Android - Ανοιχτό παράθυρο στον πολιτισμό????

Πιστεύω πως μερικές εμπορικές διαφημίσεις όπως η παρακάτω, εκτός από καθαρά εμπορικά μηνύματα, προβάλλουν και μηνύματα πολιτισμού.

Η συγκεκριμένη διαφήμιση είναι η αγαπημένη μου.

Ενα ρομπότ (μηχάνημα) που ισχυρίζεται πως αν έπρεπε να κάνει μια ευχή, αυτή θα ήταν να μπορούσε να γίνει ΑΝΘΡΩΠΟΣ για να αισθάνεται, να ελπίζει, να αγαπά μα ακόμη και να χάνει. Σύμφωνα με το android, ένα ανθρώπινο ον κάνoντας μια σπουδαία πράξη του δίνεται η δυνατότητα να κατακτήσει την αθανασία.

Η ονομασία της συγκεκριμένης διαφήμισης είναι ANDROID. Μια έννοια που για πρώτη φορά άκουγα και λιγάκι με ξένισε.

Αναζητώντας να μάθω τι σημαίνει android διαπίστωσα πως υπάρχει και γυναικεία εκδοχή σε βίντεο όχι διαφημιστικά αυτή τη φορά, μα επιστημονικής φύσης.

Για το πρώτο σας δίνω το link αφού το embed δεν είναι ενεργό.

http://www.youtube.com/watch?v=gD1tjTsBsJc&feature=related

Στο δεύτερο βίντεο, το θηλυκό Αndroid απαντά σε ερωτήσεις!!!!!

Ομολογώ πως στην αρχή τρόμαξα. Κατόπιν εντυπωσιάστηκα. Τελικά προβληματίστηκα.

Είναι βέβαιο πως μια τόσο πρωτοποριακή ανθρώπινη εφεύρεση αποτελεί πρόοδο στην εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η ομάδα των επιστημόνων που εφηύραν τα android καθώς και εκείνοι που θα τα εξελίξουν στο μέλλον σίγουρα θα κατακτήσουν την αθανασία, αφού η εφεύρεσή τους είναι σημαντική και πρωτοποριακή.

Μακάρι να μπορούσε κανείς να εγγυηθεί πως τα androids (είδος ρομπότ) θα χρησιμοποιηθούν στο μέλλον μοναχά για το καλό της ανθρωπότητας και του ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ισως είμαι επηρεασμένη από τα έργα επιστημονικής φαντασίας όπου τα ρομπότ δεν χρησιμοποιούνται πάντα για ειρηνικούς σκοπούς......

Δεν το κρύβω πως νοιώθω αβεβαιότητα.

Να με φοβίζει το καινούργιο??? Δεν ξέρω....

Γελοιογράφοντας - Το Σύμφωνο Συμβίωσης

Του Ηλία Μακρή

Ζωγραφίζοντας μια ιστορία- Η αρπαγή της Κόρης Καρυάτιδας - Ερέχθειον

Carl Friedrich Werner (1808-1894),

"View of the Porch of the Caryatids on the Erectheion" (1877)

35.0 x 51.o cm

Στην εικόνα βλέπουμε το Πρόστωο του Ερεχθείου το οποίο στηρίζεται σε έξι νεαρές γυναίκες τις Κόρες (ή όπως ονομάστηκαν στα νεότερα χρόνια "Καρυάτιδες"). Σκαλισμένες σε πεντελικό μάρμαρο όλες φέρουν την ίδια ενδυμασία και την ίδια κόμμωση. Από αυτές οι τέσσερις είναι τοποθετημένες στο μπροστινό μέρος ενώ μία στέκεται σε κάθε στενή πλευρά. Το ένδυμα τους είναι ο δωρικός πέπλος και ένα μικρό ιμάτιο που πέφτει στη ράχη. Τα μαλλιά τους δημιουργούν βοστρύχους οι οποίοι ενώνονται σε δύο χοντρές πλεξούδες που σταυρώνουν στο πίσω μέρος.

Πριν από πολλά χρόνια γεννήθηκαν (για την ακρίβεια σμιλεύτηκαν) έξη Κόρες που τους ανατέθηκε να στηρίζουν με την κεφαλή τους την οροφή του πρόστωου ενός αρχαίου ναού. Ο ναός αυτός ο οποίος είχε καταστραφεί από τους Πέρσες αποτελούσε μέρος της Ακρόπολης των Αθηνών και παλαιότερα ήταν αφιερωμένος στο όνομα της Πολιάδος Αθηνάς. Μετά τους Περσικούς πολέμους που η αρχαία Αθήνα απόκτησε μεγάλη φήμη ο Περικλής αποφάσισε να αναστηλώσει τον ναό τον οποίο ονόμασε Ερέχθειον προς τιμήν του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέως του οποίου η κατοικία λέγεται πως βρισκόταν σε αυτό το σημείο και πως είχε έξη θυγατέρες . Το Ερέχθειον άρχισε να χτίζεται το 421 π.Χ. και τελείωσε το 409/8 π.Χ.

Η τοποθεσία όπου βρίσκεται το Ερέχθειον αποτελούσε σύμφωνα με την μυθολογία τον τόπο όπου συναγωνίσθηκαν ο θεός Ποσειδών και η θεά Αθηνά για το ποιός θα ανακηρυχτεί προστάτης της πόλης. Για αυτό το σκοπό ο Ποσειδών κτύπησε με την τρίαινα του πάνω στον βράχο της Ακροπόλεως και ανέβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό ενώ η Αθηνά πρόσφερε ένα δένδρο ελιάς, διαχρονικό σύμβολο της γονιμότητας και της ειρήνης. Οταν ήρθε η ώρα να ψηφίσουν οι Αθηναίοι πολίτες, οι άνδρες της Αθήνας ψήφισαν το δώρο του Ποσειδώνα και οι γυναίκες το δώρο της Αθηνάς. Οι γυναίκες όντας περισσότερες ψήφισαν τη θεά Αθηνά και από τότε η πόλη πήρε το όνομα της και ονομάστηκε Αθήνα.

Το Ερέχθειο διακοσμήθηκε με δύο τρόπους:

Με μία ζωφόρο και με έξη μορφές νεαρών κοριτσιών σμιλεμένες σε Πεντελικό μάρμαρο, τις Κόρες, οι οποίες ονομάστηκαν αργότερα Καρυάτιδες.

Γνωστότερη είναι η "Πρόστασις των Κορών" (ή Καρυάτιδων) δηλαδή των έξη σμιλεμένων μορφών που χρησιμοποιήθηκαν (μάλλον) από τον αρχιτέκτονα Μνησικλή αντί για κίονες προκειμένου να στηριχτεί η οροφή του προστώου. Πιθανολογείται πως το πρότυπο των Καρυάτιδων πάρθηκε από τις Κανηφόρους , τις παρθένες που μετέφεραν τα κάνιστρα (τα καλάθια) στην πομπή των Παναθήναιων.

Οι αιώνες περνούσαν και οι έξη Κόρες όχι μόνο δεν γερνούσαν, μα εξακολουθούσαν να στέκονται το ίδιο αγέρωχες και ακλόνητες και να στηρίζουν το πρόστωον του ναού ακόμη και κατά τους Βυζαντινούς χρόνους κατά τους οποίους η Αθήνα είχε χάσει την αίγλη της και είχε απομείνει ένα μικρό χωριό.

Εάν η Αθήνα πέρασε δύσκολες στιγμές, τα μνημεία της Ακρόπολης ήρθαν αντιμέτωπα με πολύ δύσκολες περιστάσεις.

Κατά τους Φράγκικους χρόνους το Ερέχθειον χρησιμοποιήθηκε ως αρχοντικό μέγαρο.

Από τη φωτιά και τις βόμβες του Morosini καταστράφηκαν τα Προπύλαια και ο Παρθενώνας.

Τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας μάλιστα το Ερέχθειον χρησιμοποιήθηκε ως χαρέμι του φρούραχου της Ακρόπολης!!!!

Κατά τους χρόνους της Επανάστασης το 1827 μια Τουρκική βόμβα κατέστρεψε τη στέγη του Ερεχθείου.

Μα τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμη.

Το 1799 κατέφθασε στην Κωνσταντινούπολη ο έβδομος λόρδος του Ελγιν (Thomas Bruce) με την ιδιότητα του Βρετανού πρεσβευτή. Με το επιχείρημα πως ήταν επιθυμία του να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία των Τεχνών φέρνοντας τους συμπατριώτες του πιο κοντά στις ελληνικές αρχαιότητες δημιούργησε μια ομάδα από ζωγράφους, αρχιτέκτονες και γλύπτες. Τον Φεβρουάριο του 1801 η τοπική τουρκική διοίκηση επέτρεψε στους καλλιτέχνες να κάνουν σχέδια και να μελετήσουν από κοντά τα γλυπτά της Ακρόπολης. Ο ίδιος ισχυρίστηκε πως με Τουρκικό φιρμάνι (το οποίο δεν παρουσίασε ποτέ) του δόθηκε η άδεια να αποκολλήσει τα μάρμαρα του Παρθενώνα . Η λεηλασία του Παρθενώνα είχε ήδη αρχίσει. Αρωγός του σε αυτές τις ενέργειες ήταν η σύζυγός του.

Κατά την πρώτη απόπειρα μεταφοράς των κλοπιμαίων του Ελγιν με το καράβι "Mentor" το σκάφος βούλιαξε έξω από τα Κύθηρα τον Σεπτέμβρη του 1802. Θα έλεγε κανείς πως οι αρχαίοι θεοί αποφάσισαν να τιμωρήσουν την Υβριν.

Σε επιστολή της 24/25 Μαίου 1802 η σύζυγος του Eλγιν έγραφε :

"Για τα υπόλοιπα που ήθελες από την Ακρόπολη, είναι εντελώς αδύνατο πριν να επιστρέψεις. Ο Luisieri λέει πως ...ο πλοίαρχος Leicy ήταν εντελώς αντίθετος σε αυτό : δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να κατέβουν τα μάρμαρα από την Ακρόπολη-μετά όμως έγινε φανατικότερος απ' όλους και ευχήθηκε να πάρεις μαζί σου ολόκληρο το ναό με τις Κάρυς - πως τις λένε, τέλος πάντων;-, εκεί που είναι τα αγάλματα των γυναικών"

(Hugh Tregaskis, "Beyond the Grand Tour",1979)

Το 1803 λοιπόν ο Luisieri με άλλους συνεργάτες του Ελγιν "απήγαγε" ολόκληρο το άγαλμα της δεύτερης από τα δυτικά Καρυάτιδας και μαζί με τα γλυπτά του Παρθενώνα το έστειλε στην Αγγλία.

O Dupre εξέφρασε τον αποτροπιασμό του :

"Σφίγγεται η καρδιά μου όταν αναλογίζομαι ότι πριν από εκατόν πενήντα χρόνια και λιγότερο, το θαύμα αυτό της αρχιτεκτονικής ήταν ανέπαφο και ότι μια οβίδα των Βενετών άνοιξε το πρώτο ρήγμα. Κατέστρεψαν τόσα πολλά στον Παρθενώνα, αφαίρεσαν τόσα έργα, έσπασαν τόσα μέλη του, που νομίζει κανείς ότι βρίσκεται σε λατομείο.......

Βέβηλα χέρια έχουν αφαιρέσει μέρος των γλυπτών που το υποβάσταζαν. Δεν σώθηκε ούτε το Πανδρόσειο : μία από τις Καρυάτιδες, που χρησιμεύουν ως στήριγμα της στοάς, αρπάχτηκε από τον λόρδο Ελγιν. Οι Ελληνες, με τη ζωηρή φαντασία τους, λένε ότι τη νύχτα ακούγονται βόγγοι και ότι οι αδελφές της, που μαζί τους έμεινε επί αιώνες, θρηνούν τον χωρισμό τους"

Στην λαϊκή παράδοση οι Κόρες αναφέρονται ως "οι μαρμαρωμένες βασιλοπούλες" και οι κάτοικοι του Κάστρου λέγανε πως από τότε που ο Ελγιν άρπαξε την αδελφή τους, οι υπόλοιπες Κόρες (Καρυάτιδες) θρηνούν κάθε βράδυ και πως ο θρήνος που ακούγεται είναι το κλάμα για την αρπαγή της αδελφής τους.

Από τότε οι Κόρες (Καρυάτιδες) περιμένουν την επιστροφή της κλεμμένης αδελφή τους .

Πριν από χρόνια είχε χαθεί άλλη μιά Καρυάτιδα η οποία βρέθηκε κάποια στιγμή κατεστραμμένη. Αυτή όμως στάθηκε πιο τυχερή αφού με την βοήθεια έμπειρων γλυπτών αποκατστάθηκαν η κεφαλή και το κάτω μέρος του κορμού της κατά τα έτη 1845-1847 και σήμερα βρίσκεται μαζί με τις αδελφές της.

Ο Βύρων στο ποίημά του "Η κατάρα της Αθηνάς" παριστάνει την Παλλάδα να αναφωνεί τα παρακάτω λόγια :

"O Αλλάριχος κι ο Ελγίνος μ' έχουν άγρια συλήσει.....

Ο Αλλάριχος τα πάντα είχε αγρίως καταστρέψει

με το δίκιο του πολέμου.

Μα ο Ελγίνος για να κλέψη

όσα οι βάρβαροι αφήσαν, που απ΄ό,τι εκείνος

είναι βάρβαρος , εκείνοι ήτανε πιο λίγο

Γιατί τόκανε ο Eλγίνος ;"

Η θέση της κλεμμένης Καρυάτιδας παραμένει κενή στο

Νέο Μουσείο της Ακρόπολης.

Οι υπόλοιπες Κόρες (Καρυάτιδες) στέκουν σιωπηλές μα είναι βέβαιες πως μέσω της διεθνούς κατακραυγής, κάποια μέρα η Κόρη (Καρυάτιδα) θα φύγει από το Βρετανικό Μουσείο όπου βρίσκεται φυλακισμένη για νάρθει στην Ελλάδα να ξανανταμώσει με τις αδελφές της.

(Πρόσθετες πληροφορίες εδώ και εδώ)

ΜΠΗΚΕ Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΡΧΙΝΗΣΑΝ ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ.....

Μπήκε η Ανοιξη..... καίγεται η Σκόπελος λένε....

http://www.forthnet.gr/templates/newsPosting.aspx?p=226787

Σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες πρέπει να κάηκαν γύρω στα 2500 στρέμματα πευκοδάσους.

Τι απέμεινε????

Ακούω τη φωνή ενός δέντρου που με ανθρώπινη μορφή και ανθρώπινη λαλιά ζητά βοήθεια :


"Σώσε με! Δεν αντέχω άλλο! Καίγονται τα σωθικά μου!"

Σπαράζει η καρδιά μου. Ανησυχώ για το καλοκαίρι που πλησιάζει. Γυρνώ να ζητήσω βοήθεια. Μα όπου κι αν σταθώ, όπου κι αν βρεθώ η απάντηση παραμένει εδώ και χρόνια η ίδια,αναλλοίωτη, γραμμένη σε κασέτα....η ίδια....πάντα η ίδια....


Σας ομιλά ο αυτόματος τηλεφωνητής:
"Ανθρώπινο λάθος, δύσκολες καιρικές συνθήκες, ισχυροί άνεμοι, δύσβατη περιοχή...."

Η προγιαγιά μου, ο Κολοκοτρώνης και οι Αρβανίτες.......

- Μελένια, τι σου συμβαίνει???? Τι κρατάς εκεί?

- Τη φωτογραφία της γιαγιάς μου, αφού δεν έχω φωτογραφία της προγιαγιάς μου, απάντησε η Μελένια με μάτια βουρκωμένα.....

-Πας καλά? Τη ρωτώ εγώ....Σήμερα είναι η 25η Μαρτίου, εθνική γιορτή, όλοι κρατούν εικόνες των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης, τραγουδούν, το ρίχνουν στο χορό και εσύ τριγυρνάς αγκαλιά με την φωτογραφία της γιαγιάς σου και μάλιστα βουρκωμένη ??? Πάρε μια καρέκλα και κάτσε να μου εξηγήσεις γιατί θα με τρελλάνεις, δεν καταλαβαίνω τι σε έπιασε σήμερα, μέρα Εθνικής γιορτής!!!

Πήρε λοιπόν η Μελένια μια καρεκλίτσα, κάθησε, και κοιτάζοντας με αγάπη και στοργή την φωτογραφία που δεν άφηνε δευτερόλεπτο από τα χέρια της, αποφάσισε να μου πει τον πόνο της :

-Δυοσμαράκι απλά δεν ανέχομαι να διαστρεβλώνεται η ιστορία της προγιαγιάς μου και των Αρβανιτών. Σε λίγο θα μου πουν πως είμαι Αλβανίδα, πως πρέπει να μάθω Αλβανικά (που ιδέα δεν έχω) προκειμένου να επιβεβαιωθούν αυτές οι θεωρίες, και πως ανήκω σε κάποια φανταστική μειονότητα.

Τελευταία ξεκίνησε μια παραφιλολογία σχετικά με τους ήρωες του '21 (όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Ανδρούτσος κλπ) πως τάχα μου ήταν όλοι Αλβανοί. Μάλιστα αν ψάξει κανείς στο youtube θα δει πως έχουν ανέβει πολλά βίντεο με φωτογραφίες τους και κάποιοι διεκδικούν την εθνικότητα αλλά και την δόξα αυτών των ανθρώπων που σε τελική ανάλυση πολέμησαν για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον Τουρκικό ζυγό.

Αυτό κατ' αρχήν το θεωρώ βεβήλωση της μνήμης αυτών των ανθρώπων, μα εκείνο που με θυμώνει ακόμη περισσότερο είναι πως αρκετοί Ελληνες μπερδεύονται και εξομοιώνουν την έννοια Αρβανίτης με την έννοια Αλβανός. Ε λοιπόν ΔΕΝ είναι το ίδιο πράγμα. Οι Αρβανίτες ΔΕΝ ήταν/είναι συνώνυμο του Αλβανοί. Επικρατεί μια σύγχυση η οποία όχι μόνο διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα μα πιστεύω ακράδαντα πως εξυπηρετεί είτε ιδεολογικές είτε εθνικιστικές σκοπιμότητες.

Μα εγώ ιστορικός δεν είμαι,για την προγιαγιά μου ξεκίνησα να σου πω.....

Η γιαγιά της Μελένιας, ο παπούς, η θεία και ο θείος της

(την κορνίζα δεν μπορούσαμε να την βγάλουμε, ζητούμε συγγνώμη)

Η προγιαγιά μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Αγιο Δημήτρη της Καρύστου,στην Εύβοια. Στην περιοχή όλοι μιλούσαν Αρβανίτικα. Μοναχά όταν τα παιδιά της παντρεύτηκαν ήρθαν όλα στην Αθήνα. Η γιαγιά μου ήρθε στην Αθήνα σε ηλικία 18-20 χρονών, η μαμά μου και εγώ γεννηθήκαμε στην Αθήνα. Η προγιαγιά μου όταν μας μάλωνε για τις σκανταλιές που κάναμε σαν παιδάκια, μας μίλαγε σε μια "παράξενη" γλώσσα που ανάθεμα και αν καταλαβαίναμε. Ακόμη όταν ήθελε να πει μυστικά με την γιαγιά μου τότε πάλι μιλάγανε σε αυτήν την "παράξενη" γλώσσα που εμείς τα παιδιά καθόλου δεν καταλαβαίναμε. Πολύ αργότερα έμαθα πως αυτή η περίεργη γλώσσα που μίλαγε η προγιαγιά ονομαζόταν Αρβανίτικα, και πως αποτελούσε μια ιδιόρρυθμη διάλεκτο. Η προγιαγιά μπορεί να μην ήξερε να γράφει και να διαβάζει μα ήξερε να τραγουδά σαν αηδόνι. Τα ίδια τραγούδια που τραγουδούσε εκείνη τραγουδιούνται μέχρι τις μέρες μας σε ολόκληρη την Ελλάδα στην γλώσσα που μιλάμε σήμερα.

Η προγιαγιά κάθε Κυριακή θα πήγαινε στην εκκλησία, μιλούσε Ελληνικά με τις γειτόνισες μα ποτέ δεν αυτοπροσδιορίστηκε ως "Αλβανίδα". Τα τραγούδια μοναχά τα αποκαλούσε Αρβανίτικα επειδή τα τραγουδούσε στην Αρβανίτικη διάλεκτο, μα όπως είπα παραπάνω αυτά τα ίδια τραγούδια τραγουδιούνται σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Η γιαγιά μου μιλούσε Αρβανίτικα μα στην μαμά μου δεν τα έμαθε ποτέ αφού κάποια εποχή οι διάλεκτοι συσχετίστηκαν με την "αμορφωσιά", και ιδιαίτερα τα Αρβανίτικα τα οποία από τη γένεσή τους αποτέλεσαν μια αποκλειστικά προφορική διάλεκτο η οποία μεταδιδόταν όπως όλες οι προφορικές παραδόσεις από στόμα σε στόμα. Μοναχά τα τελευταία χρόνια έγινε απόπειρα να καταγραφεί (με "τεχνητό" τρόπο) προκειμένου να μελετηθεί.

Η προγιαγιά λοιπόν, σαν ήμουν παιδάκι μου εξιστορούσε θαυμαστές ιστορίες για τους οπλαρχηγούς/ήρωες του 1821. Μάλιστα μου έλεγε πως όπως ισχυρίζονταν οι παπούδες της, πολλοί από τους οπλαρχηγούς ήταν Αρβανίτες (ήταν δίγλωσσοι, μιλούσαν δηλαδή τα Αρβανίτικα εκτός από τα ελληνικά). Τον Κολοκοτρώνη, γνώριζα από την προγιαγιά μου πως τον αποκαλούσαν Μπιθεγκούρα. Ομως οι Αρβανίτες αποτέλεσαν κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, και πολέμησαν ενάντια στους Τούρκους όπως όλοι οι υπόλοιποι Ελληνες. Οι Αλβανοί αντίθετα πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων. Για του λόγου το αληθές σου παραθέτω την μαρτυρία της προγιαγιάς (η απορία μου ήταν πάντα από που είχε μάθει αυτές τις ιστορίες αφού η προγιαγιά δεν ήξερε ούτε να γράφει ούτε να διαβάζει). Αν και ποτέ δεν έμαθα Αρβανίτικα, μου έμειναν στη μνήμη κάποιες αφηγήσεις της προγιαγιάς στα Αρβανίτικα,τις οποίες μετά μου εξηγούσε στα Ελληνικά. Μία αφήγηση λοιπόν αφορούσε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο που κατά τη διάρκεια της πολιορκίας στο Χάνι της Γραβιάς ένας Τουρκαλβανός του φώναζε απ' έξω :

"Ντελ γιαστ τ' προσκυνήσε Πασάνε" (=Εβγα έξω ρε να προσκυνήσεις τον Πασά)

"Εα γκράπε" (=Ελα να μας ... πιάσεις)

Απάντησε ο Ανδρούτσος (για την ακρίβεια η απάντηση ήταν λιγότερο κόσμια, μια και η προγιαγιά ήταν λίγο αθυρόστομη....)

Πως μπορεί λοιπόν σήμερα να ισχυρίζονται πως οι Αρβανίτες οπλαρχηγοί ήταν Αλβανοί αφού πολεμούσαν ενάντια στους Τούρκους????

Είναι σαν να λένε πως και η προγιαγιά μου ήταν Αλβανίδα!!!! Μα αφού η προγιαγιά μου ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Αλλωστε Σεβαστή ήταν το όνομά της , δεν την λέγανε Albana!!!!

- Αν και έχω πολλά ερωτηματικά Μελένια αφού δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με αυτό το ζήτημα σε καταλαβαίνω. Και εγώ στη θέση σου ίσως να ένοιωθα όπως εσύ.

- Κοίτα Δυοσμαράκι, το θέμα των Αρβανιτών είναι πολύπλοκο. Για να σου τα εξηγήσω όλα θα μας πάρει πολύς χρόνος. Ισως να μην ξέρω να απαντήσω σε όλα τα ερωτήματά σου πέρα από ότι γνωρίζω από τις αφηγήσεις της προγιαγιάς, αφού όπως είπα δεν είμαι ιστορικός. Υπάρχουν όμως κάποιοι ειδικοί που ασχολήθηκαν με το θέμα και έγραψαν βιβλία. Βέβαια ακόμη και σε αυτά διαπιστώνει κανείς πολλές ανακρίβειες. Πολλά στοιχεία είναι υποθετικά αφού οι Αρβανίτες δεν άφησαν γραπτές πηγές. Κριτικός βιβλίων δεν είμαι, μα αν θέλεις να μάθεις περισσότερα, καλές κατά τη γνώμη μου μελέτες που η μία συμπληρώνει την άλλη αποτελούν τα παρακάτω βιβλία

Κώστα Μπίρη "Αρβανίτες-Οι Δωριείς του νεότερου Ελληνισμού" Εκδ. Μέλισσα

και

Σαράντου Καργάκου "Αλβανοί,Αρβανίτες,Ελληνες", Εκδ. Ι.Σιδέρης.

- Σε ευχαριστώ Μελένια, με την πρώτη ευκαιρία θα μελετήσω για αυτό το θέμα

- Εντάξει Δυοσμαράκι. Ομως σκέφτηκα τα λόγια σου, δεν μπορεί μια Εθνική γιορτή σαν και αυτήν να την περάσουμε μιλώντας μοναχά για την προγιαγιά μου. Αν έχεις χρόνο, και θέλεις να έρθεις παρεά, εγώ αποφάσισα να γιορτάσω την σημερινή ημέρα με έναν διαφορετικό τρόπο.

- Μου εξάπτεις την περιέργεια Μελένια. Που θα με πας???

- Ακολούθα!!!

Και ακολούθησα την Μελένια. Στον δρόμο σταματήσαμε. Η Μελένια αγόρασε ένα μπουκέτο λουλούδια. Στην πορεία, διαπίστωσα με έκπληξη πως κατεθυνόμασταν στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

- Που με πας? Δεν καταλαβαίνω.....

Η Μελένια δεν απάντησε....Με μια βεβαιότητα που έδειχνε πως της ήταν γνώριμος ο δρόμος, ακολουθώντας ένα μονοπάτι του Πρώτου Νεκροταφείου, φτάσαμε σε ένα μνήμα όπου κοντοστάθηκε. Κατέθεσε με ευλάβεια τα λουλούδια και βουρκωμένη στάθηκε ακίνητη για λίγα δευτερόλεπτα μπροστά στο μνήμα ακριβώς όπως οι στρατιώτες που στέκονται σε στάση προσοχής μπροστά στα μνημεία, κατά τη διάρκεια των επίσημων εκδηλώσεων. Εγώ ομολογώ πως ήμουν φανερά σαστισμένη. Προσπαθούσα να καταλάβω τι σχέση είχε η σημερινή μας επίσκεψη στο Πρώτο Νεκροταφείο με την 25η Μαρτίου!!!

- Τώρα μπορούμε να φύγουμε, μου είπε!!! Και άρχισε να απομακρύνεται αδιαφορώντας για τη δική μου παρουσία.

Από περιέργεια πλησίασα......Ο τάφος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών

Ενα επιβλητικό μεγάλων διαστάσεων άγαλμα στεκόταν πάνω από το μνήμα. Διαβάζω :

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Αρχιστράτηγος

Από κάτω ήταν χαραγμένη μια φράση.

"Σιγά διαβάτη,

εδώ κοιμάται ο Γέρος του Μωριά

Τον ύπνο του μη του ταράξεις"

Εκείνη των ώρα επικρατούσε "νεκρική" σιγή. Λίγο παραπέρα ακουγόταν το κελάηδημα κάποιων πουλιών. Χωρίς να το καταλάβω, πήρα ένα λουλούδι και το ακούμπησα πάνω στο μνήμα. Απομακρύνθηκα σιγά σιγά, για να μην ταράξω τον ύπνο του Γέρου του Μωριά. Σκέφτηκα πως εάν έχει δίκιο η Μελένια, μάλλον θα τρίζουν τα κοκκαλάκια της προγιαγιάς της και του Κολοκοτρώνη για αυτά που λέγονται για τους Αρβανίτες...

Αφιέρωμα σε μια Bloggο-Πρωτοβουλία - "Ο Ποιητής" και "η Μούσα" του Κων.Καβάφη

Σήμερα γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

ΠΟΙΗΣΗ σημαίνει δημιουργία, για αυτό καμιά φορά θυμώνω όταν ακούω στα ΜΜΕ να αποδίδουν την ιδιότητα "τραγουδοποιός" σε κάθε τραγουδιστή, αφού ο ερμηνευτής ενός τραγουδιού δεν είναι απαραίτητα και ποιητής (δημιουργός) του τραγουδιού.

Με αφορμή αυτήν την ημέρα λοιπόν , σήμερα το βράδυ στην Θεσσαλονίκη,σε κάποιες bloggoγειτονιές όπου στις γλάστρες τους ανθίζουν ποιήματα βγαλμένα από την καρδιά κάποιων συνανθρώπων μας, διοργανώνεται μια bloggo-πρωτοβουλία με τίτλο "Ελάτε με ένα ποίημα". Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε Εδώ .

Στην ημέρα της Ποίησης και σε όσους συμμετέχουν σε αυτή την πρωτοβουλία αφιερώνονται λοιπόν τα παρακάτω ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη που αφορούν έναν διάλογο ανάμεσα στον Ποιητή και την Μούσα του. Μαζί με τα ποιήματα αφιερώνονται και δύο σχετικοί με την Ποίηση πίνακες ζωγραφικής με την ευχή, αυτή τους η προσπάθεια να συνεχιστεί και να διαρκέσει για χρόνια πολλά...

Καρλ Σπίτσβεγκ (1808-1885), "Ο φτωχός ποιητής" (1839)

Ελαιογραφία σε μουσαμά 36,3 Χ 44,7

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Προς τι καλόν, τι όφελος ηθέλησεν η τύχη,

κ' εν τη αδυναμία μου επλάσθην ποιητής?

Μάταιοι είν' οι λόγοι μου, της λύρας μου οι ήχοι

αυτοί οι μουσικώτεροι δεν είναι αληθείς.

Εάν θελήσω ευγενές αίσθημα να υμνήσω

όνειρα είν' αισθάνομαι, η δόξα και η αρετή.

Παντού απογοήτευσιν ευρίσκ' όπου ατενίσω,

κ' επί ακάνθων πανταχού ο πους μου ολισθεί.

Η γή 'ναι σφαίρα σκοτεινή, ψυχρά τε και δολία.

Τα άσματά μου πλανερά του κόσμου είν' εικών.

Ερωτα ψάλλω και χαράν. Αθλία παρωδία,

αθλία λύρα, έρμαιον παντοίων απατών!

Νικολάου Γύζη, "Η Ποίηση συντονίζει το Βιολί της με το Τραγούδι της Ανοιξης" (1897)

Σχέδιο με σέπια σε χαρτί, 0,41χ0,28 , Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα

Η ΜΟΥΣΑ

Δεν είσαι ψεύτης ποιητά. Ο κόσμος τον οποίον

οράς εστίν ο αληθής. Της λύρας αι χορδαί

μόναι γνωρίζουν τ' αληθές, και εις αυτόν τον βίον

οι ασφαλείς μας οδηγοί μόναι εισίν αυταί.

Του θείου είσαι λειτουργός. Σοι έδωκε τον κλήρον

του κάλλους και του έαρος. Μελίρρυτος αυδή

ρέει από τα χείλη σου, και θησαυρείον μύρων

είσαι - χρυσή υπόσχεσις και άνωθεν φωνή.

Εάν η γη καλύπτεται με σκότος, μη φοβείσαι

Μη ότι είναι έρεβος νόμιζε διαρκές.

Φίλε πλησίον ηδονών, ανθών, κοιλάδων είσαι,

θάρρει και βάδισον εμπρός. Ιδού το λυκαυγές!

Ομίχλη μόνον ελαφρά το βλέμμα σου τρομάζει

Υπό τον πέπλον ευμενής η φύσις δια σε

ρόδων, και ίων, κ΄ ευγενών ναρκίσσων ετοιμάζει

στεφάνους, των ασμάτων σου ευώδεις αμοιβαί.

Κωνσταντίνος Καβάφης, Εν Αλεξανδρεία 1886

Οι ζωγραφικοί πίνακες παρ΄όλο που δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί η σχέση τους με τις τέχνες του χρόνου όπως είναι η Μουσική ή η Ποίηση καταδεικνύουν την συγγενική σχέση που έχει η Ζωγραφική με τις υπόλοιπες τέχνες.

Στην Ζωγραφική διακρίνουμε μια ποιητική ατμόσφαιρα "διαφορετική" από εκείνην της ίδια της Ποίησης αν και αυτή η ατμόσφαιρα είναι μάλλον θέμα καθαρά υποκειμενικής θεώρησης (Ζωγραφική τέχνη=αισθησιακή τέχνη που απευθύνεται στη νόηση). Η ποιητικότητα της Ζωγραφικής προϋποθέτει την δυνατότητα του δέκτη να αντιλαμβάνεται τις αντιστοιχίες ανάμεσα σε χρώματα, ήχους και συναισθήματα (να μεταφράσει δηλαδή τα ερεθίσματα της όρασης), αντίθετα με την ίδια την Ποίηση που είναι μάλλον νοησιαρχική τέχνη που ενεργοποιεί τις αισθήσεις.

Το κοινό σημείο αυτών των τεχνών είναι πως ανάγονται στη σφαίρα του Πολιτισμού, που σκοπό έχουν να μας συγκινήσουν και τελικά να μας "μεταμορφώσουν" εσωτερικά.

Ενα ανοικτό παράθυρο στον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ για τα παιδιά και όχι μόνο.....

Σε προηγούμενες αναρτήσεις σε αυτό το blog έχουμε συζητήσει το θέμα της έννοιας του ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ , και έχουμε ανταλλάξει γνώμες σχετικά με το αν πιστεύει ο καθένας από εμάς πως ο σύγχρονος Ελληνας παράγει ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

Στο διμηνιαίο παιδαγωγικό περιοδικό "Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού" τ.50 (Μαρτίου-Απριλίου) δημοσιεύθηκε το παρακάτω κείμενο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου με το οποίο καλεί όσους επιθυμούν, να ανοίξουν ένα παράθυρο και την ίδια στιγμή να κλείσουν ένα άλλο....

Ανοικτό Παράθυρο....

"......στον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ και στη χρήση της ΤΕΧΝΗΣ στο σχολείο. Σήμερα οφείλουμε περισσότερο από ποτέ να μυήσουμε τα παιδιά μας στην αληθινή πολιτιστική τους κληρονομιά αλλά και στη σύγχρονη τέχνη. Ολα αυτά που παρακολουθούν από τις τηλεοράσεις ΔΕΝ έχουν σχέση με τον πολιτισμό και δεν πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά μας να σχηματίσουν μια λανθασμένη εικόνα. Μια συγκλονιστική παράσταση, μια υπέροχη έκθεση ζωγραφικής, μια απολαυστική μουσική συναυλία θα τα βοηθήσει να αποκαταστήσουν τη λέξη ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ στο μυαλό τους.........."

Κλειστό Παράθυρο......

"....σε όλα τα κυκλώματα που νέμονται τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, τον διασύρουν, τον εκμεταλλεύονται! Και δεν είναι μόνο αυτοί που παρακολουθείτε να αλληλοκατηγορούνται τώρα και να ξεσκεπάζονται στην τηλεόραση, κάνοντας όλους μας να απορούμε τι σχέση έχουν όλοι αυτοί με τον πολιτισμό. Είναι κι άλλοι που επειδή απευθύνονται σε παιδιά νομίζουν ότι δεν έχουν ευθύνη να τους χαρίσουν κάτι ποιοτικό. Υποκουλτούρα λοιπόν και στη τηλεόραση και στις δήθεν εκπομπές για παιδιά, αλλά υποκουλτούρα και σε πολλές εκδόσεις, σε θεατρικές παραστάσεις, σε μουσικά κομμάτια και τραγούδια για παιδιά."

Εάν σας ρώταγαν εσάς ΣΕ ΤΙ θα κρατούσατε ΑΝΟΙΚΤΟ ένα παράθυρο και ΣΕ ΤΙ θα ΚΛΕΙΝΑΤΕ ένα άλλο, τι θα απαντούσατε????

(Σημ. Οι γελιογραφίες δεν αποτελούν μέρος του κειμένου του κ. Ηλιόπουλου)

ΥΓ. Το Σάββατο 5 Απριλίου 2008 και ώρα 11.00 στο βιβλιοπωλείο "Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού" (Μαυρομιχάλη 5 - Αθήνα Τηλ. 210 3610704) μικροί και μεγάλοι αναγνώστες, φίλοι του βιβλίου θα γιορτάσουν μαζί με τον βαγγέλη Ηλιόπουλο την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού βιβλίου, με τούρτα,τραγούδια και χορό.
Σύνθημα "Με το βιβλίο γιορτάζω, τον κόσμο αλλάζω"
(Είσοδος ελεύθερη)