Το παγκάρι.....

Με αφορμή την επίσκεψη των μελών της κοινοβουλευτικής επιτροπής Μορφωτικών υποθέσεων στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης γράφτηκε η παρακάτω ενδιαφέρουσα ανάρτηση που διάβασα στο blog στης Βουλής τα έδρανα.

Οι φωτογραφίες είναι του Πέτρου Δημητρόπουλου.

«Ταπεινό» έκθεμα στο νέο μουσείο Ακροπόλεως, ένα ..παγκάρι. Ένα λίθινο κιβώτιο, με οπή στην πάνω πλευρά, και ένα χνάρι από κλειδαριά στο πλάι. Μια αργυρή δραχμή, ήταν η προσφορά, που καλούνταν τα μελλόνυμφα ζευγάρια να ρίξουν μέσα, στο όνομα της θεάς της αγάπης, της ομορφιάς, της γονιμότητας...

«ΑΦΡΟΔΙΤΕΙ ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΡΟΤΕΛΕΙΑ +» (στην Αφροδίτη την Ουράνια, πριν από το γάμο) θα διαβάζει πάνω στο κιβώτιο ο επισκέπτης του μουσείου, κάνοντας τα πρώτα του βήματα στο μουσείο, λίγο μέτρα μετά τα μηχανήματα ακύρωσης εισιτηρίων. Το σημάδι του σταυρού (+) δεν είναι τίποτα άλλο από το σύμβολο της δραχμής, όπως είναι σήμερα, το έψιλον με τις δύο εγκάρσιες γραμμές, το σύμβολο του ευρώ..
Δύο πράγματα με παραξένεψαν σε αυτό το έκθεμα:

- Η συνήθεια των ζευγαριών να κάνουν το τάμα τους στη θεά Αφροδίτη με αίτημα (όπως υποθέτω) την ευγονία πριν από την τελετή του γάμου .

- Τα ίχνη ύπαρξης κλειδαριάς (αφού τόσο βαρύ παγκάρι υποθέτω πως θα ήταν πολύ δύσκολο να το μετακινήσει κανείς για να το διαρρήξει δίχως να γίνει εύκολα αντιληπτός...)

Ο Μιναρές του Ρεθύμνου

Διάβασα στο blog του ikor την παρακάτω ενδιαφέρουσα ανάρτηση :Το Ρέθυμνο είναι ένα σταυροδρόμι λαών, άρα και ψηφιδωτό αρχιτεκτονικής:

Ενετοί, Φράγκοι, Τούρκοι κι Έλληνες πέρασαν από ‘δώ αφήνοντας κτίρια διαφορετικής τεχνοτροπίας. Μα όποιος περπατήσει σ’ αυτήν την πόλη, νιώθει πως όλα συνυπάρχουν τόσο αρμονικά, κάτω απ’ τον ίδιο ήλιο.

Το πιο χαρακτηριστικό δείγμα «διαδοχικής αρχιτεκτονικής» είναι το σημερινό Ωδείο της πόλης:

Το κτίριο κατασκευάστηκε επί ενετοκρατίας (1601) ως Εκκλησία της Παναγίας. Το 1657 έγινε απ’ τους Τούρκους το Τζαμί του Νερατζέ, το μεγαλύτερο και πλουσιότερο τζαμί του Ρεθύμνου. Το 1925 ανακηρύχθηκε σε χριστιανική εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.

Ακόμα διακρίνει κανείς τους κορινθιακούς κίονες, τις καμάρες και τους αρχικούς τοίχους της Santa Maria.

Το 1887, οι Τούρκοι, θέλοντας να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη αίγλη στο τζαμί, αποφάσισαν να χτίσουν δίπλα του έναν μιναρέ.Ο Ρεθυμνιώτης μηχανικός Γιώργος Δασκαλάκης, απ’ το Ρουσσοσπίτι, ανέλαβε να χτίσει τον μιναρέ. Ταξίδεψε 3 μήνες στη Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη για να πάρει ιδέες και τελικά υπέβαλε 3 σχέδια στους Τούρκους.

Το 1890, 3 χρόνια μετά, ο Δασκαλάκης με τον τεχνίτη Αλησακδάκι ανέγειραν τον Μιναρέ του Νερατζέ. Με ύψος 27 μέτρα, είναι μέχρι και σήμερα το ψηλότερο κτίριο στο Ρέθυμνο!

Αύριο όμως δεν ξέρουμε καν αν θα υπάρχει...

Στις αρχές του 2005, παρατηρήθηκαν πτώσεις κομματιών απ’ την οροφή του μιναρέ. Τοποθετήθηκε τότε περιμετρικά του μια προσωρινή σκαλωσιά.

Η σκαλωσιά είχε διπλό ρόλο: αφενός υποστηρικτικό κι αφετέρου προστατευτικό απ’ τις πέτρες που αποκολλούνται. Η σκαλωσιά όντως έσωσε τον μιναρέ από τον σεισμό 6,9 R του 2006!

Πέρασαν από τότε 4 υπουργοί Πολιτισμού (κι ένας Ζαχόπουλος), αλλά αποδείχτηκε πως «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού»! Η σκαλωσιά ακόμα δεσπόζει στη νέα εντυπωσιακή πλατεία της Παλιάς Πόλης που εγκαινιάστηκε εκεί την Πρωτοχρονιά.

Μα το χειρότερο είναι ότι η μια βάση της σκαλωσιάς εδράζεται στην οροφή του Ωδείου, η οποία έχει ήδη εμφανίσει ρωγμές. (Στο Ωδείο διδάσκονται καθημερινά μουσική δεκάδες παιδιά.)

Με λίγα λόγια: ο εντυπωσιακός υπερεκατονταετής μιναρές του Ρεθύμνου εδώ και 5 χρόνια στηρίζεται με μια μεταλλική (προσωρινή) σκαλωσιά, το μισό βάρος της οποίας καταπονεί την (ηλικίας άνω των 350 ετών) οροφή του σημερινού Ωδείου της πόλης!

Τι περιμένουν άραγε οι αρμόδιοι; Να πέσει;

Γιατί δεν ενισχύουν τη φέρουσα τοιχοποιία του μιναρέ;

Ποια εγκληματική αμέλεια έχει αφήσει αυτό το μοναδικό μνημείο στη μοίρα του;

Τι νοείται τελικά ως πολιτιστική μας κληρονομιά; Μόνο ό,τι έγινε από ελληνική διοίκηση;

Ο σεβασμός κι η ανάδειξη των μνημείων μας είναι απ’ τους ελάχιστους πόρους που μας έχουν απομείνει. Είναι τεκμήριο της διαχρονικότητας αυτού του τόπου. Αλλά όσο δύσκολα χτίζεται κάτι, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να χαθεί...

[ΦΩΤΟΣ: Νομαρχία Ρεθύμνου, Δήμος Ρεθύμνου, Goodnet.gr]

Είναι γενική διαπίστωση πως τα μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς ρημάζουν. Από τη μια οι δυσβάσταχτες γραφειοκρατικές διαδικασίες που εμποδίζουν την ταχεία λήψη αποφάσεων. Από την άλλη προβλήματα που αφορούν την έλλειψη χρηματοδότησης και προσωπικού σε καίριους τομείς όπως είναι αυτός του Πολιτισμού. Το αποτέλεσμα είναι (όπως έχουμε πει και στο παρελθόν εδώ και εδώ και εδώ) πως όσο δεν καταρτίζεται μία σαφής πολιτιστική πολιτική από την Πολιτεία τα μνημεία μας θα καταρρέουν και όπως λέει ο ikor όσο δύσκολα χτίζεται κάτι, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να χαθεί....

Πρόσωπα, Προσωπεία, Μάσκες......

Οι δρόμοι αυτές τις ημέρες πλημμύρισαν από μασκαράδες, δηλαδή προσωπιδοφόρους, μεταμφιεσμένους για το καρναβάλι. Φορώντας μία προσωπίδα (=λατινικό masca) για λίγες ημέρες αποδράσαμε από το εγώ μας, γίναμε κάποιοι άλλοι.
Γιορτάσαμε, γελάσαμε, σατυρίσαμε....

Η μίμηση και η διακωμώδηση του θανάτου βρέθηκε στο επίκεντρο των καρναβαλιστικών εκδηλώσεων αφού αυτές συμβολίζουν την επικείμενη νέα καρποφορία κατά τη διάρκεια της άνοιξης μετά από τον προσωρινό θάνατο του χειμώνα.

Τον συμβολικό θάνατο διαδέχεται η ζωή, αυτή την έννοια έχουν η αλλαγή των ρόλων όπου το αρσενικό μιμείται το θηλυκό και το αντίθετο. Ετσι και ο άνθρωπος φορώντας μια μάσκα ουσιαστικά θανατώνει προσωρινά τον αληθινό εαυτό του και ταυτίζεται με έναν άλλον εαυτό.

Γιατί όμως η μάσκα μας οδηγεί σε αυτήν την ελευθεριότητα?

Κάποτε η μάσκα αποτελούσε τελετουργικό εργαλείο και όχι απλά ένα μέσον μεταμφίεσης όπως τώρα. Μάλιστα σύμφωνα με τις δοξασίες των αρχέγονων φυλών η μάσκα προσέδιδε στο πρόσωπο μεταφυσικές ιδιότητες με τελικό αποτέλεσμα την ένωση με το Θείο. Φορώντας την οι ιερείς των φυλών και χορεύοντας τελετουργικούς χορούς έφταναν στον εκστασιασμό. Ενώνονταν με το Θείο και μέσω της μάσκας ενεργούσαν ως ένα είδος μεσολαβητών ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους προκειμένου να μεταφέρουν τα αιτήματα των ανθρώπων για ευγονία, βροχοπτώσεις αλλά και υγεία και ευτυχία...

Στις μέρες μας όμως που η μάσκα σε μεγάλο βαθμό έχει χάσει τον τελετουργικό της χαρακτήρα τι είναι αυτό που όταν φοράμε τη μάσκα μας σπρώχνει να χειραφετηθούμε από την σοβαρότητα και τον καθωσπρεπισμό απαλλαγμένοι από κάθε αναστολή??? Αυτές τις μέρες του Καρναβαλιού ο λόγος και το πνεύμα μας φαίνεται να αναζητούν και να υιοθετούν μία ελευθεριότητα που σχετίζεται με την ευγονία μέσα από την νεκρανάσταση.

Τελικά μήπως επιθυμούμε να ξεφύγουμε από τις δεσμεύσεις του αληθινού μας Εγώ για να γίνουμε κάτι που θα θέλαμε να είμαστε και δεν μπορούμε ???? Η μήπως απλά νοιώθουμε την ανάγκη μιας δίχως όρια στιγμής που θα μας οδηγήσει στη φυγή, στην απάρνηση της δύσκολης πραγματικότητας έστω κι αν γνωρίζουμε πως πρόκειται για μία στιγμή που δεν θα διαρκέσει για πολύ?

Κάποτε ο Τσαρούχης έγραψε στο βιβλίο του «Εγώ ειμί φτωχός και πένης» (εκδ. Καστανιώτης)

"Αποφεύγω τον εαυτό μου για να τον ξαναβρώ, τον καλύπτω για να αποκαλυφθεί. Κάτι τέτοιο πρέπει να είναι η μάσκα"

Μήπως λοιπόν καλύπτουμε τον εαυτό μας με σκοπό να τον επανανακαλύψουμε αφού γνωρίζουμε από την αρχή πως πρόκειται για κάτι στιγμιαίο και όχι μόνιμο??

Η διάθεση για αυτή την ανάρτηση γεννήθηκε κατ΄αρχήν με αφορμή τις χαρούμενες εκφράσεις των ανθρώπων που παρακολουθούσα να φορούν μάσκες αυτές τις ημέρες και να νοιώθουν καλά που μεταμορφώνονταν σε κάτι άλλο... Αλλος σε κάποια ζωόμορφη ύπαρξη, άλλος σε φλογερό εραστή, άλλος σε κάποιο πολιτικό πρόσωπο σατυρίζοντάς το...Η αφορμή όμως είχε δοθεί εδώ και καιρό σε μία ανάρτηση όπου σας αποκάλυπτα πως μία από τις αδυναμίες μου είναι να συλλέγω μάσκες. Τότε λοιπόν μερικοί από εσάς εκφράσατε την επιθυμία να ανεβάσω φωτογραφίες από τη συλλογή μου. Τις φωτογραφίες από τις μάσκες της συλλογής μου συνέθεσα στο παρακάτω βιντεάκι που θα δείτε.

Πως έγινε όμως η αρχή για αυτήν τη συλλογή???

Ηταν σε μια Διεθνή έκθεση στη Bologna της Ιταλίας όταν πρωτοαντίκρισα τον Giorgio Aracne (στην παρακάτω φωτό), την πρώτη μάσκα που επιθύμησα όσο τίποτα άλλο να αποκτήσω. Ηταν σαν να λέμε ένας κεραυνοβόλος έρωτας.... Κι ήταν εκείνος που μου εμφύτευσε το μεράκι να συνεχίσω αργότερα τη συλλογή εμπλουτίζοντάς την σε κάθε ταξίδι στο εξωτερικό με νέες μάσκες. Κατόπιν ακόμη και οι φίλοι μου γνωρίζοντας το πάθος μου άρχισαν σε κάθε περίσταση (γιορτές,γενέθλια κλπ) να μου φέρνουν για δώρο μάσκες.

Σήμερα όμως σαν θέλησα να καταγράφω τους λόγους που με οδήγησαν να γίνω συλλέκτρια μασκών και μάλιστα με τόσο παθιασμένο τρόπο, το μελάνι της πένας στέρεψε....Δεν έτυχε ποτέ να αναρωτηθώ γιατί να γίνει κάποιος μανιώδης συλλέκτης ενός άψυχου αντικειμένου όπως είναι οι μάσκες???? Και όχι μόνο αυτό αλλά στη συνέχεια να νοιώθει την ανάγκη να τις φροντίζει και να τις προσέχει με τόση αγάπη θαρρείς και κάθε μάσκα αποτελεί ένα ιδιαίτερα προσφιλές άτομο το οποίο δεν θα ήθελε ποτέ να αποχωριστεί???? Ειλικρινά δεν γνωρίζω το γιατί ! Ισως κάποια πράγματα να μην μπορούν να αιτιολογηθούν!

Να! Αγαπάς τις μάσκες με τον ίδιο τρόπο (περίπου) που ερωτεύεσαι ένα πρόσωπο...

....δεν ξέρεις το γιατί....απλά σου συμβαίνει...έτσι....ξαφνικά....

Παράξενο δεν είναι ????
Μήπως όμως και το ανθρώπινο πρόσωπο ένα προσωπείο δεν είναι ???
Μια μάσκα, που άμα σου αρέσει η έκφρασή της την ερωτεύεσαι......
Κι έπειτα σκέφτεσαι πως μπορεί αυτός που φοράει μάσκα κάποιες φορές να επιθυμεί να μην είναι ο εαυτός του και για αυτό μεταμορφώνεται σε κάποιον άλλον...
Αντίθετα αυτός που συλλέγει μάσκες το κάνει επειδή μπορεί μαζί με τις μάσκες άλλων πολιτισμών να επιθυμεί να γνωρίσει καλύτερα τους άλλους ανθρώπους....


Σκέψεις που δεν έχουν τελειωμό, με αφορμή τις μάσκες...Ισως εσείς να με βοηθούσατε να ξεμπερδέψω τις σκέψεις μου. Τελικά μήπως η μυστικότητα και η απόκρυψη του αληθινού μας προσώπου με μάσκα όπως γίνεται στο Καρναβάλι είναι αναγκαία αφού λειτουργώντας ως ένα είδος λύτρωσης, αποφόρτισης μας ωθεί σε μια στιγμιαία φυγή από την πραγματικότητα????

Και δεν είναι απαραίτητα κακό να ξεφεύγεις καμιά φορά από την αδυσώπητη πραγματικότητα, αρκεί να μην τύχει και ξεγελαστούμε από την ασφάλεια και την μυστικοπάθεια που μας παρέχει η μάσκα και της επιτρέψουμε να παγιωθεί αντικαθιστώντας σε μόνιμη βάση το αληθινό μας πρόσωπο.

Γιατί τότε η μάσκα θα κάνει το πρόσωπό μας να μοιάζει με νεκρικό προσωπείο......

Αποκριάτικο ξεφάντωμα με ήχους τσαμπούνας στους δρόμους της Πλάκας

Ως δυοσπετρούλα του διαδικτύου όπως υποσχέθηκα σε προηγούμενη ανάρτηση πήρα τον φακό μου και πήγα να βρω τις τσαμπούνες που ήρθαν με σκοπό να ταράξουν την Κυριακάτικη γαλήνη του κέντρου της Αθήνας. Η εκδήλωση γινόταν στο

Μουσείο Λαϊκών Οργάνων.

Η εκδήλωση ξεκίνησε μεταξύ άλλων με τον κύριο Φραγκίσκο Τζιωτάκη τσαμπουνιέρη από την Κύθνο ο οποίος πρόσφερε απλόχερα πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο κατασκευής της τσαμπούνας και τα είδη τσαμπούνας που βρίσκουμε στον Ελλαδικό χώρο. Ο κ. Φραγκίσκος όπως είπε έπαιζε παλιά στο θέατρο της Δόρας Στράτου. Μας εξήγησε για τους τρόπους παιξίματος και μας έδωσε σχετικά δείγματα με πρακτικό τρόπο. Κατόπιν ρίχτηκε η ιδέα παρά το τσουχτερό κρύο να βγούμε στην αυλή του Μουσείου προκειμένου να ακουστούν καλύτερα οι μελωδίες (η τσαμπούνα είναι ένα μουσικό όργανου που αποδίδει καλύτερα σε εξωτερικούς χώρους). Λαμπερή η παρουσία της κ. Ουρανίας συζύγου του Νίκου Ξυλούρη η οποία είναι Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων του Μουσείου.

Ο ήχος της τσαμπούνας παιγμένος από έναν νεαρό ακούστηκε ως εναρκτήριο σύνθημα.......Γρήγορα έπιασαν δουλειά και οι υπόλοιποι τσαμπουνιέρηδες..... Αρχίνησαν τα Αποκριάτικα σκωπτικά τραγούδια ...οπότε άναψε το κέφι πιάστηκαν οι άνθρωποι στο χορό..... Επειδή όμως όπως λένε .....νηστικό αρκούδι δεν χορεύει κινήσαμε να πάμε πεζοί στην ταβέρνα που μας περίμενε το φαγητό....Καθώς κατέβαινε το πλήθος εν χορδαίς και οργάνοις μου φάνηκε πως η Ακρόπολη που μας παρακολουθούσε από εκεί ψηλά..... σαν να μου έκλεισε το μάτι συνωμοτικά και να μου είπε "καλημέρα, με κάνετε χαρούμενη σήμερα, καιρό είχα να δω τέτοια γλέντια...ξέρεις από την εποχή μου ακόμη έτσι γλένταγαν οι Αθηναίοι όπως τώρα εσείς....καλό δρόμο νάχετε....πάντα τέτοια..."

Κούνησα το κεφάλι μου αφού νόμισα πως με πείραξε το κρύο και πιάστηκα μαζί με τους άλλους στο χορό έτσι για να ζεσταθούμε. Ηρθαν κι οι περαστικοί και ξεπερνώντας τους αρχικούς δισταγμούς πιάστηκαν κι αυτοί στο χορό....

Παρ΄όλες τις προσπάθειες του υπεύθυνου που είχε επιφορτιστεί να μας οδηγήσει στην ταβέρνα το πλήθος αντί για τον υπεύθυνο ακολούθησε έναν σκυλάκο που μας οδήγησε μέσα στην Κρεαταγορά όπου δεν άργησε να στηθεί ένα μικρό γλέντι με τραγούδια και χορό έξω από τα κατεβασμένα ρολά των κρεοπωλείων....

Στη συνέχεια εγκαταλείψαμε τους πάγκους των χασάπηδων και την Κρεαταγορά για να συνεχίσουμε την πορεία μας....

...μέσα από την Κεντρική Αγορά των Αθηνών ανάμεσα σε καφάσια και μετανάστες που μας κοίταζαν σαστισμένοι αφού δεν είναι φαίνεται συνηθισμένοι σε πορείες ανθρώπων που τραγουδούν και χορεύουν. Συνοδεία των ήχων της τσαμπούνας είπαμε να φτάσουμε κάποτε στον τελικό μας προορισμό που ήταν η ταβέρνα.... Ο ήχος της τσαμπούνας είναι στα αλήθεια διονυσιακός και σε ωθεί στον εκστασιασμό οπότε οι χοροί καλά κρατούσαν.....

Λίγο παραδίπλα κάποιοι μετανάστες, άνθρωποι του μόχθου μας χάρισαν τα χαμόγελά τους και κοντοστάθηκαν για να θελήσουν στη συνέχεια να γίνουν ένα μαζί μας αφού το τραγούδι κι ο χορός ενώνει τους ανθρώπους (σαν γλεντούν οι άνθρωποι ξεχνούν τις διαφορές που τους χωρίζουν)....

...ενώ κάποιοι άλλοι δεν μας έδωσαν σημασία προσηλωμένοι καθώς ήτανε στον αγώνα της επιβίωσης αναζητώντας ανάμεσα στα σκουπίδια μια κάλτσα η ένα πανωφόρι προκειμένου να μπορέσουν να προστατευτούν από το βαρύ κρύο.....

Σκηνές και αντιθέσεις που δυστυχώς αρχίζουν και πληθαίνουν στην πόλη μας....

Η εν χορδαίς και οργάνοις πορεία συνεχιζόταν με το κέφι να φουντώνει.... ....και τον αριθμό εκείνων που συμμετείχαν να βαίνει αυξανόμενος....

.....μέχρι που φτάσαμε τελικά στον ποθητό προορισμό....

.....την ταβέρνα "Η Κληματαριά" που βρίσκεται στην πλ. Θεάτρου.....

...Ισως απ΄έξω να μη σου γεμίζει το μάτι όμως μέσα είναι πολύ ζεστή και θυμίζει αλλοτινές εποχές της Αθήνας τότε που οι Αθηναϊκές ταβέρνες θα πρέπει να είχαν όλες παρόμοια μορφή. Η ταβέρνα ήταν περιτριγυρισμένη από βαρέλια...

η νέα γενιά (παιδιά που μαθαίνουν παραδοσιακά όργανα στο Μουσείο) πήρε τη σκυτάλη και άνοιξε το πρόγραμμα. Ο νεαρός ξεκίνησε να παίζει με φοβερή δεξιοτεχνία έναν καβοντορίτικο σκοπό ενώ τον συνόδευε μια νεαρή κοπέλα που έπαιζε κρουστά (η φίλη μας venceremos θα τον ξέρει τον σκοπό-αν καταφέρω να ανεβάσω το σχετικό βίντεο θα τον απολαύσετε και εσείς)Στη συνέχεια ο κύριος Φραγκίσκος μας εξέπληξε παίζοντας βιολί και τραγουδώντας Αποκριάτικα τραγούδιαΣε μια γωνιά ο φακός μου συνέλαβε τη σεμνή και διακριτική παρουσία της συγγραφέως Ρέας Γαλανάκη που απολάμβανε μαζί μας τις παραδοσιακές μελωδίες.

Στο τέλος ανέλαβε δράση μια ομάδα νέων που τραγούδησε με εκπληκτικό τρόπο κάθε λογής ρεμπέτικα τραγούδια. Τα παιδιά αυτά καθώς μάθαμε τραγουδούν κάθε Κυριακή μεσημέρι ρεμπέτικα στη συγκεκριμένη ταβέρνα....

Η ώρα όμως είχε περάσει και υπήρχαν κι άλλες υποχρεώσεις. Ετσι βγήκα από την ταβέρνα με τους ήχους από τις τσαμπούνες τα βιολιά και τις γλυκές φωνές των νέων παιδιών να ηχούν στα αυτιά μου. Ανηφόρισα για να πάρω το μετρό. Αυτή η Κυριακή ήταν γεμάτη από πολύχρωμες εικόνες, ποικίλους ήχους, ακόμη και σκηνές μιας καθημερινότητας που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε, όπως εκείνης των μεταναστών που ζουν στη σκιά της πόλης.

Χάρηκα και θαύμασα την επιμονή κάποιων ευαισθητοποιημένων πολιτών όπως είναι οι φίλοι του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων που διοργανώνουν λιτές αλλά και ουσιαστικές γιορτές σαν και αυτήν. Σε πείσμα όσων δεν προβάλλουν αυτές τις εκδηλώσεις αλλά και σε πείσμα όσων επιδεικτικά προτιμούν τη μίμηση ξενόφερτων Καρναβαλιών αυτές οι γιορτές θεωρώ πως είναι πιο αληθινές και πιο σημαντικές για έναν λόγο :

Γιατί ο πολίτης δεν παραμένει παθητικός θεατής αλλά μεταμορφώνεται και ο ίδιος σε γλεντιστή αλλά και κοινωνό της ομάδας.

Πως περνάνε έτσι τα χρόνια ρε γμτ...(Forever young)

Σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου

-"Αλήθεια γνωρίζετε γιατί τον Φλεβάρη τον λένε κουτσοφλέβαρο?" Ρώτησε η Καλλικατζαρελένη με ένα χαιρέκακο ύφος...και δίχως να περιμένει απάντηση συνέχισε...."Λέγεται λοιπόν πως κάποτε μια γριά τσοπάνισσα υπέφερε πολύ από τον χειμώνα και το κρύο του. Ετσι όταν τελείωνε ο Μάρτης, ο μήνας που η γριά τσοπάνισα φοβόταν περισσότερο αφού τον Μάρτη τον λένε και γδάρτη επειδή συνήθως κάνει πάρα πολύ κρύο, την τελευταία ημέρα δεν κρατήθηκε κι άρχισε να χοροπηδά και να τον κοροϊδεύει τον Μάρτη λέγοντας : "τώρα Μάρτη μου τα ξεχείμασα τα κατσικάκια μου, άντε να φεύγεις και συ να βρούμε την υγειά μας". Ο Μάρτης τότε θύμωσε και θέλοντας να εκδικηθεί την γριά δανείστηκε δυό μέρες από τον Φλεβάρη κι έκανε τόσο βαρύ χειμώνα που η γριά τσοπάνισα μαζί με τα κατσικάκια της κοκκάλωσαν από το κρύο κι απόμειναν κάπου εκεί πάνω από το Φραγκόβρυσο της Αρκαδίας που μπορεί ακόμη κανείς να τα δει αφού γινήκανε πέτρινα για να θυμίζουν στους ανθρώπους πως δεν μπορεί κανείς να τα βάλει με τη φύση και τα καιρικά φαινόμενα. Ο Μάρτης όμως δεν επέστρεψε ποτέ πια πίσω στον Φλεβάρη τις 2 μέρες που δανείστηκε κι έτσι ο Φλεβάρης απόμεινε με 28 μέρες, απόμεινε δηλαδή κουτσός για αυτό και τον ονόμασαν και Κουτσοφλέβαρο......το βλέμμα της Καλλικατζαρελένης άρχισε να λάμπει περιπαικτικά και συνέχισε λέγοντας "και ξέρεις και κάτι άλλο? από τότε οι τελευταίες ημέρες του Μαρτιού λέγονται της γριάς οι μέρες......

-"Καλά θα μου εξηγήσεις τι σούρθε πρωί πρωί κι έπιασες τις λαογραφικές ιστορίες ακόμη δεν ήπιαμε τον καφέ μας?" τη ρώτησα προσπαθώντας να καταλάβω που την πήγαινε τη δουλειά...

-"Ε! Να! Είναι που θυμήθηκα πως πριν από μερικά χρόνια όταν πήγες να κάνεις μεταδημότευση από τη Νέα Χ......στη Νέα Ε.....μία αβλεψία του υπαλλήλου της δημαρχίας το 24/2 το άλλαξε κατά λάθος κι έγραψε 29/2 οπότε από τότε.....Δηλαδή θες να μου πεις πως δεν θυμάσαι τι είναι σήμερα...έτσι είναι άμα περνούν τα χρόνια....αρχίζει και ξεχνάει ο άνθρωπος...."

-"Τώρα τις Αποκριές, τρελλαίνονται κι οι γριές" συμπλήρωσε με το ίδιο σπινθηροβόλο ύφος κι η Μελένια...."αλήθεια για να μετρήσουμε πόσα χρόνια πέρασαν από τότε????"

-"Α, ναι! Δίκιο έχετε, είπα" (ψάχνοντας να βρω τρόπο να πάρω το αίμα μου πίσω αφού συνειδητοποίησα πως ήταν αδύνατον να γλυτώσω)....."Καρνάβαλος ήταν και τότε όπως και τώρα καλή ώρα"...

"Σαν σήμερα ήταν λοιπόν κανονικά .....Ομως αφού στα επίσημα χαρτιά από τότε καταγράφηκε ως ημερομηνία γέννησης η 29/2 κι επειδή φέτος ο Φλεβάρης έχει μόνο 28 μέρες σημαίνει πως θα πρέπει τη σημερινή ημέρα να τη γιορτάζουμε κάθε 4 χρόνια.....ας μετρήσουμε λοιπόν.....1,2,3,4....4...4...."

FOREVER YOUNG - Joan Baez

May God bless and keep you always,

May your wishes all come true,

May you always do for others

And let others do for you.

May you build a ladder to the stars

And climb on every rung,

May you stay forever young,

Forever young, forever young,

May you stay forever young.

May you grow up to be righteous,

May you grow up to be true,

May you always know the truth

And see the lights surrounding you.

May you always be courageous,

Stand upright and be strong,

May you stay forever young,

Forever young, forever young,

May you stay forever young.

May your hands always be busy,

May your feet always be swift,

May you have a strong foundation

When the winds of changes shift.

May your heart always be joyful,

May your song always be sung,

May you stay forever young,

Forever young, forever young,

May you stay forever young.

Γελοιο-γράφοντας την επικαιρότητα - Οι Αποκριές,ο Εφραίμ και η "Air Korydallos"

Σκίτσο Α. Πετρουλάκης

" Νάταν η Βι, νάταν η Βιστωνίς κρασί
και τα βουνά, και τα βουνά μεζέδες
κι οι βάρκες ελικόπτερα για να προσεύχονται οι γλετζέδες" (2 ΔΙΣ.)

Διαφορετικές θα είναι οι φετεινές Αποκριές. Πολιτική σάτυρα λέει θα περιλαμβάνει το Καρναβάλι της Πάτρας με πρωτοστάτη τον Εφραίμ. Οι εκκλησιαστικοί κύκλοι μόλις το πληροφορήθηκαν στράφηκαν δικαστικά ενάντια στον Δήμο Πατρών επειδή θεώρησαν πως η διακωμώδηση ιερέων προσβάλλει τα ιερά και τα όσια. Τα Δικαστήρια αποφάνθηκαν πως η σάτυρα δεν έχει σκοπό να προσβάλλει τα ιερά και τα όσια αλλά απλά να διακωμωδήσει την επικαιρότητα. Ετσι η ιστορία έληξε επιτυχώς και τελικά τα Εφραιμικά άρματα θα παρελαύσουν κανονικά.

Είναι γεγονός πως η λαϊκή φαντασία "εξ από ανέκαθεν" συνήθιζε την περίοδο των Αποκρεών (που η αθυροστομία και η φυγή από την συμβατικότητα επιτρέπεται ) να διακωμωδεί ελεύθερα οτιδήποτε κέντριζε το ενδιαφέρον της. Ετσι και φέτος.......

Σκίτσο Δ. Χαντζόπουλου

Την συνήθη γαλήνη των Αποκριάτικων εκδηλώσεων ήρθε να ταράξει η εμφάνιση της νεοιδρυθείσας οργάνωσης "Air Korydallos". Αρχικά όλοι πίστεψαν πως η νέα οργάνωση θα έκανε πρόταση για την απορρόφηση της Ολυμπιακής αν και τελικά διαψεύστηκαν αυτές οι ελπίδες. Επιβεβαιωμένες πληροφορίες αναφέρουν πως οι Καρναβαλιστές πόλεων ενοχλήθηκαν από την αιφνίδια εμφάνιση της "Air Korydallos" αφού καθώς λένε όφειλαν να έχουν ενημερωθεί εκ των προτέρων προκειμένου να προλάβουν να συμπεριλάβουν στη σάτυρά τους την οργάνωση που οδήγησε για ακόμη μία φορά στην απελευθέρωση του διαβόητου κακοποιού Παλιο-Κώστα....Οι πληροφορίες αναφέρουν πως η νέα απόδραση του Παλιο-Κώστα σχεδιάστηκε από ένα παρακλάδι της γνωστής από παλιά οργάνωσης "Earth Korydallos" της οποίας φαίνεται πως κάποια νεότερα μέλη αποσχίστηκαν και ίδρυσαν την "Air Korydallos". Τα μέλη της φαίνεται πως είναι νεαρότερης ηλικίας και γνωρίζουν από τεχνογνωσία όπως το να πιλοτάρουν ελικόπτερα.....

Οι υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας αποφάσισαν να αναλάβουν δράση... ....προκειμένου να καταπολεμήσουν την πιθανότητα εμφάνισης "αρμάτων" της "Air Korydallos" στις παρελάσεις. Μάλιστα λέγεται πως θα υπάρξει μηδενική ανοχή και θα αποδοθούν ευθύνες με παραδειγματική τιμωρία σε όσους συλληφθούν να φορούν κουκούλα με το logo της "Air Korydallos".
Aνεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν πως στις έρευνες θα συμμετάσχουν και πράκτορες άλλων χωρών οι οποίοι έχουν βάλει τη χώρα μας στο μικροσκόπιο και παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις. Στις Καρναβαλικές εκδηλώσεις με πρωτοφανή απόφαση απαγορεύτηκε η είσοδος σκύλων οι οποίοι προετοιμάζονται για αγωνιστικές κινητοποιήσεις και πορείες αφού με τον αποκλεισμό τους μοιραία οδηγούνται στην ανεργία. Ως τόπος της επικείμενης πορείας-διαμαρτυρίας τους ορίστηκε η Κεντρική Κρεαταγορά...μένει να μάθουμε την ημέρα και την ώρα της συγκέντρωσής τους. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν πως ανάμεσα στα αιτήματά τους υπάρχει ένα αίτημα να συμπεριληφθούν και οι σκύλοι στη λίστα ανέργων του ΟΑΕΔ οι οποίοι καθώς λέγεται θα εισπράττουν ειδικό επίδομα ανεργίας (ή εργασίας δεν θυμάμαι καλά πως ονομάζεται...) με περισσότερα κόκκαλα από αυτά που συνήθιζαν να πετάνε στους σκύλους μέχρι τώρα οι χονδρέμποροι κρεάτων.


Φωτό dyosmaraki

(Πλάνο από την χθεσινή εν χορδαίς και οργάνοις πορεία. Η πορεία αναγκάστηκε να αλλάξει κατεύθυνση και να διασχίσει την Κεντρική Κρεαταγορά των Αθηνών μετά από την ακτιβιστική παρέμβαση του Προέδρου της συντεχνίας σκύλων τον βλέπετε στη φωτό να ηγείται της χθεσινής πορείας. Ο Πρόεδρος με αυτόν τον τρόπο θέλησε να γνωστοποιήσει και να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες για τα αιτήματα της συντεχνίας του)

Τα ΜΜΕ (όπως συνήθως) κάλυψαν με λεπτομερέστατες περιγραφές το χρονικό της εμφάνισης της νεοιδρυθείσας Air Korydallos και υπόσχονται πως θα βρίσκονται κοντά στον πολίτη για την σωστή ενημέρωσή του μέχρι τη λήξη του Καρνάβαλου (...μετά βλέπουμε).

Ηταν μια ανταπόκριση κάπου από την Αθήνα για λογαριασμό του διαδικτύου....
Στο επόμενο δελτίο σε πρώτη αποκλειστική μετάδοση πλάνα από τη χθεσινή εν χορδαίς και οργάνοις πορεία. Ποιοί πρωτοστάτησαν, ποιές συντεχνίες βοήθησαν στη διοργάνωσή της και πολλά άλλα συνταρακτικά....

Είμαι το dyosmaraki και μόλις τελείωσα.....

Προτάσεις : Κυριακή μεσημέρι 22/2 στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων στη Πλάκα - Αφιέρωμα στην τσαμπούνα και αποκριάτικο γλέντι

Φωτό : H άλλη όχθη

Για όσους θέλουν να συνδυάσουν τη μουσική με μια Κυριακάτικη βόλτα στην Πλάκα ο Σύλλογος Φίλων του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων προτείνει μία γνωριμία με τα μουσικά όργανα της παράδοσής μας.

1. Την Κυριακή 22/2 στην αίθουσα διαλέξεων του Μουσείου οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν διονυσιακούς ήχους από δεξιοτέχνες οργανοπαίκτες της τσαμπούνας (12:00-14:00).
Είσοδος ελεύθερη


2. Στη συνέχεια όταν τελειώσει η εκδήλωση όσοι επιθυμούν μπορούν εν χορδαίς και οργάνοις να συμμετάσχουν στην Αποκριάτικη πομπή που θα μεταβεί πεζή από το Μουσείο στην ταβέρνα "Κληματαριά" με τις τσαμπούνες και τα τραγούδια να έχουν τον πρώτο λόγο.

Το πλούσιο φαγοπότι θα συνοδεύεται από:

• τραγούδια και χορούς από όλη την Ελλάδα με τσαμπούνες,


• το συγκρότημα του Δημήτρη Κώτσικα,


• μαθητές του Μουσείου με τους δασκάλους τους και


• τη ρεμπέτικη κομπανία της "Κληματαριάς"

(Η ταβέρνα Κληματαριά βρίσκεται στην Πλ.Θεάτρου τηλ. 210 3216629).

Οσοι επιθυμούν να παρευρεθούν στην ταβέρνα επειδή ο αριθμός των συμμετοχών είναι περιορισμένος παρακαλούνται να επικοινωνήσουν για επιβεβαίωση με τον γραμματέα του Σωματείου Φίλων κ. Χάρη Σαρρή (τηλ.6974893998).

Τιμή συμμετοχής 30 Ευρώ (περιλαμβάνει φαγητό και κρασί).