριστικά πως στη ζωή θα πρέπει"να κοιτώ χαμηλά για να μπορέσω να φθάσω ψηλά..." Σε όλη του τη ζωή
πάλεψε με μοναδικό του όπλο την έμπνευση από τα προσωπικά του βιώματα και την αγάπη του για τη δημιουργία. 

Το θεατρικό έργο του Καμπανέλη θα λέγαμε πως θεμελίωσε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, και για αυτό δίκαια του έχει απονεμηθεί ο τίτλος του «πατριάρχη του ελληνικού θεάτρου». Γεννημένος στη  Νάξο στις 2 Δεκεμβρίου του 1922, έκτο παιδί της οικογένειας του εμπειρικού φαρμακοποιού Στέφανου Καμπανέλλη και της Αικατερίνης ,το γένος Λάσκαρη. Ο πατέρας του καταγόταν από την Χίο και η μητέρα του από την Κωνσταντινούπολη.  Ο Καμπανέλλης ένας ιδιοφυής  δημιουργός ανήκει σε εκείνες τις γενιές των αυτοδίδακτων δημιουργών που δίχως να έχουν σπουδάσει σε ακριβά σχολειά ή δίχως να αποτελούν μαθητές διάσημων διασκάλων οδηγήθηκαν εντικτωδώς στον δρόμο της δημιουργίας. Η δύναμη της δημιουργίας του προήλθε από τη δύναμη των βιωμάτων του.
Το 1935 η οικογένειά του εγκαθίσταται στην Αθήνα λόγω οικονομικών προβλημάτων. Το 1938 τελειώνει την Νυχτερινή Σιβιτανίδειο Σχολή με το πτυχίο του οικοδόμου-σχεδιαστή και πιάνει δουλειά σε τεχνική εταιρία.

Το 1940 σε μια επιχείρηση να φτάσει στην Βιέννη, συλλαμβάνεται από την γκεστάπο στο Ινσμπουργκ και στο τέλος τον στέλνουν στο στρατόπεδο του Μαουτχάουζεν απ΄όπου απελευθερώνεται τον Μάϊο του 1945.

Μετά από μια παράσταση του θεάτρου Τέχνης τον χειμώνα του 45-46,αποφασίζει να γίνει ηθοποιός. Δίνει εξετάσεις αλλά αποκλείεται γιατί δεν έχει απολυτήριο γυμνασίου. Ως αντίδραση που δεν τον δέχθηκαν στις εισαγωγικές εξετάσεις της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης άρχισε να γράφει θεατρικά έργα. 

Το 1947 ο Πέλος Κατσέλης εκτιμά το ταλέντο του και συζητά με την επιτροπή του Εθνικού,για να τον δεχτούν ώς εξαιρετικό ταλέντο. Ενώ στην αρχή επιτυγχάνει,στην επανεξέταση τον αποκλείει ο Ροντήρης.

Το 1950 ανεβάζει το πρώτο του έργο "Ο χορός πάνω στα στάχυα" το 1950.

Αλλα του θεατρικά είναι : «Η ηλικία της νύχτας», «Ο γορίλας και η Ορτανσία», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», «Η αποικία των τιμωρημένων», «Ασπασία».
Το αντιδικτατορικό έργο, «Το μεγάλο μας τσίρκο», έγινε μεγάλη επιτυχία το 1973, στη διάρκεια της χούντας, με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο.



Στη συνέχεια, ο Καμπανέλλης έγραψε, μεταξύ άλλων, «Το κουκί και το ρεβίθι», «Ο εχθρός λαός», «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα», «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Ο επικήδειος, «Ο αόρατος θίασος», «Ο δρόμος περνά από μέσα», «Γράμμα στον Ορέστη», «Ο δείπνος», «Πάροδος Θηβών», «Στη χώρα Ίψεν», «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», «Η τελευταία πράξη», «Μια συνάντηση κάπου αλλού», «Μια κωμωδία», «Οι δύσκολες νύχτες του κυρίου Θωμά», «Η αυλή των θαυμάτων».



Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, όμως έγραψε και πολλά σενάρια για τον κινηματογράφο, με διασημότερο όλων, τη «Στέλλα», έργο που έγραψε για τη Μελίνα Μερκούρη. Δικά του είναι ακόμα, «Το ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου, «Η αρπαγή της Περσεφόνης» του Γρηγόρη Γρηγορίου και «Κορίτσια στον ήλιο» του Βασίλη Γεωργιάδη.

Επίσης, έγραψε και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Σταύρου Ξαρχάκου, του Γιάννη Σπανού και του Νίκου Μαμαγκάκη.

Τέλος, έγραψε και το «Μαουτχάουζεν», τις αναμνήσεις του από τον εγκλεισμό του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, όπου έμεινε δυόμισι χρόνια.


Εκτός από σενάρια έγραψε και τα εξής πεζά : "Μαουτχάουζεν", χρονικό από την εκεί εμπειρία του Πρωτογράφτηκε το 1946-47.Το 1965 το ξαναγράφει και δημοσιεύεται σε συνέχειες στην εφημερίδα Ελευθερία, ενώ τον Δεκέμβριο κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Θεμέλιο-μαζί κυκλοφορεί κι ο ομώνυμος δίσκος (εκδόσεις Κέδρος)
«Από Σκηνής και Πλατείας»(εκδόσεις Καστανιώτη)
Τι είπαν για τον Καμπανέλλη :

Μίκης Θεοδωράκης : «Η είδηση για τον θάνατο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με χτύπησε σαν κεραυνός. Όταν έχεις ζήσει μαζί του, τόσο στενά δεμένος από την εφηβεία σου, νοιώθεις μέσα σου ένα κενό, σαν να έχεις χάσει ένα κομμάτι του εαυτού σου. Άλλοι θα μιλήσουν για τη μεγάλη του αξία και την ανυπολόγιστη προσφορά του στην Τέχνη και ειδικά στο θέατρο. Εγώ θρηνώ τον φίλο, τον συνεργάτη και τον άνθρωπο, που ομόρφυνε με τα έργα του τη ζωή μας», δήλωσε ο Μίκης Θεοδωράκης για την απώλεια του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Πηγή : www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ




Ντοκυμανταίρ Ιάκωβος Καμπανέλλης (1957) (Αρχείο Ντοκυμανταίρ ΕΡΤ) (Προβολή εδώ)
Ντοκυμανταίρ Ιάκωβις Καμπανέλλης (Μέρος 1ο) (Αρχείο Ντοκυμανταίρ ΕΡΤ) (Προβολή εδώ)
Ντοκυμανταίρ Ιάκωβος καμπανέλλης (Μερος 2ο) (Αρχείο Ντοκυμανταίρ ΕΡΤ) (Προβολή εδώ)