Τους τελευταίους μήνες η αλήθεια είναι πως έχω γονατίσει από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις με αποτέλεσμα να μην μου μένει καθόλου χρόνος για να ενημερώσω το blog, αν και συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω μας και είναι τόσα πολλά αυτά που θάθελα να γράψω.
Θα ξεκινήσω από το πρόβλημα της κολλητής μου η οποία εδώ και κάμποσα χρόνια εργάζεται στην εταιρεία Ατλαντικ με 4ωρη απασχόληση και αλλοπρόσαλλα ωράρια ενώ εδώ και 3 μήνες παραμένει απλήρωτη μαζί με άλλους 3-3500 υπαλλήλους. Το ωράριο εργασίας, όπως σε όλα τα σούπερ μάρκετ, μεταβάλλεται διαρκώς, αναλόγως των συμφερόντων της εταιρείας. Ο εργαζόμενος είναι σχεδόν αδύνατο να έχει προσωπική ζωή και να την προγραμματίζει, αφού δεν γνωρίζει τι βάρδια θα τον βάλουν να κάνει.
Η εταιρεία Ατλάντικ, έκανε αίτηση να υπαχθεί στο άρθρο του Ν.3588/07, τον Νόμο που τελευταία "φοριέται" πολύ. Πρόκειται για έναν Νόμο που σώζει τις επιχειρήσεις από την υποχρέωση καταβολής των οφειλών τους σε προμηθευτές και εργαζόμενους ενώ αυτούς τους αφήνει να καταρρεύσουν οικονομικά. Ε'ιναι λοιπόν ανόητες οι επιχειρήσεις? Αφού προστατεύονται νομικά φεσώνουν την αγορά και αποχωρούν. "Μα η κρίση" θα πει κανείς....Μια επιχείρηση που έχει χτυπηθεί από τη κρίση, θεωρώ πως είναι συντηρητική και δεν ανοίγει νέα καταστήματα (η Ατλάντικ άνοιξε 2 νέα καταστήματα μέσα στο 2010-για ποιά κρίση μιλάμε?).
Τι σκοπεύει να κάνει η πολιτεία για αυτούς τους εργαζόμενους????
Που είναι οι διακηρύξεις για την επιδότηση θέσεων εργασίας? Είναι δυνατόν για τους πάσης φύσεως δημόσιους λειτουργούς που καταργούνται οι υπηρεσίες τους να δημιουργούνται "εικονικές" θέσεις εργασίας (όπως π.χ. οδηγοί σε υπηρεσία που δεν υπάρχει όχημα!!!!!!!) και από την άλλη οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να μένουν τελείως απροστάτευτοι και να μην τους στηρίζει η πολιτεία..??????.
(Διαβάστε εδώ την έκκληση που απευθύνουν οι εργαζόμενοι της Ατλάντικ)