Η παρούσα ανάρτηση δημιουργήθηκε μετά από την ευγενική πρόσκληση του Skroutzakou σε bloggoπαίγνιο με θέμα : κάποια τραγούδια που για μένα να συμβολίζουν κάτι το ιδιαίτερο.
Επέλεξα λοιπόν μερικά τραγούδια που μιλούν για τη ξενητειά.
Με τα τραγούδια της ξενητειάς ταυτίστηκα όταν έφυγα για πρώτη φορά από το πατρικό μου σπίτι για την Ιταλία στα πλαίσια ενός προγράμματος "ανταλλαγής νέων εργαζομένων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης". Εκεί άγνωστη μεταξύ αγνώστων και για πρώτη φορά μακριά από το σπίτι δίχως κανέναν Ελληνα για να μπορέσω να ανταλλάξω δυο κουβέντες ένοιωσα για πρώτη φορά αυτό που λέγεται νοσταλγία, το αίσθημα του ξενιτεμένου. Εμενα σε ένα δωμάτιο σε ένα χωριουδάκι της περιφέρειας της Emilia Romagna αφού τα καλά διαμερίσματα (καλά λόγω του ότι βρίσκονταν στο κέντρο) τα κρατούσαν για τους ντόπιους...
Εκείνη τη περίοδο ένα ραδιοκασετοφωνάκι που είχα πάρει μαζί με μερικές κασετούλες, έπαιζε διαρκώς τραγούδια που μιλούσαν για τη ξενητειά....όπως το
Επέλεξα λοιπόν μερικά τραγούδια που μιλούν για τη ξενητειά.
Με τα τραγούδια της ξενητειάς ταυτίστηκα όταν έφυγα για πρώτη φορά από το πατρικό μου σπίτι για την Ιταλία στα πλαίσια ενός προγράμματος "ανταλλαγής νέων εργαζομένων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης". Εκεί άγνωστη μεταξύ αγνώστων και για πρώτη φορά μακριά από το σπίτι δίχως κανέναν Ελληνα για να μπορέσω να ανταλλάξω δυο κουβέντες ένοιωσα για πρώτη φορά αυτό που λέγεται νοσταλγία, το αίσθημα του ξενιτεμένου. Εμενα σε ένα δωμάτιο σε ένα χωριουδάκι της περιφέρειας της Emilia Romagna αφού τα καλά διαμερίσματα (καλά λόγω του ότι βρίσκονταν στο κέντρο) τα κρατούσαν για τους ντόπιους...
Εκείνη τη περίοδο ένα ραδιοκασετοφωνάκι που είχα πάρει μαζί με μερικές κασετούλες, έπαιζε διαρκώς τραγούδια που μιλούσαν για τη ξενητειά....όπως το
"Φεγγάρι μάγια μούκανες και περπατώ στα ξένα"....
Στην πατρίδα είχα αφήσει τον καλό μου ο οποίος όσο εγώ βρισκόμουν στα ξένα, φρόντισε να βρει άλλη παρέα. Ετσι εκείνη τη περίοδο απόκτησα "διδακτορικό" σε όποιο τραγούδι μιλούσε για χωρισμούς, αποχωρισμούς, ταξίδια, σκέψεις για την πατρίδα κλπ
Στην πατρίδα είχα αφήσει τον καλό μου ο οποίος όσο εγώ βρισκόμουν στα ξένα, φρόντισε να βρει άλλη παρέα. Ετσι εκείνη τη περίοδο απόκτησα "διδακτορικό" σε όποιο τραγούδι μιλούσε για χωρισμούς, αποχωρισμούς, ταξίδια, σκέψεις για την πατρίδα κλπ
Δακρύβρεχτες καταστάσεις που όμως πιστεύω πως αξίζει να τις ζούμε αφού μας δυναμώνουν για να αντιμετωπίζουμε πιο ψύχραιμα παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.
Ετσι το ραδιοκασετοφωνάκι εκείνη την εποχή κόλλησε μεταξύ άλλων στο
"Βάρκα μου μπογιατισμένη"
Την επόμενη φορά που ξανάφυγα από την πρωτεύουσα και από τους δικούς μου βρέθηκα σε ένα νησί του Αιγαίου...Εκείνη τη περίοδο "μίλησε"στη καρδιά μου το "Μεσ' του Αιγαίου τα νερά". Ξυπνούσα και κοιμόμουν με το τραγούδι αυτό στα χείλη...Λίγο διαφοροποιημένη η ψυχολογία αυτή τη φορά, όμως και πάλι κολλημένη στο αίσθημα της νοσταλγίας και του ξενιτεμού....
Στα Δωδεκάνησα πολύ διαδεδομένο είναι ως γνωστόν το τραγούδι "Τζιβαέρι" επειδή τα Δωδεκάνησα βίωσαν στο πετσί τους (όπως και όλη η Ελλάδα). Τα νησάκια κάποια περίοδο ερήμωσαν λόγω της μαζικής φυγής των νέων. Μοναχά οι γέροι απόμεινα πίσω και ζούσαν με τα εμβάσματα από το εξωτερικό. Οι περισσότεροι νέοι έφυγαν, δεν επέστρεψαν πια παρά μονάχά κάποια καλοκαίρια για διακοπές. Βρίσκονται διάσπαρτοι στην Αφρική, στην Αμερική, στην Αυστραλία και στον Καναδά. Τα παιδιά των παιδιών τους είναι πια Αμερικανάκια, Αυτραλάκια, Καναδεζάκια. Κακά τα ψέμματα όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε έναν ξένο τόπο γαλουχείται με την νοοτροπία του τόπου στον οποίο μεγάλώνει έχοντας φυσικά μέσα του την αγάπη για μια πατρίδα που δεν γνώρισε, ή ίσως να γνώρισε τα καλοκαίρια αν υπήρχε καμιά γιαγιά στην πατρίδα.
Την επόμενη φορά που ξανάφυγα από την πρωτεύουσα και από τους δικούς μου βρέθηκα σε ένα νησί του Αιγαίου...Εκείνη τη περίοδο "μίλησε"στη καρδιά μου το "Μεσ' του Αιγαίου τα νερά". Ξυπνούσα και κοιμόμουν με το τραγούδι αυτό στα χείλη...Λίγο διαφοροποιημένη η ψυχολογία αυτή τη φορά, όμως και πάλι κολλημένη στο αίσθημα της νοσταλγίας και του ξενιτεμού....
Στα Δωδεκάνησα πολύ διαδεδομένο είναι ως γνωστόν το τραγούδι "Τζιβαέρι" επειδή τα Δωδεκάνησα βίωσαν στο πετσί τους (όπως και όλη η Ελλάδα). Τα νησάκια κάποια περίοδο ερήμωσαν λόγω της μαζικής φυγής των νέων. Μοναχά οι γέροι απόμεινα πίσω και ζούσαν με τα εμβάσματα από το εξωτερικό. Οι περισσότεροι νέοι έφυγαν, δεν επέστρεψαν πια παρά μονάχά κάποια καλοκαίρια για διακοπές. Βρίσκονται διάσπαρτοι στην Αφρική, στην Αμερική, στην Αυστραλία και στον Καναδά. Τα παιδιά των παιδιών τους είναι πια Αμερικανάκια, Αυτραλάκια, Καναδεζάκια. Κακά τα ψέμματα όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε έναν ξένο τόπο γαλουχείται με την νοοτροπία του τόπου στον οποίο μεγάλώνει έχοντας φυσικά μέσα του την αγάπη για μια πατρίδα που δεν γνώρισε, ή ίσως να γνώρισε τα καλοκαίρια αν υπήρχε καμιά γιαγιά στην πατρίδα.
Ομως ξέφυγα....έτσι λοιπόν ακούγοντας παντού το "Τζιβαέρι" που μιλούσε για ξενητειά, κάτι οι θύμησες του παρελθόντος κάτι που "με θέλημα δικό μου" είχα φύγει για Ιταλία με αποτέλεσμα τον χωρισμό από τον αγαπητικό κάτι το νέο αίσθημα της ξενητειάς έστω και να βρισκόμουν εντός Ελλάδας, βρέθηκα να ξημεροβραδυάζομαι τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο της Δωδεκανήσου, το "Τζιβαέρι".....
...Αλλά τελικά κάπως έτσι δεν δενόμαστε συναισθηματικά με κάποια τραγούδια?
...Αλλά τελικά κάπως έτσι δεν δενόμαστε συναισθηματικά με κάποια τραγούδια?
Με την ταύτιση, με τα βιώματα...
....Απολαύστε τα λοιπόν....!!!
Ευχαριστώ Σκρουτζάκο για την πρόσκληση
ΥΓ. Αφιερωμένο σε όλους τους ξενιτεμένους


Θα περίμενε κανείς να ακούει να συζητιώνται θέματα όπως η ακρίβεια, η ανεργία, θέματα που αφορούν την αύξηση της εγκληματικότητας, θέματα που σχετίζονται με την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, μα τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει.....
Η μη επίλυση των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και η μη διαλεύκανση των σκανδάλων που έχουν κατακλύσει τον τόπο μας εδώ και χρόνια ωθούν τον πολίτη (δικαιολογημένα) στη μεμψιμοιρία και στο 
Οι νέοι προσπαθούν οι κακόμοιροι να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και πράττουν οι μεγαλύτεροι, όμως οι ανεπαρκείς εξηγήσεις των μεγαλύτερων μάλλον δεν τους βοηθούν....
Ετσι άδικα περίμεναν η φετεινή τουριστική σεζόν να αρχινίσει με λυμένο το πρόβλημα των συγκοινωνιών ένα πρόβλημα πολυκαιρισμένο, ένα πρόβλημα δίχως λύση....
Από την άλλη, η κυβέρνηση προβληματισμένη από τις διαστάσεις που πήραν οι ατασθαλίες γύρω από τα θέματα που σχετίζονται με τις επιδοτήσεις της "άγονης γραμμής" 

.....Παραμένοντας πιστή στις προεκλογικές υποσχέσεις........
....προσπαθεί να εμψυχώσει τους πολίτες που έχουν πέσει σε βαθειά μελαγχολία....
....με το γνώριμο προεκλογικό σύνθημα.....
...το οποίο έχει δανειστεί και η αξιωματική αντιπολίτευση και χρησιμοποιεί τώρα ως δικό της προεκλογικό σύνθημα, έστω και αν οι πολίτες "φως"ακούνε μα "φως"δεν βλέπουν αφού οι εξαγγελίες για μείωση τιμών και αντιμετώπιση των καρτέλ......
....καθόλου δεν έχουν βελτιώσει τη δυσχερή οικονομική θέση στην οποία έχουν περιέλθει......
.....μια και τα μέτρα για μειώσεις τιμών και τη στήριξη των πολιτών μάλλον στρέφονται προς λάθος κατεύθυνση......
Οσο για το γνωστό προεκλογικό σύνθημα της Κυβέρνησης
Οσον αφορά την επιρροή από την καθημερινή ενασχόληση των δελτίων ειδήσεων με το δάχτυλο του κ. Παυλίδη είναι εμφανής....



