Στο Κάστρο της Τήνου - Εξώμβουργο

Κατά την επίσκεψή μας στην Τήνο μάθαμε πως στο νησί υπάρχουν 2 Δήμοι εκ των οποίων ο ένας είναι ο Δήμος Εξώμβουργου (ο οποίος έχει λάβει το όνομά του από το ομώνυμο λόφο όπου βρίσκεται το Κάστρο) με έδρα την Ξυνάρα. Περιλαμβάνει τους παραδοσιακούς οικισμούς: Ξυνάρα, Λουτρά, Κρόκο, Σκλαβοχωριό, Αγάπη, Περάστρα, Κώμη, Κάτω Κλείσμα, Καρκάδο, Αετοφωλιά, Καλλονή, Καρδιανή, Υστέρνια, Σμαρδάκιτο, Ταραμπάδο, Κάμπο, Χατζηράδο, Κτικάδο, Τριπόταμο, Σμπεράδο, Τζάδο, Κέχρο, Μέση, Στενή, Φαλατάδο, Καθλικάρο, Μυρσίνη και Ποταμιά. Επίσης, τους παράλιους οικισμούς Υστερνίων, Βαθύ, Καρδιανής (Γιαννάκη), Αγίου Ρωμανού και Κολυμπήθρας.

Κινήσαμε λοιπόν να επισκεφτούμε τα "Κάτω μέρη" της Τήνου όταν αντικρύσαμε τον επιβλητικό όγκο του Εξώμβουργου όπου πάνω του όπως μας είχαν πληροφορήσει βρισκόταν ένα Κάστρο και ένα Μοναστήρι. Ετσι δεν χάσαμε την ευκαιρία να τα επισκεφτούμε.

Στην κορυφή του λόφου ο επισκέπτης αντικρύζει τα υπολείμματα ενός μεσαιωνικού Κάστρου που χτίστηκε το 1207 από τους Ενετούς. Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκει κανείς και άλλα αρχαιολογικά κατάλοιπα (τείχη, κατοικίες, νεκροταφεία) γεγονός που υποδηλώνει πως η περιοχή κατοικήθηκε ήδη από την προϊστορική εποχή. Την περίοδο που εντάθηκαν οι πειρατικές επιδρομές στο Αιγαίο (αρχές του μεσαίωνα), οι Τηνιακοί εγκατέλειψαν τα παράλια και κατέφυγαν στο εσωτερικό του νησιού, στο Εξώμβουργο όπου οχύρωσαν με ασφαλή τείχη το Κάστρο. Το Κάστρο ονομάζεται και "Κάστρο της Αγ. Ελένης" επειδή όπως λέγεται κάποτε υπήρχε στην κορυφή ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στην Αγία Ελένη. Αρχαιολογικά ευρήματα που φιλοξενούνται στο Μουσείο της Χώρας προέρχονται από το ιερό της Δήμητρας και της Περσεφόνης το οποίο εικάζεται πως βρισκόταν εδώ. Σε αυτό εδώ το Κάστρο το οποίο αποκαλείται "το Κάστρο της Τήνου" (έτσι ονομαζόταν στις παλαιότερες γραπτές πηγές) κατέφευγαν οι κάτοικοι του νησιού κάθε φορά που ήθελαν να προστατευτούν από τους πειρατές. Φτάνοντας στους πρόποδες του Κάστρου παρατηρήσαμε την ύπαρξη ενός γιγάντιου σταυρού στη κορυφή του (δίπλα από άλλες κεραίες -πιθανότατα κινητής τηλεφωνίας-sic). Αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε. Αν και στη Χώρα του νησιού έκανε αποπνικτική ζέστη εδώ θα έλεγα πως χρειαζόσουν ελαφρύ μπουφανάκι με τη δροσούλα να κάνει την ανάβαση ευχάριστη και καθόλου κοπιαστική. Ετσι αποφασίσαμε να σκαρφαλώσουμε μέχρι την κορυφή.

Ο σταυρός στην κορυφή πράγματι ήταν τεραστίου μεγέθους και δέσποζε στον ορεινό όγκο κάνοντας επιβλητική την παρουσία του ακόμη και το βράδυ αφού όταν κανείς διασχίζει τη περιοχή τις νύχτες τον βλέπει να στέκει εκεί φωτισμένος.

Στη βάση του σταυρού βρισκόταν χαραγμένη μια πλάκα. Διαβάσαμε πως ο σταυρός είχε τοποθετηθεί εκεί το 1900, καταστράφηκε το 1915 και ξανατοποθετήθηκε το 1931. Δεν καταφέραμε να μάθουμε περισσότερα για τους λόγους που καταστράφηκε ο σταυρός. Καθήσαμε να ξαποστάσουμε απολαμβάνοντας την υπέροχη θέα ολόκληρου του νησιού. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονταν ήταν τα τιτιβίσματα των πουλιών που φαίνεται πως τους είχαμε διαταράξει τη συνήθη γαλήνη τους. Ανοίξαμε τους τουριστικούς οδηγούς και αναζητήσαμε ιστορικές πληροφορίες για το Κάστρο. Το κάστρο καταστράφηκε τον Ιούνιο του 1715 όταν το νησί καταλήφθηκε από τους Τούρκους και το ανατίναξαν με αποτέλεσμα την ισοπέδωση των κτιρίων της πόλης και των κτιρίων της. Με την ανατίναξη του Κάστρου από τους Τούρκους έκλεισε η βενετική παρουσία στην Τήνο, μετά από 508 ολόκληρα χρόνια...

Μετά την καταστροφή του Κάστρου οι κάτοικοι αρχικά εγκαταστάθηκαν στο έξω-Borgo (την περιοχή που βρίσκεται έξω από το κάστρο). Αργότερα ο πληθυσμός άρχισε να απλώνεται στους υπόλοιπους οικισμούς του νησιού. Η δημογεροντία πέρασε σύντομα στη χώρα (τη σημερινή πόλη) ενώ ο καθολικός επίσκοπος εγκαταστάθηκε στην Ξινάρα. Τότε ως πρωτεύουσα του νησιού ορίστηκε πλέον η Χώρα και πήρε τη θέση του Εξώμβουργου (που μέχρι τότε ήταν η πρωτεύουσα του νησιού).

Η τοποθεσία όπου βρίσκεται το Κάστρο είναι η δεύτερη ψηλότερη τοποθεσία του νησιού (νομίζω 700 μ.) και για αυτό ο επισκέπτης απολαμβάνει μια απίστευτη θέα που περιλαμβάνει όλο το νησί. Υποθέτω πως η στρατηγική θέση της περιοχής δικαιολογεί την μακρόχρονη κατοίκηση της περιοχής.

Η ορατότητα φτάνει μέχρι τα θαλάσσια περάσματα το οποίο πρακτικά σημαίνει πως οποιεσδήποτε πειρατικές επιδρομές γίνονταν άμεσα αντιληπτές. Καθήσαμε αρκετή ώρα στην κορυφή του Εξώμβουργου προσπαθώντας να ταξιδέψουμε νοερά σε εποχές όπου εδώ η περιοχή θα έσφυζε από ζωή. Εδώ που άνθρωποι έζησαν, εργάστηκαν, παντρεύτηκαν, απόκτησαν οικογένεια λάτρεψαν τους δικούς τους θεούς....Εδώ που τα παιδιά τους θα τριγυρνούσαν στα καλντερίμια του Κάστρου και θα έπαιζαν όπως όλα τα παιδιά. Εδώ που ο θόρυβος από τους πολέμους θα είχε διαταράξει την ηρεμία και τη γαλήνη του τοπίου. Σήμερα μοναχά νεκρική σιγή ακούγεται στη περιοχή με το σώμα του Κάστρου να κείται ερειπωμένο και εμένα την επισκέπτριά του να προσπαθώ να ανασύρω τα μυστικά του μέσα από τους τουριστικούς οδηγούς.
Σκεφτόμουν πως σε άλλες χώρες τα Κάστρα αποτελούν προτεραιότητα για τις Υπηρεσίες Πολιτισμού, όχι μόνο τα φροντίζουν μα αποτελούν πόλους έλξης επισκεπτών με σημαντικά έσοδα που διατίθενται για να καλύψουν τα έξοδα συντήρησης και αναστήλωσης αυτών των χώρων.
- Γιατί εδώ στην Ελλάδα τα μεσαιωνικά Κάστρα είναι ξεχασμένα και καταρρέουν εγκαταλελελειμμένα στην αδυσώπητη παρέμβαση της φθοράς του χρόνου?

Ομως τις σκέψεις μου διέκοψε η φωνή της Μελένιας που υπενθύμιζε πως είχε φτάσει η ώρα να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.....

Αρχίσαμε να κατηφορίζουμε.....Ημουν σιωπηλή....Οι σκέψεις και τα συναισθήματα ανάμεικτα.....Τα ερωτηματικά που αναζητούν απάντηση πολλά, κατακλύζουν το μυαλό....
- Γιατί εγκαταλείπονται τέτοιοι θησαυροί ????
- Γιατί το μάθημα της ιστορίας να εξακολουθεί να γίνεται με τον ίδιο και απαράλλαχτα μονότονο τρόπο εδώ και ατελείωτα χρόνια μέσα στον ψυχρό και απρόσωπο χώρο μιας αίθουσας διδασκαλίας που τελικά απωθεί τα παιδιά από τη μάθηση της ιστορίας του τόπου μας???? Γιατί να μην μπορούν να μετατραπούν αυτοί οι χώροι σε πόλους έλξης σχολείων όπου μέσω εκπαιδευτικών εκδρομών και προγραμμάτων θα μαθαίνουν την ιστορία σε πραγματικό περιβάλλον μέσα σε τόσα μνημεία που βρίσκονται διάσπαρτα στον τόπο μας ???
- Γιατί να μην προβάλλουμε την κοινή ιστορία άλλων πολιτισμών που πέρασαν από τη χώρα μας έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας συνεκτικός κρίκος ανάμεσα στους λαούς μέσα από τη κοινή τους ιστορική πορεία????

Τόποι ρημαγμένοι και μουντοί
μοναχά της ανάσας μου η σιωπή
Κάστρα εγκαταλελειμμένα
μέσα στο χρόνο αφημένα

Πούναι οι δόξες και οι τιμές σας
κάστρα μου λησμονημένα???

Γελοιο-γράφοντας την επικαιρότητα ...To χάσμα των γενεών

Οι χθεσινές γενιές έλεγαν ......"της Κορέας γίνεται" και εννοούσαν ......
(φερδερ εξπλανεϊσιον εδώ)

Οι σημερινές γενιές λένε...."του Καρέα γίνεται" και εννοούν την περίπτωση κατά την οποία πας και χτίζεις αυθαίρετα κτίσματα στο δάσος κι έπειτα προσπαθείς να καλύψεις την παρανομία με το επιχείρημα πως
"Σκοπός της δημιουργίας των εγκαταστάσεων είναι σε περίπτωση έντασης-κρίσεων-ασκήσεων, η διαμόρφωση τους σε κέντρο υποδοχής επιστράτων, καθώς και ως χώρος διαμονής-εναλλαγής επιχειρησιακών βαρδιών του ΓΕΑ».

(φέρδερ εξπλανεϊσον εδώ)Οι αυριανές γενιές θα λένε "της π...... γίνεται"
(συνώνυμον της φράσης "Αιδοίον πέλαγος")
....και θα εννοούν πως.....

(φέρδερ εξπλανέϊσον εδώ)

Οι προτεινόμενες λύσεις είναι δύο :
Οι σημερινές γενιές είναι διχασμένες....
Αλλες μιλούν για ...... μπουρλότο....

επηρεασμένες από τον στρατιωτικό χαρακτήρα του θέματος
και άλλες σκέφτονται απλά να "πάνε πλατεία"
ή
καλύτερα να "πάνε παραλία"
- καλοκαιράκι γαρ-
....Βέβαια ακόμη και αυτό έχει γίνει τόσο δύσκολο πια,
εκτός και αν....

Τς Τς Τς!
...Παράξενες γενιές....
...Παράξενες εποχές....

ΥΓ. Οι γελιογραφίες 1+2 είναι του Α. Πετρουλάκη και η 3 είναι του Η.Μακρή

Υπουργείο "ο Δυόσμος κι ο Βασιλικός" και τα Bloggoβραβεία

Ο Vad αποφάσισε να μοιράσει προεκλογικές υποσχέσεις και έτσι μου ανέθεσε το Υπουργείο "ο Δυόσμος κι ο Βασιλικός" (ή "Λαϊκής παράδοσης" όπως το λένε οι κουλτουριάρηδες). Πως μπορεί λοιπόν κανείς να αντισταθεί σε ένα τόσο μυρωδικό πειρασμό???? Με συγκίνηση λοιπόν δέχομαι τη πρόσκλησή του αν και δεν είμαι συνηθισμένη σε δημόσια αξιώματα.....!!!!
Ο γλυκός μας Σκρουτζάκος επίσης απένειμε βραβείο στο dyosmaraki όπως και το skouliki μας

O Αντώνης έγραψε πως βραβεύει το dyosmaraki γιατί του τρέφει μεγάλη αδυναμία (η αδυναμία είναι αμοιβαία Αντώνη μου)

Ενώ η freedula , σιωπηρή αναγνώστρια βράβευσε και αυτή το dyosmaraki του οποίου (μαζί με άλλα blogs) εκτιμά κι αγαπά τον λόγο (Σε ευχαριστώ σιωπηρή μου αναγνώστρια).

Σας ευχαριστώ πολύ φίλοι μου για αυτά τα βραβεία. Για μένα αξίζει βραβείο στον καθένα από όλους εμάς που δίχως οικονομικό ή άλλο όφελος θυσιάζει τον προσωπικό του χρόνο για να καταγράψει ιδέες και βιώματα. Στον καθένα που επιθυμεί να ανταλλάξει απόψεις και να μοιραστεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά του με άλλους ανθρώπους με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Βρισκόμαστε εδώ όχι γιατί "πρέπει" μα γιατί έτσι "θέλουμε". Γράφουμε μόνο και μόνο επειδή η γραφή λυτρώνει τις σκέψεις και τα συναισθήματα....

Κανονικά θα έπρεπε να μοιράσω το βραβείο ονομαστικά σε κάποια άλλα blogs μόνο που πάντα με δυσκολεύει αυτή η επιλογή.
Γιατί?
Γιατί εάν δώσω το βραβείο σε κάποιους αυτό θα σημαίνει πως αδικώ όλους τους υπόλοιπους σιωπηρούς αναγνώστες που διαβάζουν το blog, τους οποίους δεν γνωρίζω
(όπως μέχρι προχθές την freedula).
Επιτρέψτε μου λοιπόν να αφιερώσω τα βραβεία σε όλους εσάς που μαζί (άγνωστοι μεταξύ αγνώστων) συμπορευόμαστε σε αυτή τη διαδικτυακή κοινωνία.
Οποιος από εσάς επιθυμεί μπορεί να κάνει σχετική ανάρτηση στο δικό του blog.

Υπογραφή

Μαιζονέτες για τους αξιωματικούς χτίζονται μέσα στο δάσος (Σακέτα-Υμηττός)

36 μαιζονέτες (ή αλλοιώς κατοικίες) για αξιωματικούς έκτασης 1000 τ.μ. χτίζει το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας στο χώρο του στρατόπεδου Αερονομίας Σακέτα στον Βύρωνα.
Η έκταση στην οποία είναι χτισμένο το στρατόπεδο υπάγεται στη προστευόμενη Ζώνη Β του Υμηττού και βρίσκεται σε πευκόφυτη περιοχή!!!
Η οικοδόμηση κατοικιών στη προστευόμενη Ζώνη Β του Υμηττού παραβιάζει ακόμη και αυτό το εν ισχύει
Προεδρικό Διάταγμα της 31.8.1978
(«περί καθορισμού ζωνών ρυθμίσεως και προστασίας του Υμηττού»)
το οποίο ορίζει πως
στη Ζώνη Β του Υμηττού, «επιτρέπονται εγκαταστάσεις κοινωφελών μόνον λειτουργιών και ειδικότερα η δόμηση μόνον κτιρίων χρήσεως αθλητισμού, πολιτιστικών εκδηλώσεων, νοσοκομείων, θεραπευτηρίων, ορφανοτροφείων, και εν γένει κτιρίων προς εξυπηρέτηση αναλόγων ευαγών σκοπών, ως η δημιουργία αλσών, πάρκων και εν γένει χώρων πρασίνου και υδαταποθηκών».

Ενώ το πάγιο αίτημα των κατοίκων είναι η απομάκρυνση του στρατοπέδου Σακέτα από το δάσος (σημειωτέον μέσα στο δάσος υπάρχει βενζινάδικο για να εξυπηρετεί τις ανάγκες των οχημάτων υπαλλήλων του Δημοσίου....με λίγα λόγια μια ωρολογική βόμβα μέσα στη καρδιά του πολύπαθου Υμηττού) ,το Υπουργείο Αμυνας αποφάσισε να επεκτείνει τις εγκαταστάσεις του στρατοπέδου!!!!!

Με πρόσχημα την ανακαίνιση των ήδη υπαρχόντων εγκαταστάσεων (συνολικής έκτασης 1000 τ.μ.) οι εργασίες επεκτάθηκαν (?) για να συμπεριλάβουν την κατασκευή νέων κατοικιών συνολικής έκτασης άλλων 1000 τ.μ.

Κάτοικοι, δημοτικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης του Δήμου Βύρωνα καθώς και τοπικοί φορείς παρενέβησαν ενώ μέλη των επιτροπών κατοίκων Βύρωνα και Καισαριανής που πληροφορήθηκαν για την αυθαίρετη κατασκευή νέων κτιρίων στο Σακέτα επισκέφτηκαν τον διοικητή του στρατοπέδου κ. Χαράλαμπο Τουράτζωφ και ζήτησαν να τους παρουσιάσει τη σχετική άδεια οικοδόμησης από την Πολεοδομία. Ο Διοικητής ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε ούτε τον αριθμό οικοδομικής αδείας ούτε τα τετραγωνικά μέτρα που χτίζονται εντός του στρατοπέδου ούτε τη χρήση για την οποία προορίζονται τα κτίσματα, παρά μόνο πως προορίζονται γενικά και αόριστα για τις ανάγκες διοικητικής μέριμνας. Επίσης αρνήθηκε να δώσει το όνομα του εργολάβου, και παρέπεμψε το θέμα στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας. Επέμενε πως οι εργασίες είναι πέρα για πέρα νόμιμες καθώς αυτή την ενημέρωση είχε από την υπηρεσία του.

Με ανακοινώσεις τους κάτοικοι και Δημοτικές Πρατάξεις καταγγέλουν την Πολεμική Αεροπορία και το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας ότι καταπατούν το νόμο και αποκρύπτουν τα στοιχεία από τους πολίτες. Με αυτές τις αδιαφανείς διαδικασίες ανέγερσης κτιρίων μέσα σε προστατευόμενη περιοχή παραμένουν αναπάντητα τα παρακάτω ερωτηματικά :

1. Ποιά είναι η θέση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας
και της αρμόδιας Διεύθυνσης του Γ.Ε.Α.?

2. Ποιά είναι η θέση και οι ουσιαστικές ενέργειες του Συνδέσμου Προστασίας και Ανάπτυξης του Υμηττού (ΣΠΑΥ) για το θέμα?
(δεδομένου ότι αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις και προσκόμιση των σχετικών δικαιολογητικών - όπως η άδεια οικοδόμησης από την Πολεοδομία - αναλώνεται πολύτιμος χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου οι οικοδομικές εργασίες συνεχίζονται)

3. Σε τι ενέργειες έχει προβεί ο Δήμος Βύρωνα?
....για την υλοποίηση πρόσφατου ομόφωνου ψηφίσματος για την απομάκρυνση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και εν γένει οχλουσών δραστηριοτήτων από το βουνό?
(να υπενθυμίσουμε πως ο δήμαρχος Βύρωνα κ.Χαρδαλιάς - ο οποίος είναι και πρόεδρος του ΣΠΑΥ - πριν από μερικούς μήνες ζητούσε την παραχώρηση των εγκαταστάσεων του στρατοπέδου, για να μεταφέρει εκεί το Δημαρχείο του Βύρωνα)

4. Ποιά είναι η θέση του Δασαρχείου
για το συγκεκριμένο θέμα και πότε περιμένει να παρέμβει???
Μήπως αφότου ολοκληρωθούν οι οικοδομικές εργασίες?

Στις ανακοινώσεις αυτές οι κάτοικοι και οι δημοτικές παρατάξεις ζητούν :

α) Την απομάκρυνση του στρατοπέδου Σακέτα και τον άμεσο τερματισμό οποιασδήποτε οικοδομικής δραστηριότητας βρίσκεται σε εξέλιξη.

β) Να κηρυχτεί το σύνολο του ορεινού όγκου του Υμηττού ζώνη απόλυτης προστασίας με απαγόρευση κάθε οικοδομικής δραστηριότητας στο βουνό δίχως καμία απολύτως εξαίρεση (π.χ. Στρατός)

Οι 15 Δήμοι - μέλη του Συνδέσμου Προστασίας και Ανάπτυξης του Υμηττού προειδοποιούν ότι θα προχωρήσουν σε δυναμικές κινητοποιήσεις αν δεν σταματήσει άμεσα η κατασκευή των 36 μαιζονετών (κατοικιών ή δωματίων κατ΄άλλους) που προορίζονται για αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας και χτίζονται μέσα στο στρατόπεδο της πρώην 350 Πτέρυγας Μάχης με απόφαση του ΓΕΑ. Οι ίδιοι επισημαίνουν πως αφού δεν έχει προκομιστεί άδεια ανέγερσης των κτιρίων από τις αρμόδιες αρχές η προσφυγή στην Εισαγγελία αποτελεί μονόδρομο. Η Εισαγγελία έπειτα από 30 ημέρες ενημέρωσε πως αδυνατεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα περί τους αριθμού αδείας ανέγερσης κτιρίων και επικαλέστηκε.....θέμα απορρήτου!!!

Η κ. Αννα Φιλίνη βουλευτής κατήγγειλε ότι την ίδια στιγμή που το ΥΠΕΧΩΔΕ επικαλείται πως με το νέο ΠΔ προστατεύεται ο Υμηττός στην πράξη μάλλον συμβαίνει το αντίθετο.

Σχετικά δημοσιεύματα για το εν λόγω θέμα μπορείτε να βρείτε εδώ , εδώ , εδώ , εδώ , εδώ και στη Βυρωνιώτικη εφημερίδα Δημοτικός Αντίλογος αρ. φύλλου 57.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το τι παίζεται στον Υμηττό (π.χ. ζώνες προστασίας, αυτοκινητόδρομοι) σας υπενθυμίζω παλαιότερη ανάρτησή μου που θα την βρείτε εδώ.

*Η φωτό 1 είναι από Τα Νέα on line
*Η φωτό 2 από την εφμ Δημοτικός Αντίλογος

ΥΓ. Και όλα αυτά στα μουλωχτά εν μέσω......θερινής νυκτός.... (όπως συνήθως γίνεται σε παρόμοιες περιστάσεις) όταν οι πολίτες απουσιάζουν

Η θειά μου το Dyosmaraki.....

....Μου ζήτησε να σας παραχωρήσω την πρώτη αποκλειστική συνέντευξη της ζωής μου.....
.....Πφφφφφ! Τι θειά και αυτή.....
....Δεν πρόλαβα να βγω από τη κοιλιά της μαμάς μου
(μια μέρα πέρασε ντε...!!!)
και προσπαθεί να με μπάσει στον κόσμο των ενηλίκων με αυτές τις πως τις είπαμε?
.....Α, ναι....τις συνεντεύξεις!!!
....Πως με λένε?
....Που να ξέρω????
....Στο χέρι μου είναι????
....Αν ήταν στο χέρι μου θα τους ζητούσα να με ονομάσουν Γαρουφαλιά, Τριανταφυλιά, Λεβάντα, Μυρτώ κάτι τέτοιο γιατί μου φαίνεται πως αγαπώ πολύ τα λουλούδια και τις μυρωδιές.....
.....Ομως νομίζω πως θα με ονομάσουν Σέβη
(έτσι άκουσα δηλαδή να ψιθυρίζουν οι μεγάλοι).
....Με περίμεναν να γεννηθώ γύρω στον 15αύγουστο όμως τους την έσκασα....δηλαδή δεν τους την έσκασα ακριβώς....μάλλον την πάτησα.....μπερδεύτηκα με το κορδόνι (=ομφάλιο λώρο). Στη προσπάθειά μου να το βγάλω φαίνεται πως άρχισα να στριφογυρνάω πολύ στη κοιλιά της μαμάς μου εκείνη ανησύχησε, πήγε στο γιατρό και αποφάσισαν άρον άρον να με βγάλουν νωρίτερα....
....Τέλος πάντων τέλος καλό όλα καλά....
....Γεννήθηκα με πυκνά μαλλιά....Μαυρομαλλούσα κοπελλιά......Οι κοπέλλες που με φροντίζουν στο μαιευτήριο τρελλαίνονται να ασχολούνται καθημερινά μαζί μου....
Κάθε μέρα με πηγαίνουν στη μαμά μου με διαφορετικό χτένισμα
(άλλοτε με χτένισμα emo... άλλοτε με καρφάκια....άλλοτε μου κάνουν ένα τσουλούφι στο μέτωπο σαν κοκκοράκι και άλλοτε μου τα χτενίζουν λες και φοράω κράνος Γερμανικό!!!)
Που θα πάει όμως????
Δεν θα φύγουμε από εδώ???

Αυτάααα!!!!
....Τι άλλο λένε σε μια συνέντευξη????
Χμμμμ!!!
....Λοιπόν τέλος η συνέντευξη γιατί κουράστηκα τώρα.....
....Αμα σαραντίσω τα ξαναλέμε, σκεφτείτε τι θέλετε να με ρωτήσετε και με ρωτάτε τότε ....
....Τώρα δεν έχω όρεξη....
....Προς το παρόν πεινάω και νυστάζω......
....Αχ αυτές οι συνεντεύξεις....πόσο κουραστικές είναι....
.....Ομως τώρα νύσταξα....
.....Νύσταξα απίστευτα.........Νυστάαααααααζωωωωωω λέμε....(Χασμουρητό)

.....ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ (Ροχαλητό)

ΥΓ. Αγαπητοί φίλοι, σας ενημερώνω πως έχω ενεργοποιήσει τον μετριασμό σχολίων.
Οπως διάβασα στο blog του Kitsos Mitsos πολλά blogs δέχτηκαν "επίθεση" από Κινεζικό bot το οποίο έγραφε ακατανόητα κείμενα (Κινεζικά) σε σχολιασμό αναρτήσεων υπερπηδώντας τη λεκτική επαλήθευση!!!!
Εχει γίνει σχετική αναφορά στη Google και περιμένουμε απάντηση

Τα εγκαίνια......

Κι έφτασε η βραδυά των εγκαινίων......
Πάνω βλέπετε τα έργα που πήραν μέρος...
Ο οραματιστής του όλου εγχειρήματος Ριχάρδος Φώσκολος (κάτω στο κέντρο) συνομιλεί με τους πρώτους επισκέπτες που επισκέφτηκαν τον χώρο για τα εγκαίνια.... Η Ανν σύζυγος του Ριχάρδου και ψυχή των προετοιμασιών της έκθεσης ....Οι καλλιτέχνιδες ενώ συνομιλούν.......Η αίθουσα διδασκαλίας στο σχολείο του Αγαπιού ξαναζωντάνεψε. Πλημμύρισε από παιδικές φωνούλες και άρχισαν οι σκανταλιές.....
....ο πίνακας γέμισε από αριθμούς, σκίτσα και ζωγραφιές...........τα παιδιά συνομίλησαν με τη Δήμητρα...μία από τις καλλιτέχνιδες.....

...Οι τοπικοί δημοτικοί άρχοντες ηθικοί και οικονομικοί αρωγοί σε αυτή τη πρωτοβουλία δήλωσαν τη διάθεσή τους να στηρίξουν αυτού του είδους τις πρωτοβουλίες για το καλό και την προκοπή του τόπου και ευχαρίστησαν τους χωριανούς που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση....

Ο Ριχάρδος παρακολουθεί με συγκίνηση και προσοχή τα λόγια των τοπικών αρχόντων και ελπίζει το μικρό αυτό στέκι (το σχολείο) να γίνει κέντρο διάδοσης πολιτισμού......Οι χωριανοί αγκάλιασαν την εκδήλωση με αγάπη...
....Εξέτασαν με περιέργεια τα εκθέματα.........τα σχολίασαν και έθεσαν ερωτήσεις στις καλλιτέχνιδες που ήταν παρούσες.... .... ενώ παρακολούθησαν με ενδιαφέρον και προσοχή τις ομιλίες των τοπικών εκπροσώπων......Μια πανέμορφη ανθοδέσμη έφτασε στο χώρο και είχε για παραλήπτη μία από τις νεαρές καλλιτέχνιδες....Το χαμόγελο δεν έφυγε από τα χείλη της στη σκέψη πως μία κοπιαστική προσπάθεια έφτανε στο τέλος της. Ο φακός μου τη συνέλαβε να στρέφει τη ματιά στον ήλιο που αποχαιρετούσε τους ανθρώπους και παραχωρούσε τη θέση του στην αδελφή του τη νύχτα.... ....Το φεγγαράκι είχε αρχίσει να αχνοφέγγει στον ουρανό....
Νόμιζες πως ξεπρόβαλλε πάνω από το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Γύζης, στο Σκλαβοχωριό και πως χαιρόταν και αυτό για αυτή την εκδήλωση.............Οι σκέψεις και τα συναισθήματα ανάμικτα....
.....Ενας νέος χώρος πολιτισμού γεννήθηκε....
Ευχόμαστε καλή τύχη σε όλους όσοι προετοίμασαν αυτόν τον νέο πολιτιστικό χώρο και καλή δύναμη σε όσους αποφασίσουν να στηρίξουν τη μελλοντική του πορεία....
....Εστρεψα το βλέμμα στο κτήριο του Σχολείου.........Στον τοίχο βρίσκεται εντοιχισμένη η παραπάνω επιγραφή.....
....Διαβάζω...
1931
Λειβαδάρειος Σχολή Αγάπης
Ανεγερθείσα
Δαπάναις Νικολ. Φ. Λειβαδάρη
Αρωγή κράτους
Συνεργασία κατοίκων
Αγάπης - Σκλαβοχωρίου

Σκέφτηκα πόσο πολύτιμες αλλά και σπάνιες είναι αυτές οι στιγμές που οι άνθρωποι σμίγουν τα χέρια τους σε μια συνεργασία με κοινούς σκοπούς και αποφασίζουν την αξιοποίηση όσων τους κληροδότησαν με αγάπη οι άνθρωποι των προηγούμενων γενεών....Είναι εκείνες οι στιγμές όπου παρελθόν - παρόν και μέλλον ενώνονται σε μια αδιάσπαστη ενότητα...

(Προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις εδώ και εδώ)

Η προετοιμασία μιας έκθεσης γλυπτικής (στο Αγαπιό της Τήνου)

Δεν είχε τύχει ποτέ να δω πως προετοιμάζεται μια έκθεση γλυπτικής.

Το dyosmaraki λοιπόν , μια και δυό, πήρε το στενό δρομάκι που οδηγεί στο χώρο του σχολείου του Αγαπιού (βλ.προηγούμενη ανάρτηση για το χωριό εδώ). Εκεί είχαν πει πως θα γινόταν η έκθεση και όπως είναι γνωστό το πρώτο πράγμα για το στήσιμο μιας έκθεσης είναι να βρεθεί ο χώρος όπου θα στεγαστεί.
Το σχολείο του Αγαπιού βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση με πανέμορφη θέα. Είναι ένας χώρος που όπως μας έλεγαν οι ντόπιοι , κάποτε έσφυζε από ζωή. Να φανταστείτε οι γιαγιάδες μας διηγούνταν πως κάποτε ήταν τόσα πολλά τα παιδιά που δεν χώραγαν στη μοναδική αίθουσά του...έτσι πολλές φορές υποχρεώνονταν οι δάσκαλοι να κάνουν μάθημα στα παραπανίσια παιδιά στα σπίτια τους!!!!
Ακολουθώντας όμως τη μοίρα πολλών σχολειών των χωριών της επαρχίας μας, το σχολείο της Αγάπης στη Τήνο εδώ και κάποια χρόνια παρέμενε κλειστό λόγω έλλειψης παιδιών. Οι οικογένειες μεταναστεύουν στα αστικά κέντρα και έρχονται πια στο χωριό μοναχά το καλοκαίρι για διακοπές....Το χωριό σιγά σιγά εγκαταλείπεται και ερημώνει.....Ζωντανεύει μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες...

Προκειμένου να μη μείνει αναξιοποίητος ο χώρος του σχολείου και ερειπωθεί , οι τοπικές αρχές φρόντισαν να αξιοποιηθεί παραχωρώντας τον για χρήσεις που άπτονται του πολιτισμού με σκοπό τη φιλοξενία εργαστηρίων καλλιτεχνών, διαλέξεων αλλά και συναντήσεων καθώς και κάποιες φορές τη πραγματοποίηση εκθέσεων (όπως η παρούσα).

Το κτήριο χρειαζόταν αρκετές επισκευές (μία επίπονη διαδικασία που χρειάστηκε πολύ κόπο, χρόνο και έξοδα). Επρόκειτο για την πρώτη φορά που θα άλλαζε χρήση το σχολείο, έτσι στη διαδικασία των εργασιών συμμετείχαν κατά κύριο λόγο οι διοργανωτές της έκθεσης αλλά και κάποιοι από τους καλλιτέχνες των οποίων τα έργα θα έπαιρναν μέρος στην Εκθεση. Ο χώρος χρειαζόταν στοκαρίσματα, βαψίματα, ασβεστώματα κλπ

Εργασίες όπως πλακοστρώσεις, η επισκευή της οροφής του κτιρίου κ.ά. έγιναν με την αρωγή των τοπικών Δημοτικών αρχών.












Επειτα κύριο μέλημα ήταν η παραλαβή των έργων τέχνης που θα μεταφέρονταν από την Αθήνα.

Κατόπιν έπρεπε να μελετηθεί η θέση τους στον χώρο προκειμένου όχι μόνο να μην αλληλοκαλύπτονται αλλά και να αναδεικνύεται κάθε έργο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Καμιά φορά όμως η μεταφορά των έργων τέχνης εγκυμονεί κινδύνους.













Στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα από τα έργα έσπασε σε ένα σημείο κατά τη διάρκεια της μεταφοράς.

Τώρα τι κάνουμε???

Η πρώτη αντίδραση ήταν η αμηχανία. Πως μπορεί να στηθεί σε μια έκθεση ένα έργο που μερικώς έχει υποστεί κάποια βλάβη?














Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα....
Η λύπη για τη ζημιά....πως θα το πεις στον καλλιτέχνη-δημιουργό του έργου....
Το έργο θύμιζε τη μορφή της κυψέλης των μελισσών, μιας ιδιότυπης άψογα και σοφά συγκροτημένης και δομημένης κοινωνίας. Ομως τώρα που έσπασε ,πως μπορεί να διατηρηθεί η ιδέα του καλλιτέχνη?










Η στεναχώρια της ομάδας....η απογοήτευση....Μαζεμένοι όλοι γύρω από το σπασμένο έργο σκεφτικοί και προβληματισμένοι....Το να μην εκτεθεί το έργο δεν είναι δίκαιο ούτε για τον καλλιτέχνη ο οποίος κοπίασε να το δημιουργήσει, ούτε για όσους διοργάνωσαν την έκθεση αφού η μεταφορά του προϋποθέτει κόστη που με δυσκολία καλύπτονται. Τελικά ως "από μηχανής Θεός" μια από τις καλλιτέχνιδες που ήταν παρούσες προτάσσει την ιδέα : "Δεν πειράζει που δεν είναι συμπαγές το έργο. Θα μπορούσε να συμβολίζει τη ρήξη της κοινωνικής συνοχής στη σύγχρονη εποχή.....".

Η ιδέα έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό από την υπόλοιπη ομάδα (και από τον καλλιτέχνη με τον οποίο υπήρξε τηλεφωνική συνομιλία) και πράγματι το έργο στήθηκε χωρισμένο στη μέση, και εκτέθηκε με τη φιλοσοφία που είπαμε προσελκύοντας τελικά όλα τα βλέμματα.












Η σύνθεση μερικών έργων έπρεπε να γίνει επί τόπου.










Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν χρειάζονται μοναχά καλλιτεχνικές γνώσεις μα και τεχνικές....

Επειτα ήρθε η ώρα του στησίματος των έργων μέσα στον χώρο της έκθεσης (δηλαδή στο προαύλιο του σχολείου) και η αποκάλυψη των έργων λίγο πριν από την ημέρα των εγκαινίων της έκθεσης.....


Αφού τελείωσε η τοποθέτηση των έργων, τα παιδιά που είχαν επιφορτιστεί με τον καθαρισμό του εσωτερικού χώρου φώναξαν πως ο εσωτερικός χώρος ήταν έτοιμος....ένα μέρος των προετοιμασιών είχε ολοκληρωθεί.

Ωρα για τις τελευταίες λεπτομέρειες της υποδοχής των αυριανών επισκεπτών στα εγκαίνια που με τόση αγωνία περίμεναν οι διοργανωτές της έκθεσης αλλά και οι κάτοικοι αυτού του μικρού χωριού της Τήνου.....

Σουρούπωσε....

Τελευταίες εργασίες.....

- Τοποθέτηση φωτισμού και έλεγχος αν τα έργα φωτίζονται επαρκώς....

-Κρέμασμα των σχετικών αφισών στη πόρτα του σχολείου που ειδοποιούν τον επισκέπτη για την έκθεση.....

Τέλος ημέρας....

Αποκαμωμένη από τη κούραση των προηγούμενων ημερών η ομάδα πήγε για ύπνο με το μυαλό να στροφογυρίζει μήπως και έχει ξεχαστεί καμιά τελευταία λεπτομέρεια που θάπρεπε να ελεγχθεί το επόμενο πρωϊνό....

Η επόμενη βραδιά, η βραδιά των εγκαινίων δεν ήταν μακριά.......