ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011

Αύξηση εισητηρίων στις συγκοινωνίες - ΓΙΑΤΙ?

Πηγή φωτό photogr's blog

Θεωρώ αδιανόητες και απαράδεκτες τις αναμενόμενες αυξήσεις (από 1η Φεβρουαρίου) των εισητηρίων των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας, οι οποίες λέγεται πως θα ξεπεράσουν  το 40%, ενώ ήδη από την Πρωτοχρονιά όλα τα εισιτήρια της ΤΡΑΙΝΟΣΕ αυξήθηκαν κατά μέσο όρο περίπου 80%.

Να υπενθυμίσω πως από το 2000 μέχρι σήμερα (σε μια 10ετία δηλαδή) οι τιμές των εισητηρίων έχουν αυξηθεί κατά τουλάχιστον 284% !!!! τη στιγμή που οι μισθοί το τελευταίο διάστημα διαρκώς συρρικνώνονται. 

7.8.2000 Το εισητήριο της ΕΘΕΛ αυξάνεται από 120 Δρχ. σε 150 Δρχ. (αύξηση 25%)

Από 1.5.2008 μέχρι 1.1.2009 το κόστος των εισητηρίων των αστικών  λεωφορείων αυξήθηκε κατά 100%!!!!!  (1 Ευρώ = 341 Δρχ) 
 
Κόστος εισητηρίων ΜΜΜ - Πηγή Ημερησία 29.4.2008
Επιχειρήματα για τις αυξήσεις :


1. Λέγεται πως για τα ελλείμματα φταίνε οι πολίτες-"τσαμπατζήδες"- που ταξιδεύουν δίχως να κόβουν εισητήριο.  
Απάντηση : Tο πρόβλημα λύνεται με τακτικούς ελέγχους από τους εξουσιοδοτημένους υπαλλήλους του Οργανισμού. Μάλιστα τα πρόστιμα για τους λαθρεπιβάτες δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα, ανέρχονται στο 60πλάσιο του αντιτίμοπυ του εισητηρίου. (Εντός των συρμών και στους χώρους των σταθμών μετά τα Επικυρωτικά Μηχανήματα διεξάγεται διαρκής έλεγχος κομίστρου. Σε όσους δεν έχουν ή δεν επιδεικνύουν τον προβλεπόμενο νόμιμο τίτλο μεταφοράς ορθά επικυρωμένο, επιβάλλεται πρόστιμο ίσο με το 60πλάσιο της αξίας ενιαίου εισιτηρίου, χρονικής διάρκειας 1 ½ ώρας, Ν.2669/98 (Κ.Υ.Α. Α-44111/3784/25.07.2006/ΦΕΚ 1179Β/30.08.2006). Επίσης εάν το πρόστιμο δεν καταβληθεί εντός είκοσι (20) ημερών, τότε αυτό δεκαπλασιάζεται και διαβιβάζεται στην αρμόδια Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία (Δ.Ο.Υ.), στην οποία υπάγεται ο καταλαμβανόμενος, ως παραβάτης επιβάτης.


2. Λέγεται πως οι αυξήσεις είναι απόλυτα επιβεβλημένες επειδή οι Οργανισμοί των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς παρουσιάζουν κάθε χρόνο ελλείμματα.
Απάντηση : Για τα ελλείμματα ο μόνος αναρμόδιος (ο οποίος όμως τώρα τιμωρείται με αύξηση εισητηρίου) είναι ο πολίτης. Μοναδικός υπόλογος για την εύρυθμη λειτουργία των Οργανισμών των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και την κερδοφορία τους είναι η διορισμένοηαπό την εκάστοτε πολιτική ηγεσία Διοίκηση. Αντί να προβαίνει  λοιπόν η κυβέρνηση σε αυξήσεις εισητηρίων ας αντικαταστήσει εκείνες τις διοικήσεις που αδυνατούν να "συμμαζέψουν" την κατάσταση. Αλλες λύσεις όπως μεταφορά σε ιδόκτητες εγκαταστάσεις (αντί να καταβάλλεται ενοίκιο σε μη ιδιόκτητους χώρους,) ο εξορθολογισμός και η μείωση των λειτουργικών δαπανών καθώς και η άμεση εξόφληση των κονδυλίων που οφείλει το Ελληνικό Δημόσιο στους συγκεκριμένους φορείς (οι φήμες μιλούν για 500-600 εκατομμύρια ευρώ από Υπουργεία Παιδείας, Υγείας κλπ) θα μείωναν άμεσα τα ελλείμματα των φορέων δίχως να υπάρχει ανάγκη αύξησης του αντιτίμου των εισητηρίων.

3. Λέγεται πως είναι «Λογικότατη» η αύξηση της τιμής του εισιτηρίου  (έτσι είπε ο πρόεδρος του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης -ΟΑΣΘ-, Χρήστος Στεφανίδης, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, Πηγή εφμ Ναυτεμπορική 30.12.2010) «Εδώ και χρόνια, η τιμή των εισιτηρίων δεν έχει αυξηθεί ουσιαστικά, αφού και η προγραμματισμένη για το Μάιο αύξηση τελικά δεν έγινε. Οι δαπάνες, όμως, του Οργανισμού αυξήθηκαν κατά 55%, αφού τα λεωφορεία απορροφούν 27.000.000 λίτρα πετρελαίου ετησίως και οι τιμές των καυσίμων έχουν αυξηθεί τόσο. Το προσήκον κόστος του εισιτηρίου για το 2011 (χωρίς την επιδότηση), εκτιμάμε ότι είναι 1,60 ευρώ και πείτε μου πού αλλού υπάρχει τόσο φθηνό εισιτήριο», σημείωσε χαρακτηριστικά. 
ΣΧΟΛΙΟ : Σε άλλες χώρες ναι είναι αληθές πως το εισητήριο είναι ακριβότερο αλλά  είναι εξ ίσου αληθές πως υπάρχουν σημαντικές διαφορές  ως προς την ποιότητα των υπηρεσιών σε σύγκριση με αυτήν που προσφέρουν οι συγκοινωνίες στην Ελλάδα : Υπάρχει τακτική συχνότητα των Μέσων μαζικής μεταφοράς (π.χ. κάθε 5 λεπτά), τα λεωφορεία είναι καθαρά και περιποιημένα (και όχι ξεχαρβαλωμένα όπως στην Ελλάδα) , εξυπηρετούν τον πολίτη κατά τη διάρκεια ολόκληρου του χρόνου. Στην Ελλάδα (και για να ακριβολογώ, στην Αθήνα) κατά τη διάρκεια του 2010 ούτε τις μισές ημέρες του χρόνου δεν εξυπηρετήθηκε ο πολίτης από τα μέσα μαζικής μεταφοράς:
- Αλλοτε λόγω υπαιτιότητας των εργαζομένων (ξαφνική συνέλευση των εργαζομένων κατά τη διάρκεια εργάσιμων ημερών), 
- Αλλοτε λόγω στάσεων εργασίας, 
- Αλλοτε λόγω απεργιών/συγκεντρώσεων κλπ άλλων φορέων στο κέντρο της Αθήνας με αποτέλεσμα να παρεμποδίζονται και να μην λειτουργούν οι συγκοινωνίες 
ΕΡΩΤΗΣΗ : Πείτε μου που αλλού  εξαναγκάζεται ο πολίτης να ακουμπάει περίπου το 35% του εισοδήματός του  (αφού υποχρεώνεται να μετακινείται με ταξί όσες φορές δεν λειτουργούν οι συγκοινωνίες) προκειμένου να ασκήσει το αυτονόητο  συνταγματικό του δικαίωμα, δηλαδή να διακινείται ελεύθερα στον ίδιο του τον τόπο? 

Οι επικείμενες αυξήσεις των εισητηρίων κατά τη γνώμη μου είναι επιεικώς απαράδεκτες. Η κυβέρνηση θα πρέπει ιδιαίτερα λόγω των χαλεπών καιρών στους οποίους ζούμε , να επανεξετάσει  τη στάση της αφού με το λεωφορείο δεν μετακινούνται ούτε οι βουλευτές ούτε οι εφοπλιστές παρά μόνο τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα.

ΥΓ1. Οσοι είχαν πληρώσει κάρτα πολλαπλών διαδρομών πιστεύω πως θα πρέπει να διεκδικήσουν την επιμήκυνση των ημερών διάρκειας κατά το ποσόν των ημερών που τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν τους εξυπηρέτησαν. Οπως απαιτείται από τον πολίτη να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, κατά τον ίδιο τρόπο είναι δικαίωμα του πολίτη να εισπράττει κατά 100% τις υπηρεσίες για τις οποίες επιβαρύνεται οικονομικά.   Μια φίλη μου διεκδίκησε την επιμήκυνση της ισχύος της  κάρτας της για όσες ημέρες δεν υπήρχαν δρομολόγια λεωφορείων και της την  επεκτείνανε.

ΥΓ2. Οι συγκοινωνίες υποτίθεται πως κρατικοποιήθηκαν (γύρω στο 1978) για καλύτερες ημέρες. Τότε υπεύθυνος για τα έξοδα ήταν κάθε ιδιοκτήτης λεωφορείου, το κράτος τον επιδοτούσε με κάποιο ποσό και  οι φορείς στο σύνολό τους ήταν κερδοφόροι. Και νάταν μόνο αυτό, τότε σε κάθε λεωφορείο απασχολούνταν εκτός από τον οδηγό και ένας εισπράκτορας (δηλαδή έτρωγε ψωμί από αυτή τη δουλειά ακόμη μία οικογένεια) . Τώρα που την διαχείρηση την έχει το Δημόσιο οι συγκοινωνίες πάνε από το κακό στο χειρότερο. 

ΓΙΑΤΙ άραγε????? 



Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Σκίτσο του Καλαιτζή από Ελευθεροτυπία

Αϊντε να δούμε...
Μπήκε λίγο χλιαρά, λίγο επιφυλακτικά, λίγο συγκρατημένα και το 2011
Η αγωνία που διατρέχει τους συμπολίτες μας είναι τι μας επιφυλάσσει? Θα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το 2010???

Δεν είμαι μάντισα, οπότε όπως εσείς έτσι κι εγώ δεν μπορώ να κάνω προβλέψεις.
Προτιμώ να μοιραστώ μαζί σας τις 2 καλύτερες ευχές που μου έστειλαν φίλοι μέσω SMS :


1)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 
Με υγεία, ευτυχία, 
ευεξία, ευμάρεια,
Ανοδο της Libido,
Κάθοδο των επιτοκίων,
Μείωση της χοληστερίνης,
και αύξηση των εσόδων

2) 
Η πρώτη νύχτα της χρονιάς κοιτάζει να μας φύγει,
νομίζει αν τη χάσουμε θάναι η χαρά μας λίγη.
Δεν ξέρει ότι δύναμη είμαστε οπλισμένοι
κι ας λένε πως το '11 θάμαστε λειωμένοι.
Υπάρχουν όμως στη ζωή απίστευτες δυνάμεις
γι΄αυτό τη κεφάλη σου κάτω ποτέ να μη τη βάνεις

Η Καλλικατζαρελένη (αν και λόγω οικονομικής κρίσης δεν κατάφερε να είναι μαζί μας τα φετεινά Χριστούγεννα μας έστειλε την παρακάτω ευχή  :

"Ας θυμόμαστε πως :
1. Η ζωή συνεχίζεται
2. Το να μην ξεχνάμε το ΧΘΕΣ μας κάνει σοφότερους
3. Το να χαιρόμαστε κάθε καλή στιγμή του ΣΗΜΕΡΑ μας κάνει υγιέστερους ψυχικά
4.Το ΑΥΡΙΟ  βρίσκεται εκεί και μας περιμένει

Το αν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο το ΑΥΡΙΟ εξαρτάται από το σπόρο που θα σπείρουμε ΣΗΜΕΡΑ"

Υπογραφή
Δυοσμαράκι, Μελένια, 
(την οποία απασχολεί ένα κρυολόγημα μα όπου νάναι θα επιστρέψει δριμύτερη)

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΝΑΝΑΙ ΤΟ 2011 

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

Ατιτλο....τιτλοποιημένο

Κι είπε ο Καραγκιόζης φέτος να βγει να πει τα κάλαντα μα μεροκάματο δεν βγήκε....
Κλειστές οι πόρτες των ανθρώπων, κλειστές κι οι ψυχές τους....
Κλειστές και οι τσέπες τους.....
Ανεργος ο ένας με 4 παιδιά, δεν βγαίνει σου λέει....
Ευτυχώς που κάποιες γιαγιάδες σώζουν τη κατάσταση. 
Ζουν με μια φτωχική σύνταξη και δύσκολα τα βγάζουν πέρα....
Παρ΄όλα αυτά αυτές οι γιγιάδες ετοιμάζουν από το προηγούμενο βράδυ τα νομίσματα. Θα μαζέψουν ότι ψιλά έχουν, θα τα βάλουν σε ένα σακουλάκι και θα περιμένουν τους καλαντιστές ναρθούν να τους πουν  τα κάλαντα μαζί με τα γλυκά που θα τους φιλέψουν....Αυτές οι γιαγιάδες τόχουν το έθιμο για καλό, για γούρι, για να ανοίξει το σπιτικό....Οι νεότεροι μάλλον το βλέπουν ως ενόχληση ναρθεί κάποιος να τους πει τα κάλαντα , είναι επίσης που οι καλαντιστές λιγόστεψαν επικίνδυνα. Προστατευόμενο είδος κατάντησαν, σαν τις monachus monachus κι αυτοί....

Σκέψεις της τελευταίας στιγμής.....
Σε λίγες ώρες το 2010 θα μας εγκαταλείψει....είναι αυτές οι ώρες που θες δεν θες ενδόμυχα κάνεις τον ετήσιο απολογισμό. Τι κάναμε και τι δεν κάναμε μέσα στην χρονιά που θα μας αφήσει???? Με άλλες χρονιές δενόμαστε συναισθηματικά και με άλλες χρονιές λέμε να φύγει και να μη ξανάρθει. Είμαστε κερδισμένοι ή χαμένοι άραγε σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά? 
Εχει καμιά σημασία ?....
Σημασία έχει πως η ζωή συνεχίζεται.....
Το Παρελθόν ανήκει στο Χθες. 
Το Αύριο κοντεύει ναρθεί....πλησιάζει.....
 
Φέρε καρύδια, κάστανα,
πανιέρια λεπτοκάρυα
και φέρε και γλυκό κρασί
να πιουν τα παλικάρια.
Και από την μαύρη όρνιθα
κανένα αβγουλάκι
και αν είναι από τη γαλανή
ας είν’ και ζευγαράκι.
Και από το λαδοπίθαρο
σκια μια οκά λαδάκι
και ας είναι και περσότερο
κρατούμε ‘μείς ασκάκι.
Τέσσερα πέντε πράγματα
που τάχει η περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας
να πούμε καλησπέρα.
(Απόσπασμα από Παραδοσιακά κάλαντα)


Καλώς να ορίσει το 2011

Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010

Δημιουργία βιβλιοθήκης στη μνήμη της Παρασκευής Ζούλια (Marfin)


Μία αξιέπαινη προσπάθεια ξεκίνησε από φίλους και συγγενείς της Παρασκευής Ζούλια προκειμένου  να δημιουργηθεί δανειστική βιβλιοθήκη  στη μνήμη της. Η Παρασκευή Ζούλια είναι μία από τους υπαλλήλους της Marfin που  κάηκαν ζωντανοί στα επεισόδια της 5ης Μαϊου 2010 (εδώ).

Σε μια προσπάθεια διατήρησης της μνήμης της Παρασκευής, με τη βοήθεια φίλων και συγγενών της αλλά και καθηγητών του ΕΠΑΛ Μήλου γίνεται προσπάθεια δημιουργίας  δανειστικής "Βιβλιοθήκης Παρασκευή Ζούλια" επειδή όπως λένε οι φίλοι και οι συγγενείς της: "Δύο ήταν οι μεγάλες αγάπες της Παρασκευής : η αγάπη της για το βιβλίο και εκείνη για το νησί της Μήλου".

Οποιος μπορεί και επιθυμεί να βοηθήσει είτε με αποστολή βιβλίων στη διεύθυνση της δανειστικής βιβλιοθήκης (Μήλος 84800) είτε με οικονομική συμμετοχή (λογ/σμός Εμπορική Τράπεζα 87657680 - IBAN : GR6601200340000000087657680) ή κατόπιν συνενόησης στα τηλ. 22870-21888 ή fax: 22870-21888 ή email: mail@lyk-milou.kyk.sch.gr 

(Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στο blog που άνοιξε για το σκοπό αυτό http://librarypz.com) 

Οι προσφορές σε βιβλία και σε χρήματα θα αναρτώνται στο συγκεκριμένο blog. και υπεύθυνος είναι ο αδελφός της Παρασκευής.

Ενδεικτικοί τίτλοι βιβλίων που προτείνονται (για να μην υπάρξουν πολλαπλά αντίτυπα) μπορεί να βρει κανείς στο πεδίο "Λίστα βιβλίων".

Πιστεύω πως ο σκοπός είναι ιερός και αξίζει να ενισχύσουμε αυτή τη προσπάθεια,  έστω και με ένα βιβλίο. 

Η συνεισφορά μας είναι πολύτιμη.



Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010

Jacqueline de Romilly: "Αγωνίζομαι για να μην εξαφανιστούν τα ίχνη"....

 Σε ηλικία 97 ετών έφυγε από τη ζωή η ακούραστη μεγάλη ελληνίστρια και ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγί, πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του College de France. Αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της στη μελέτη του έλληνικού κλασικού πολιτισμού. Εκανε γνωστό διεθνώς το έργο του Θουκιδίδη και αγωνίστηκε για τη διδασκαλία της κλασικής παιδείας στα Πανεπιστήμια.


Ζακλιν ντε Ρομιγύ : "Σκέπτομαι πως η ζωή αρχίζει αύριο και αυτό είναι λίγο ανησυχητικό για μένα που είμαι 95 ετών. Μα προετοιμαζόμαστε πάντα για το αύριο. Ολα αυτά που επιτυγχάνουμε ή αποτυγχάνουμε να κάνουμε είναι σαν ένα μάθημα που θα μπορούσαμε να πάρουμε, να διδαχθούμε για τη συνέχεια..."
."
Εξέδωσε πρόσφατα ένα αξιόλογο βιβλίο που πιστεύω πως δεν πρέπει να λείπει από καμιά βιβλιοθήκη: "Μαθήματα ελληνικών".  Αναλυτικές πληροφορίες για το συγκεκριμένο βιβλίο, μπορείτε να διαβάσετε εδώ



Ζακλίν ντε Ρομιγύ : 
"Αγωνίζομαι για να μην εξαφανιστούν τα ίχνη. 
Προσέχουμε, διατηρούμε κάτι που φεύγει, που πρόκειται να πεθάνει, που πιθανότατα θα εξαφανιστεί....
Αν αντί να αγωνιζόμαστε για να μη χαθούν τα ίχνη, αγωνιζόμασταν για να ξαναβρούμε τα ίχνη μας και  να διεισδύσουμε στη ζωή του αύριο?"

Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010

Ημερίδα για την αρχαία Σικυώνα : Η έρευνα και οι προοπτικές ανάδειξης μιας άγνωστης πόλης

Η δράση των πολιτών για την προστασία του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος είναι πια μια πραγματικότητα. Καθημερινές ενέργειες και κινητοποιήσεις δείχνουν ότι οι τοπικές κοινωνίες έχουν πια λόγο για το περιβάλλον. Μια τέτοια προσπάθεια είναι αυτή του Συλλόγου Φίλων Αρχαίου Θεάτρου Σικυώνας “Ο Επιγένης”, που αγωνίζεται για τη διάσωση του αρχαίου θεάτρου. Στο πλαίσο αυτό διοργανώνουν από κοινού με το τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας ημερίδα για την αρχαία Σικυώνα. Σας προτείνουμε να την παρακολουθήσετε.

Ημερίδα για την αρχαία Σικυώνα “Η έρευνα και οι προοπτικές ανάδειξης μιας σημαντικής πόλης” http://theatrosikionas.blogspot.com/



Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010, 11 π.μ.
Ευγενίδειο Ίδρυμα, Λεωφόρος Συγγρού 387, Παλαιό Φάληρο

Πρόγραμμα
11:00-11:10            Χαιρετισμοί
11:10-11:30            Ελισσάβετ Σπαθάρη (αρχαιολόγος, επίτιμη διευθύντρια ΥΠΠΟΤ): H επανέκθεση του μουσείου της αρχαίας Σικυώνας.
11:30-11:50            Γιάννης Λώλος (αρχαιολόγος, επίκουρος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας):H αρχαιολογική έρευνα των τελευταίων ετών στο πλάτωμα της αρχαίας Σικυώνας.
11:50-12:10            Φανή Μαλλούχου-Tufano (αρχαιολόγος, αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολυτεχνείου Κρήτης):
Με αφορμή την αρχαία Σικυώνα: σύγχρονες προσεγγίσεις στη διαχείριση και ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων και μνημείων.
12:10-12:30            Κωνσταντίνος Μπολέτης  (αρχιτέκτων-αναστηλωτής, ΤΔΠΕΑΕ-ΥΠΠΟΤ): Ζητήματα αναστήλωσης και χρήσης αρχαίων θεάτρων.
12:30-13:30            Συζήτηση
13:30-14:00              Διάλειμμα
14:00-14:20            Stephen G. Miller (αρχαιολόγος, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Berkeley):  Το στάδιο της Νεμέας και της Σικυώνας.
14:20-14:40            Πέτρος Θέμελης (αρχαιολόγος, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης):Aρχαία Μεσσήνη: πριν και μετά.
14:40-15:00            Ειρήνη Γρατσία (αρχαιολόγος, συντονίστρια Μonumenta):H συμβολή των πολιτών στην προστασία και την ανάδειξη των μνημείων.
15:00-15:30            Γιάννης Λώλος: Η συνέχιση των αρχαιολογικών ερευνών στη Σικυώνα και οι προοπτικές ανάδειξης της αρχαίας πόλης.

Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010

Αφιέρωμα : Μανώλης Καλομοίρης (Σμύρνη 1883-Αθήνα 1962) ο δημιουργός της "Εθνικής Σχολής"

Σαν σήμερα γεννήθηκε στη Σμύρνη (14 Δεκεμβρίου 1883) ο κορυφαίος έλληνας μουσουργός. Μανώλης Καλομοίρης.  Θεωρείται ο δημιουργός της Εθνικής Σχολής, καθώς επιδίωξε να συνθέσει τη λόγια μουσική με την ελληνική ταυτότητα. Το δημοτικό τραγούδι και η ελληνική παράδοση, σε συνδυασμό με τις τεχνικές σύνθεσης της Δύσης, διαμόρφωσαν το ύφος του αφού ο ίδιος αναζητούσε να προσδώσει μέσα από τις μουσικές του δημιουργίες μια ελληνικότητα σε συνδυασμό με τις ευρωπαϊκές επιρροές που κυριαρχούσαν στον πρώτο μισό του 20ού αι. στην Ελλάδα. 

Πρωτογνώρισε τη μουσική με μαθήματα πιάνου στη Σμύρνη, στη Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα και συνέχισε στο Konservatorium fur Musik und darstellende Konst της Βιέννης (1901-1906). Σπούδασε μουσική στην γενέτειρά του, την Κωνσταντινούπολη αλλά και στην Αθήνα και στη Βιέννη. Από το 1906 έως το 1910 έζησε στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, όπου δίδαξε πιάνο στο Λύκειο Ομπολένσκι και γνώρισε από κοντά τη ρωσική εθνική σχολή.

Το 1908 πραγματοποιεί την πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα ως συνθέτης, σε μια ιστορική συναυλία στο Ωδείο Αθηνών στις 11 Ιουνίου. Το γραμμένο στη δημοτική γλώσσα πρόγραμμα της συναυλίας δημιουργεί αίσθηση και αναγνωρίζεται ως το μανιφέστο της Εθνικής Σχολής. Επηρεασμένος από το κίνημα της ρωσικής μουσικής σχολής είναι υπέρμαχος μιας εθνικής μουσικής «βασισμένης από τη μια μεριά στη μουσική των αγνών μας τραγουδιών μα και στολισμένης από την άλλη με όλα τα τεχνικά μέσα που μας χάρισεν η αδιάκοπη εργασία των προοδευμένων στη μουσική λαών και πρώτα πρώτα των Γερμανών, Γάλλων, Ρώσων και Νορβηγών». Ο Καλομοίρης συνδέθηκε με το κίνημα του δημοτικισμού, καθώς και με μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής του, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός και ο Νίκος Καζαντζάκης.
Η μουσική του ενσωματώνει πολλά βαγκνερικά στοιχεία (ατέρμονη μελωδία, εξαγγελτικά μοτίβα), αλλά και τη χρήση κλιμάκων του δημοτικού τραγουδιού, προσαρμοσμένων πάντοτε στο συγκερασμένο ευρωπαϊκό σύστημα. Υπήρξε πολυγραφότατος, συνέθεσε 222 έργα (ορχηστρική μουσική, όπερες, έργα για φωνή και ορχήστρα, κύκλους τραγουδιών και μουσική δωματίου). Εναντιώθηκε στους Επτανήσιους μουσικούς τους οποίους αποκαλούσε περιφρονητικά "Ιταλούς". Σημαντικά έργα του θεωρούνται οι όπερες «Ο Πρωτομάστορας» (1915), αφιερωμένη στο «Πρωτομάστορα της Μεγάλης Ελλάδος» Ελευθέριο Βενιζέλο και το «Δαχτυλίδι της Μάνας» (1917), η «Συμφωνία της Λεβεντιάς» (1929), με την ενσωμάτωση Βυζαντινών Ύμνων και ο κύκλος τραγουδιών «Μαγιοβότανα» (1912-1913) σε ποίηση Κωστή Παλαμά.

Η προσπάθειά του για την κοινωνική αναβάθμιση των Ελλήνων δημιουργών και εκτελεστών τον οδήγησε στην ίδρυση της Ενωσης Ελλήνων Μουσουργών (1931) και της Εδρας Μουσικής στην Ακαδημία Αθηνών που πρώτος αυτός κατέλαβε (1945). Εκτός από το συνθετικό του έργο, σφράγισε με την παρουσία του όλους του τομείς της μουσικής. Έγραψε μουσικοπαιδαγωγικά βιβλία, ίδρυσε το Ελληνικό Ωδείο και στη συνέχεια το Εθνικό Ωδείο, δημιούργησε δικό του μελοδραματικό θίασο ελλείψει κρατικής σκηνής, συνεισέφερε στην ίδρυση της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, έγραψε κριτικές και άρθρα σε εφημερίδες και αγωνίστηκε με σθένος για τα δικαιώματα των μουσικών.  Εφυγε από τη ζωή στις 3 Απριλίου 1962.

Υπέρμαχος της ελληνικής μουσικής έγραψε κάποτε :
"Θυμάμαι, πριν από αρκετά χρόνια στο Ρέθυμνο της Κρήτης είχα την τύχη να ακούσω ένα λαμπρό λαϊκό λυράρη. Ήτανε τελείως ανεπηρέαστος και ανέγγιχτος από της Δυτικής μουσικής τα διδάγματα. Μου ετραγούδησε στις χορδές της λύρας του θαυμάσιες κοντυλιές και μαντινάδες και εδόνησαν την ψυχή μου οι σκοποί και οι ρυθμοί του ηρωϊκού πεντοζάλη και της μεθυστικής σούστας οι εναλλασσόμενοι μελωδικοί θησαυροί. Κάποια στιγμή όμως ο καλός λυράρης θέλησε να μου δείξει και τη δύναμή του σε σκοπούς Ευρωπαϊκού γένους και βάρεσε στις χορδές της λύρας του τον Εθνικό μας ύμνο, καθώς και γνωστό Ιντερμέδιο της Καβαλλαρέας Ρουστικάνας, που θα είχεν ακούσει από καμιά φιλαρμονική ή από τη Στρατιωτική μπάντα των Χανιών. Κατάπληκτος τότε άκουσα το μείζονα τρόπο του Ύμνου και του Ιντερμέτζου να μετατρέπεται από το λαϊκό λυράρη πότε στο λυδικό των Γρηγοριανών ήχων ή τον υπολυδικό της αρχαίας ελληνικής θεωρίας με την κατά ημιτόνιο αυξημένη τετάρτη βαθμίδα και πότε πάλι στο λεγόμενο ανάμικτο μείζονα, το λύδιο και τον υπολύδιο της Βυζαντινής μας μουσικής. Με τον τρόπο αυτόν ο καλός λυράρης είχε προσαρμόσει την τονική από τις ξενότροπες γι' αυτόν συνθέσεις στο δικό του τονικό αίσθημα, αδιαφορώντας αν αυτό αλλοίωνε το καθαυτό άκουσμα της μουσικής που εκτελούσε.
Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία πως στον Ελληνικό λαό ακόμη και σήμερα, όπως και σε μερικούς άλλους λαούς, παραμένει ολοζώντανο το τονικό σύστημα των παλαιών ήχων, που στη Δύση έχει εκτοπιστεί προ πολλού από το σύστημα του μείζονα και του ελάσσονα τρόπου. Το τονικό αυτό αίσθημα ενώνει μέσα στο πέρασμα του χρόνου, σε μιαν αόρατη χρυσή μουσική αλυσίδα, τον Ελληνικό λαό, όχι μόνο με την εκκλησιαστική του Βυζαντινή παράδοση, αλλά ακόμη και με τη θεωρία της αρχαίας ελληνικής μουσικής, που η πράξις της δυστυχώς μας είναι σχεδόν απρόσιτη. Εξάλλου το τονικό αυτό αίσθημα του Ελληνικού λαού συγγενεύει λίγο ή πολύ και με την Ανατολική, την Αραβική, τη Σλαυϊκή, ακόμα και τη Σκανδιναυϊκή αλλά και την Ινδική μουσική.

Την αυτοβιογραφία του θα την βρούμε στο Μανώλης Καλομοίρης: «Η ζωή μου και η τέχνη μου – Απομνημονεύματα 1883-1908» (εκδόσεις «Νεφέλη»).Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς στο www.kalomiris.org