"Να παρατηρείς τον καιρό Πλάτωνος και Ρωμανού...."

Είδα τη παραπάνω φωτογραφία του Σάββα Καρπίδη που είναι τραβηγμένη στη Μύρινα της Λήμνου και τη θυμήθηκα...

Εκείνη, η γιαγιά Λασκαρίνα από τη Λήμνο μούλεγε.....
  "Να κοιτάζεις τον καιρό που θα κάνει ανήμερα Πλάτωνος και Ρωμανού μαρτύρων. Είναι η μέρα που βασιλεύει η Πούλια. Ο,τι καιρό θα κάνει εκείνη την ημέρα τον ίδιο καιρό θα κάνει ανήμερα Χριστουγέννων".

Κι εγώ κάθε χρόνο το ξεχνούσα να παρακολουθήσω τον καιρό. Μοναχά φέτος το θυμήθηκα......είχε δίκιο....καλοκαιρινός φέτος ο καιρός στις 18.11 (Πλάτωνος και Ρωμανού) καλοκαιρινός (σχεδόν) και ανήμερα των Χριστουγέννων.

Πως κατάφερναν άραγε οι παλιοί άνθρωποι να βλέπουν τα σημάδια της φύσης?

Και γιατί εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν μπορούμε πια να τα δούμε????

Νάναι ίσως επειδή εκείνοι κρατούσαν πάντα ψηλά το κεφάλι και κοιτούσαν προς τον ουρανό,
ενώ εμείς το έχουμε διαρκώς στραμμένο προς τα κάτω και κοιτάμε τη γη????

"Αθως σκιάζει νώτα Λημνίας βοός"....

" Για τη Λήμνο γιατί δεν γράφετε κάτι?"
Κάπως έτσι ξεκίνησε η συνομιλία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, με αποτέλεσμα να φτάσουν στα χέρια μου οι φωτογραφίες που βλέπετε.

Στο βάθος βλέπουμε να δεσπόζει ο πέτρινος όγκος του Αθωνα ειδωμένος από μια παραλία της Λήμνου.
Σύμφωνα με έναν από τους μύθους ,
ο Aθως οφείλει το όνομα του στον ομώνυμο Θρακιώτη γίγαντα...
....."Αθως δε το όρος από Αθως γίγαντος, ώ Ποσειδών φασί το όρος επέθετο"....

Εκτοτε ο πέτρινος αυτός όγκος στέκει εκεί ακίνητος και κάποιες φορές όταν είναι καθαρή η ατμόσφαιρα μπορούν και τον διακρίνουν οι κάτοικοι της Λήμνου
(όπως σε αυτές τις φωτογραφίες).

Λέγεται λοιπόν πως η σκιά που έριχνε ο Αθως στη Λήμνο ήταν τόσο μεγάλη ώστε έφτανε να σκιάζει μέχρι το άγαλμα μιας αγελάδας που βρισκόταν στημένο σε μια πλατεία της αρχαίας Μύρινας
(πιθανότατα εκεί που σήμερα βρίσκεται η αφετηρία των ΚΤΕΛ).
Τριακοσίους δε φασί, σταδίους Λήμνου απέχων όμως ο Αθως σκιάζει αυτήν
Οθεν και η παροιμία
"Aθως σκιάζει νώτα Λημνίας βοός"

Στη θέα αυτών των πανέμορφων εικόνων το μυαλό μου ταξίδεψε σε κάποιους στίχους του Ελύτη
(από το Μονόγραμμα)

...Μες στη μέση της θάλασσας
από μόνο το θέλημα της αγάπης,
μ’ ακούς
ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,
μ’ ακούς?
Με σπηλιές και με κάβους
κι ανθισμένους γκρεμούς....

...Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά....

....Πάντα εσύ τ’αστεράκι
καί πάντα εγώ
τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι
κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο
καί η λάμψη επάνω στά κουπιά.....

Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει –
ακούς?;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει –
ακούς?
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω,
μ’ ακούς?
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
μ’ ακούς?

ΥΓ. Ευχαριστώ θερμά τη Λημνιά φίλη που έστειλε τις φωτογραφίες και τις σχετικές πληροφορίες