Προτάσεις :"Χορεύω" - Ενα νεογέννητο περιοδικό

Μια νέα πρωτότυπη διμηνιαία έκδοση με το όνομα "Χορεύω" γεννήθηκε πριν από μερικούς μήνες και μόλις παρουσίασε το τρίτο τεύχος της.

Η έκδοση έρχεται να καλύψει ένα κενό που υπήρχε στον χώρο της παραδοσιακής μουσικής και των χορών και μάλιστα σε μια χώρα που αν μη τι άλλο φημίζεται για την ποικιλία της μουσικοχορευτικής της παράδοσης.

Οπως γράφει χαρακτηριστικά ο Γιώργος Λιάρος στο πρώτο τεύχος,

"η ιδέα του περιοδικού αυτού γεννήθηκε όταν μέσα από την επαγγελματική μου ενασχόληση με τον παραδοσιακό χορό, ένοιωσα πολύ έντονα την απουσία ενός εντύπου σχετικού με τον χώρο της παραδοσιακής μουσικής και του χορού" .

Από όσο γνωρίζω εκτός από το περιοδικό "Παράδοση και Τέχνη" δεν κυκλοφορεί άλλη παρεμφερής έκδοση που να είναι αφιερωμένη με τεκμηριωμένο τρόπο στις λαϊκές παραδόσεις -χορός και τραγούδια-

(εξαιρουμένων των κατά τόπους εκδόσεων που ασχολούνται με τις παραδόσεις μιας συγκεκριμένης περιοχής).

Σημαντικές είναι οι συνεντεύξεις που περιλαμβάνει το περιοδικό. Αφορούν ανθρώπους που είτε έχουν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους για την έρευνα,την καταγραφή και τη μελέτη της παραδοσιακής μουσικής και των τραγουδιών είτε οι ίδιοι τραγουδούν ή παίζουν ένα μουσικό όργανο.

Στο περιοδικό μπορεί κανείς να βρει ένα "ημερολόγιο πανηγυριών" που γίνονται σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ακόμη ο αναγνώστης μπορεί να ενημερωθεί για τυχόν σεμινάρια,διαλέξεις,συνέδρια που πραγματοποιούνται με θέμα την παραδοσιακή μουσική και τα τραγούδια.

Δειγματοληπτικά σας αναφέρω μερικά παραδείγματα από τις συνεντεύξεις που παρατίθενται :

1. Βασίλης Καρφής

Χοροδιδάσκαλος Παραδοσιακών χορών (πρώτος από αριστερά)

"Η όλη μου δουλειά και στάση δεν αποσκοπεί σε παραστάσεις αλλά στο να γίνει ο χορός και το τραγούδι μια μορφή έκφρασης των μαθητών μου στην προσωπική και στην κοινωνική τους ζωή"

2. Νίκος Ζουρνατζίδης

Ερευνητής,συγγραφέας, 45 χρόνια ζωής αφιερωμένης στην ιστορική και εθνολογική έρευνα και καταγραφή

O Ζουρνατζίδης σε ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο

με την αείμνηστη Δόρα Στράτου δημιουργό του ομώνυμου

και μοναδικού Θεάτρου Παραδοσιακών χορών

" Ο χορός πρέπει να προσαρμόζεται στο σώμα του εκάστοτε χορευτή και να βγαίνει αβίαστα από αυτό"

3. Γιώργος Ζωγραφίδης

Λυριστής από την Ολυμπο Καρπάθου

"Αν δεν κάτσεις στο χωριό,στην Ολυμπο,στο καφενεδάκι με τα γεροντάκια,να τραγουδήσεις,να ανακατευτείς μαζί με την παρέα αυτή δεν πρόκειται να μάθεις ποτέ"

4.Γιώργος Μελίκης

Δημοσιογράφος, συγγραφέας, ερευνητής

"Σπουδαία ταξίδια δεν υπάρχουν.Ολα τα ταξίδια είναι προσωπικά.Ο δρόμος της παράδοσης αμφίδρομα σε οδηγεί στη συλλογική μνήμη αλλά το όλον σώμα της συλλογικής μνήμης για τον καθένα έχει μια ιδιωτική περιπέτεια που είναι εξαιρετικά γοητευτική"

Τα τεύχη του περιοδικού προς το παρόν διατίθενται κυρίως σε κεντρικά περίπτερα. Εγώ βρήκα το 3ο τεύχος όπως και τα προηγούμενα στο κατάστημα Music Corner στην οδό Πανεπιστημίου 56 Αθήνα.
Το περιοδικό εκδίδεται από τις εκδόσεις Οσμωσις,Στρ.Πλαστήρα 12, Κερατσίνι,ΤΚ 18756, Τηλ.210 4635530, fax 210 4635590, email xorevo@yahoo.com

Οσο για το επόμενο τεύχος του περιοδικού,θα περιλαμβάνει αφιέρωμα στους Ελληνες των ΗΠΑ.

Οι εμπνευστές του περιοδικού στο τελευταίο τεύχος γράφουν :

"Σας προσκαλούμε να ταξιδέψετε μαζί μας στα επόμενα τεύχη,να γνωρίσετε τους Ελληνες των ΗΠΑ και να αναμοχλεύσετε τις σκέψεις σας για τη λειτουργία του χορού και της μουσικής ως ψυχικής γέφυρας μεταξύ των ανθρώπων..."

ΚΑΛΟΡΙΖΙΚΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Ο χορός της γης.......

"Στον καταραμένο τόπο το Μάη μήνα βρέχει"

Στον τόπο μου τη φετεινή χρονιά
ήταν τον Μάη μήνα που έριξε βροχές......
Κι έπειτα άρχισε η γη να τρέμει και την ρώτησα τι ζητά
Και μούπε πως "αν ο χορός είν' έκφραση το θέλω και χορεύω...."
"Είναι για να εκφράσω τον πόνο μου που ανθρώποι προκαλέσαν"

Φοβήθηκα και της λέω.....
"Για κάνε μας τη χάρη, κακό μας κάνεις πάψε τον χορό σου και γαλήνεψε
Στα σπίτια μας κάνεις κακό κι οι ανθρώποι υποφέρουν...."
Μα μου απαντά.....
"Το δικό μου σπίτι κανείς σας δεν κοιτά, τι κι αν εγώ υποφέρω.....
Οχι! Δεν μπορώ να πάψω τον χορό μου, μοναχά αυτό μου έμεινε
Κι είν' ο χορός ασυνείδητη επιλογή δεν είν' χορογραφία
Την χορογραφία κι αν εσείς την κάνατε ποτέ δεν την αγάπησα
Γιατί έχω μάθει στον χορό να κουνώ το σώμα μου κατά πως ξέρω....
Και όχι κάθε φορά που το ντέφι μου χτυπούν...."
"Μα γιατί κουνάς το σώμα σου? Πάψε, κακό μας κάνεις πάψε τον χορό και γαλήνεψε..."
"Κι εσείς κακό μου κάνετε, και στα μπετά με πνίγετε
και τα παιδιά μου τα δάση τα εξαφανίζετε
μα εγώ τίποτα δεν σας ζήτησα, μοναχά λίγη ανάσα να μ΄αφήσετε
αφού σαν εγώ μπορώ να ανασάνω θα το μοιραστώ μαζί σας
Λίγο νερό να ξεδιψώ ήθελα να μ' αφήσετε
Μα και αυτό ακόμη μου το πήρατε και το κάνατε δικό σας
και δίψασαν τα χείλη μου, γέμωσε ρυτίδες το πρόσωπό μου...
Για αυτό και εγώ αποφάσισα πως
Οταν θα πάψετε εσείς να χορεύετε επάνω στο κορμί μου
Τότε θε να πάψω και εγώ τον μοναχικό χορό μου..... "

"Γιατί είν' ο χορός ασυνείδητη επιλογή δεν είν' χορογραφία".....

σιγομουρμούρισα χωρίς να το καταλάβω....

Μπουγάτσα...Θεσσαλονίκης....σε μορφή chips!!!

Οτι θα δοκίμαζα chips με γεύση μπουγάτσας στην πτήση της Ολυμπιακής Αεροπορίας από Θεσσαλονίκη-Αθήνα αυτό δεν θα μπορούσα να το φανταστώ!!!

Το dyosmaraki έκανε ένα ταξίδι αστραπή για τα εγκαίνια μιας έκθεσης φωτογραφίας στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης (θα ακολουθήσει σχετική ανάρτηση) και επέστρεψε με πτήση της Ολυμπιακής. Μαζί με τον καφέ οι αεροσυνοδοί πρόσφεραν chips με γεύση μπουγάτσας!!!!

Σύμφωνα με τις ενδείξεις που αναγράφονται στη συσκευασία τα chips είναι ψημένα και όχι τηγανισμένα, δεν περιέχονται συντηρητικά και έχουν χρησιμοποιηθεί κανέλλα και μαύρη ζάχαρη.....Ακρως υγιεινή διατροφή.....(πρωτότυπα chips) Οσο από γεύση ? Σας διαβεβαιώνω πως εκτός από φρέσκα ήταν και νοστιμότατα....

Ενα έξυπνο πάντρεμα του σύγχρονου τρόπου διατροφής (chips) με την τοπική γευστική παράδοση αφού η Θεσσαλονίκη είναι πασίγνωστη για την μπουγάτσα της.

Πολύ θα μου άρεσε σε κάθε ταξίδι οι αεροπορικές εταιρίες να πρόσφεραν ένα διαφορετικό snack με γεύση κάποιας τοπικής σπεσιαλιτέ αναλόγως του προορισμού της πτήσης.....

"Σαν τραγούδι μαγεμένο" - Ρεμπέτικο - Αφιέρωμα (Α μέρος)

Με ένα μουσικό ταξίδι, μια ιστορική αναδρομή στον κόσμο του Ρεμπέτικου τραγουδιού με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα που θα συνοδεύει θεατρικά δρώμενα με σκοπό την αναπαράσταση της ιστορίας του ρεμπέτικου τραγουδιού ξεκινά σήμερα 2 Ιουνίου στο Θέατρο Βράχων το 21ο Φεστιβάλ του Δήμου Βύρωνα. Στην σχετική ιστοσελίδα μπορείτε να ενημερωθείτε για όλες τις παραστάσεις που έχουν προγραμματιστεί για το φετεινό καλοκαίρι.

Στόχος της αποψινής παράστασης είναι να παρουσιαστεί η ιστορία του ρεμπέτικου μέσα από μία επιλογή γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών αλλά και με την παρουσίαση κάποιων που ακούγονται για πρώτη φορά. Ολα αυτά τα τραγούδια εντάσσονται σε ένα μουσικό θέαμα που φέρει την υπογραφή του σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη.

Ομως τι ήταν το ρεμπέτικο τραγούδι που κατάφερε να τραγουδηθεί και να επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας? Πολλές οι απόψεις,πολλές οι κοινωνιολογικές μελέτες, μα ακόμη και σήμερα κατά τη γνώμη μου κανείς δεν είναι σε θέση να εξηγήσει γιά ποιούς λόγους το ρεμπέτικο κατάφερε να εξελιχθεί,να τραγουδηθεί από διαφορετικής κοινωνικής η εθνοτικής προέλευσης ανθρώπους και τέλος να διαδοθεί σε μεγάλα πλάτη και μήκη της γης και να εξακολουθήσει να τραγουδιέται μέχρι τις μέρες μας. Δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς πως από μία μουσική κίνηση το ρεμπέτικο κατόρθωσε να μετουσιωθεί σε ένα κοινωνικό κίνημα τελικά..

Σκίτσο του Μπόστ

Το ρεμπέτικο , είναι μια υποκατηγορία του "αστικολαϊκού" τραγουδιού και αποτέλεσε ένα ιδιότυπο κοινωνικό φαινόμενο με βαθιές προεκτάσεις το οποίο μορφοποιήθηκε ουσιαστικά κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Είναι το αστικό τραγούδι που διαμορφώθηκε κατά τον 19ο αι. από ανθρώπους που προέρχονταν από διαφορετικά γεωγραφικά, κοινωνικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα. Δημιουργήθηκε και τραγουδήθηκε σε καφενεία, φυλακές, ταβέρνες και τεκέδες με κύριες εστίες την Πόλη, την Σμύρνη, την Σύρα, τον Πειραιά και την Θεσσαλονίκη.

Η πρώτη περίοδος δημιουργίας τραγουδιών "ρεμπέτικου ύφους" ονομάζεται περίοδος της "ανώνυμης δημιουργίας" (1850-1922). Τα αστικά αυτά τραγούδια όσον αφορά τις συνθήκες δημιουργίας τους έχουν πολλά κοινά με τις συνθήκες δημιουργίας των παραδοσιακών τραγουδιών αφού δεν γνωρίζουμε το όνομα του αρχικού δημιουργού κάθε τραγουδιού. Τραγουδιούνταν από τις διάφορες μορφές "εστουδιαντίνων". Οι "εστουδιαντίνες" ήταν μικρά φωνητικά και οργανικά κυρίως σύνολα που εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αι. στην Πόλη και στη Σμύρνη και δημιούργησαν μουσική παράδοση μέχρι το 1922 σε όλες τις πόλεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας που κατοικούνταν από ελληνικό πληθυσμό. Αυτό το είδος ορχήστρας κατάφερε να αποτελέσει την αυθεντικότερη μουσική γέφυρα Ανατολής και Δύσης, παντρεύοντας αρμονικά πολλά ετερόκλητα στοιχεία καλύπτοντας ένα ποικίλο ρεπερτόριο που αποδιδόταν από ποικίλα μουσικά όργανα όπως ποικίλοι ήταν και οι θαμώνες των καφέ αμάν. Εδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στους χορευτικούς ρυθμούς και οι μουσικοί κάθονταν στο πάλκο. Μάλιστα εκτός από τα ιδιόφωνα όργανα της Ανατολής,σαντούρι,κανονάκι,ούτι,βιολί που χρησιμοποιούσαν οι μουσικοί, κάθε θαμώνας του καφέ αμάν συμμετείχε στον ρυθμό με τη χρήση οποιουδήποτε αντικειμένου μπορούσε να παράγει ήχο, όπως για παράδειγμα δύο κουτάλια, το κομπολόϊ του που χτυπούσε ρυθμικά στο ποτήρι παράγοντας τον ήχο του γυαλιού και κάθε λογής άλλο αντικείμενο. Μάλιστα αυτοί οι ήχοι πέρασαν στις πρώτες ηχογραφήσεις.

Οι θαμώνες συχνά συμμετείχαν στην διαμόρφωση των τραγουδιών ακολουθώντας τη διαδικασία της αυτοσχέδιας δημιουργίας των δημοτικών τραγουδιών, παίρνοντας τον λόγο και τραγουδώντας. Συνήθως η θεματολογία ήταν παρμένη από τον τρόπο ζωής της πόλης και του παζαριού καθώς και από τις καθημερινές εμπειρίες των συναφιών (ή επαγγελματικών συντεχνιών).

"Στα καφέ-αμάν Ελληνες μουσικοί συνόδευαν Αρμένηδες τραγουδιστές και γύφτισες χορεύτριες, μπροστά σε ένα κοινό που αντιπροσώπευε όλες τις φυλές της Ανατολικής Μεσογείου"
(Λάμπρος Λιάβας, " Μουσικές στο Αιγαίο")

Από το 1860 όταν άρχισαν να έρχονται μουσικοί από τη Σμύρνη και την Πόλη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, η μουσική ζωή επηρεάστηκε σε βάθος από τα Ανατολίτικα ακούσματα.

Η δεύτερη περίοδος είναι η αποκαλούμενη "Σμυρναίϊκη περίοδος" (1922-1930) δηλαδή η περίοδος που αρχίζει η επώνυμη δημιουργία. Η θεματολογία και το μουσικό ύφος αναπροσαρμόζονται στις νέες απαιτήσεις και τα προβλήματα της προσφυγιάς. Το Μικρασιατικό τραγούδι που δημιουργήθηκε πριν από το 1922 έσμιξε με αυτό που εμπνέεται από τον πόνο της προσφυγιάς και άκμασε κυρίως σε προσφυγικούς συνοικισμούς (Κοκκινιά,Ν.Ιωνία,Καισαριανή,Μοσχάτο,Δραπετσώνα, Ταμπούρια), καφενεία και καφέ αμάν. Εκείνη την εποχή ο ερχομός προσφύγων από διάφορα μέρη εκτός Ελλάδας που μετέφεραν μαζί τους τα όργανα, τους ρυθμούς, τους στίχους από την ιδιαίτερη πατρίδα τους καθώς και η εσωτερική μετανάστευση αγροτικών πληθυσμών στις πόλεις (αστικοποίηση) συνέβαλλαν στην συνάντηση και την αλληλεπίδραση μουσικών οργάνων (παραδοσιακών και αστικών), ήχων, στίχων αλλά και κοινωνικών ομάδων.

Για ποιό λόγο όμως έγινε ευρέως αποδεκτή αυτή η πολιτισμική όσμωση?

Κατά τη γνώμη μου κυρίως γιατί τους ένωνε ένα κοινό χαρακτηριστικό :

Προερχόμενοι από τα λαϊκά στρώματα αυτοί οι "μετανάστες" μετέφεραν στίχους, όργανα και συνήθειες από την ιδιαίτερη πατρίδα τους με αποτέλεσμα οι νεόφερτες κοινωνικές ομάδες που δημιουργούνταν αυτή την εποχή στις πόλεις να μην γίνονται εύκολα αποδεκτές από τις τοπικές κοινωνίες και έτσι να συνδεθούν με φαινόμενα κοινωνικής περιθωριοποίησης και απόρριψης.

Την ίδια εποχή εμφανίζεται η "νεοσύστατη" δισκογραφία η οποία αποτέλεσε σημαντικό σταθμό για το ρεμπέτικο τραγούδι. Οι πρώτες μαζικές ηχογραφήσεις έγιναν σε περιοχές όπως η Σμύρνη, η Πόλη και η Θεσσαλονίκη αλλά και στις ΗΠΑ. Για πρώτη φορά καταγράφεται το ρεμπέτικο που μέχρι τότε τραγουδιόταν και διαδιδόταν μέσω του προφορικού λόγου με αποτέλεσμα μέσω των δίσκων να αρχίσει να διαδίδεται με ταχύτερους ρυθμούς σε ευρύτερες περιοχές του Ελληνισμού. Παράλληλα όμως μια αρνητική πτυχή (κατά τη γνώμη μου) είναι πως έπαψε ο αυτοσχεδιασμός που διέκρινε το ρεμπέτικο κατά την περίοδο της ανώνυμης δημιουργίας του, αφού πλέον αναπαραγόταν ακριβώς όπως είχε καταγραφεί στα δισκάκια.

Την τρίτη περίοδο του ρεμπέτικου επικρατεί το Πειραιώτικο στυλ (1930-1940) με την παρουσία του Μάρκου Βαμβακάρη και τη δημιουργία της "Τετράδας του Πειραιώς" (Βαμβακάρης,Δελιάς,Παγιουμτζής,Μπάτης).
Αυτήν την περίοδο η θεματολογία εμπλουτίζεται, η μουσική κομπανία διαφοροποιείται, παραμερίζονται τα βασικά όργανα (δηλαδή τα παραδοσιακά ιδιόφωνα όργανα της Ανατολής,σαντούρι,κανονάκι,ούτι,βιολί που χρησιμοποιούνταν μέχρι εκείνη τη στιγμή) τα οποία αντικαθίστανται από το μπουζούκι και τον μπαγλαμά. Ισως να επικράτησε το μπουζούκι επειδή ταίριαζε περισσότερο στη συγκερασμένη δυτική μουσική παρά στη Μικρασιατική.

Είναι η εποχή που το ρεμπέτικο βγαίνει από το "περιθώριο" της κλειστής και αυστηρά περιορισμένης ατμόσφαιράς του και μεταπηδά στον χώρο των κέντρων διασκέδασης κατακτώντας όλο και μεγαλύτερο μερίδιο ακρόασης. Μάλιστα την δεκαετία του 1930 το ρεμπέτικο βρίσκεται στην ακμή του και εκτός από την προαναφερθείσα "τετράδα" αναδύονται νέα πρόσωπα (Ρούκουνας,Χρυσίνης,Μοντανάρης,Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας,Κερομύτης, Τσαούς κ.ά.)

Με την έλευση της δικτατορίας του Μεταξά (1936) το ρεμπέτικο διώχτηκε και λογοκρίθηκε. Οι ηχογραφήσεις παύουν αυτή την περίοδο και ξαναξεκινούν από τα μέσα του 1946.

Στο αρχικό του στάδιο το ρεμπέτικο χρησιμοποίησε το Βυζαντινό μέλος καταφέρνοντας να συγκεράσει τις μελωδικές και ρυθμικές αντανακλάσεις των μουσικών παραδόσεων των λαών της Μ.Ασίας. Κατά τη διάρκεια της εξελικτικής του πορείας αφομοίωσε στοιχεία από το δημοτικό τραγούδι σε έναν τέλειο συγκερασμό με τις λαϊκές μουσικές των Ελληνικών αστικών κέντρων με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νέου τεχνοτροπικού στυλ που προήλθε από τη μίξη Ανατολικών και Δυτικών στοιχείων. Από το 1946 και μετά κύριοι παράγοντες που το διαμόρφωσαν ήταν η εκμετάλλευσή του από τις δισκογραφικές εταιρείες....Η εμπορευματοποίηση το απέσπασε τελικά από το αρχικό ιδεολογικό του πλαίσιο, διαφοροποίησε την θεματολογία του και τελικά το μετάλλαξε σε επόμενα μουσικά είδη όπως
το ψευτορεμπέτικο,το ελαφρολαϊκό και το αρχοντορεμπέτικο
κατακτώντας ακόμη και με αυτές τις νέες μορφές του τόσο τα αστικά κέντρα όσο και την ύπαιθρο.

Το ρεμπέτικο αποτέλεσε ένα μουσικό σταυδροδρόμι που λειτούργησε ενωτικά για τους ανθρώπους όσον αφορά τη δημιουργία του. Μέσα από την τέχνη της μουσικής, του τραγουδιού και του χορού οι άνθρωποι ενώθηκαν ανταλάσσοντας πολιτισμικά στοιχεία αποδεικνύοντας πως εκτός από διαφορές οι άνθρωποι έχουν και κοινά σημεία. Ανθρωποι καταγόμενοι από διαφορετικές εθνότητες, μόνιασαν, αγκαλιασμένοι τραγούδησαν τον καϋμό της ξενιτιάς και της μοναξιάς, ύμνησαν τον έρωτα, αφηγήθηκαν με το τραγούδι τα βάσανα της δουλειάς τους, την περιθωριοποίηση, προβλήματα που είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως πολιτικών σκοπιμοτήτων και εθνικών αντιπαραθέσεων.

Μήπως τελικά θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της Μουσικής, του Τραγουδιού και του Χορού ως ενοποιητικό στοιχείο ανάμεσα στους λαούς?

Δεν ξέρω, απλά λέω μήπως.......

ΥΓ1 Το κείμενο αυτό αποτελεί μέρος μιας εργασίας που έκανε το dyosmaraki τον Απρίλη του 2006
ΥΓ2. Την έμπνευση για αυτή την ανάρτηση μου την έδωσε ένα σχόλιο της φίλης asteroessa σε προηγούμενη ανάρτηση καθώς και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον για θέματα μουσικής του φίλου Αλκη που αν και δεν είναι blogger διαβάζει καθημερινά αυτό το blog σχολιάζοντας και κρίνοντας τα γραφόμενα....

Γελοιο-γράφοντας : "Φάε λάδι κι έλα βράδυ...."

Είναι κι αυτό το ηλιέλαιο τον τελευταίο μήνα.....Σκίτσο του Ηλία Μακρή
Αλλοι λένε πως το έχουμε καταναλώσει ήδη οπότε "it's too late", άλλοι λένε "σιγά δεν είναι δα και τόσο επικίνδυνο"....
Τι να πιστέψει κανείς πια?

Μα αυτό που δεν χωρεί ακόμη ο νους μου είναι πως μπλέξανε τα μπούτια τους οι Ουκρανοί...Τι σχέση έχει το ηλιέλαιο με το ορυκτέλαιο???
Θα μου πείτε πως φυσικά έχει σχέση, αφού βάσει των γραμματικών κανόνων και οι δύο λέξεις είναι σύνθετες και το δεύτερο συνθετικό σκέλος τους είναι η λέξη "έλαιο" που πα να πει δηλαδής πως και τα δύο είναι λιπαρά....
Ενα είναι το συμπέρασμα, πως"ΛΑΔΩΘΗΚΑΜΕ" για τα καλά καθώς φαίνεται.....

Σκίτσο του ΚΥΡ

Τέρμα! Ως εδώ! Το αποφάσισα.....
Από αύριο κιόλας θα αγοράζω μοναχά ελαιόλαδο.
Οχι για κανέναν άλλο λόγο μα μήπως και μετακινώντας το συνθετικό, δηλαδή κάνοντάς το από δεύτερο πρώτο (δηλαδή από ηλι-έλαιο, ορυκτ-έλαιο σε ελαιό-λαδο) σπάσει η καντεμιά που έπεσε πάνω μας το τελευταίο διάστημα, να ΝΟΜΙΖΕΙΣ δηλαδή πως τρως ηλιέλαιο και στην ουσία να ΜΗΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ πως τρως ορυκτέλαιο!!!! Αλλά μήπως με το ελαιό-λαδο τα πράγματα πάνε καλύτερα?
Ακρίβεια, μεγάλη ακρίβεια αδελφέ μου....
"ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΛΑΔΙ, ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΞΥΔΙ"
λέγανε κάποτε....

Σκίτσο του Ντούσαν Ρέλιτς
Στις μέρες μας όμως που τέτοια τύχη....
Για να αγοράσεις καλής ποιότητας ελαιό-λαδο από το Σούπερ Μάρκετ θα πρέπει να το πληρώσεις πάνω από
6 Ευρώ το λίτρο.....Οι πληροφορίες μου λένε πως οι κατά τόπους Ενώσεις πληρώνουν τους παραγωγούς 2,65-2,75 Ευρώ το λίτρο....(Το χύμα εννοείται....)
Από τα 2,65 μέχρι τα 6 Ευρώ μιλάμε για ένα
ποσοστό 127 % πάνω. Τόσο πολύ να κοστίζει η εμφιάλωση και η μεταφορά????

Και σαν να μην μας έφτανε αυτό....

Θάταν το 2004 θαρρώ, που μας είχαν βομβαρδίσει με διαφημιστικά μηνύματα όπου κυριαρχούσε το σλόγκαν

"ΝΟΜΙΖΩ? Η ΓΝΩΡΙΖΩ?"Αυτά τα μηνύματα μας διαβεβαίωναν πως όταν οι καταναλωτές αγοράζουν χύμα ελαιόλαδο από τους μπαρμπάδες στα χωριά (τους παραγωγούς δηλαδή για να εξηγούμαστε) νομίζουν ότι διαλέγουν το καλύτερο, αλλά δεν έχουν καμιά εγγύηση για αυτό.
ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ!
(έλεγε το διαφημιστικό σποτάκι)
Σύμφωνα με αυτό, το χύμα ελαιόλαδο είναι ποιοτικά υποβαθμισμένο ή νοθευμένο προϊόν....

Και τίθεται το δίλημμα :
- Να αγοράσω χύμα λάδι από τον μπάρμπα στο χωριό ή να μην αγοράσω? Σε τελική ανάλυση ο μπάρμπας στο χωριό δεν είναι εκείνος που θάπρεπε να εισπράττει τη μερίδα του λέοντος? Αυτός δεν είναι που καταβάλλει τον κόπο για να καλλιεργήσει?? Σε αυτόν δεν θα πιάσει τόπο ακόμη και το 1 Ευρώ που θα δώσω,δεν θα τον ενθαρρύνει να εξακολουθήσει να καλλιεργεί? Θυμάμαι έναν γέροντα που γνώρισα στη Σητεία...Μου έλεγε "γεμίσαμε από βραβεία,αφού το λάδι της Σητείας όλο βραβεύεται για την ποιότητά του μα αδειάσαμε από χρήματα αφού σε λίγο ούτε τα κόστη δεν θα μας καλύπτουν με τις τιμές που μας δίνουν"
Ποιός να εισπράττει άραγε τη διαφορά της τιμής?

.....Τελικά βρίσκομαι σε δίλημμα.....
- Τι να προτιμήσει κανείς,
- Ελαιόλαδο χύμα νοθευμένο (Δηλαδή σιγά τη νοθεία,
άντε να έχουν βάλει μέσα και μικρή ποσότητα περσυνού ελαιολάδου)
ή
- Ηλιέλαιο συσκευασμένο και επώνυμο μα νοθευμένο
(με μικρή ποσότητα ορυκτελαίου???)

Ουφ! Κουράστηκα, τι διλήμματα κι αυτά....

Τελικά, ΝΟΜΙΖΩ πως όλες οι επιλογές καταλήγουν στην λαϊκή ρήση
"ΦΑΕ ΛΑΔΙ ΚΙ ΕΛΑ ΒΡΑΔΥ...."
και αυτό που σίγουρα ΓΝΩΡΙΖΩ είναι πως είναι Σαββατοκύριακο....και για αυτό....
Σας εύχομαι ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ....!!!!

Ζωγραφίζοντας μια ιστορία - Εάλω η Πόλις - Θεόφιλος

Θεόφιλου, "Ο Κων. Παλαιολόγος εις μάχην 1453"
(Μυτιλήνη,Μουσείο Θεόφιλου)

"Καμπάνες της Αγιάς Σοφιάς, χτυπήστε θλιβερά σήμερα πάρθηκε των πόλεων η Πόλη...."
(άτιτλο του Αλέκου Δαφνομήλη)

Στην εικόνα ο ζωγράφος Θεόφιλος αναπλάθει με τη δική του μοναδική φαντασία λαϊκή αφίσα των αρχών του 20ού αι. που αναπαριστά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης και τα ηρωϊκά κατορθώματα του Κωνσταντίνου Παλιολόγου. Ο Παλαιολόγος πάνω στο άλογό του έχει ριχτεί έφιππος στη μάχη. Στο κάτω μέρος αναπαριστώνται οι κληρικοί που δεν πρόλαβαν να αποτελειώσουν την λειτουργία που την ώρα της Αλωσης τελούνταν μέσα στην Αγιά Σοφιά. Το κτίσμα της Αγίας Σοφίας διακρίνεται στο δεξιό μέρος της παράστασης ενώ αποτυπώνονται τα τείχη που περιέβαλλαν την Κωνσταντινούπολη μια πόλη που χτίστηκε πάνω στην αρχαία Ελληνική πόλη Βυζάντιο.

Στην ιστορία του τόπου μας, δεν είναι λίγα τα γεγονότα που έγιναν θρύλος, τραγούδια, θρήνος και ταξίδεψαν μέσω του προφορικού λόγου φτάνοντας να τραγουδιώνται μέχρι τις μέρες μας. Αλλες φορές πρόβαλλαν αξίες της εποχής τους όπως το ηρωϊκό στοιχείο και άλλοτε εξιδανίκευσαν ή μυθοποίησαν καταστάσεις προσδίδοντας έναν μεταφυσικό χαρακτήρα. Ανεξάρτητα από τις αποστάσεις που μπορεί να πάρει κανείς από ένα ιστορικό γεγονός, δεν μπορεί παρά να δεχτούμε πως οι απλοϊκοί καθημερινοί άνθρωποι με ένα τραγούδι ή με ένα θρήνο τους κατάφεραν να μεταφέρουν στην αθανασία, τις δοξασίες της εποχής τους και στην προκειμένη περίπτωση να μας μεταφέρουν ό,τι πίστευε ο λαός για την θλιβερή εκείνη ημέρα της Αλωσης της Κωνσταντινούπολης, μία Τρίτη στις 29 Μαϊου του 1453.

"Σήμερα Τρίτη τρισεννιά κι αύριο αλλάζει ο χρόνος"
(Δεκαπεντασύλλαβος στίχος από τον Πύργο Ιθώμης, όπου η λέξη "τρισεννιά" λέγεται αντί της αποφράδας "εικοσιεννιά", και το "αύριο αλλάζει ο χρόνος" λέγεται έτσι επειδή τίποτα δεν ήταν το ίδιο μετά την 29/5/1453)

Μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση προκάλεσε στον Ελληνικό λαό η Αλωση της Πόλης. Και αν το καλοσκεφτούμε δεν ήταν απλή υπόθεση η πτώση μιας πόλης - θρύλου, μιας πόλης που όχι μόνο χτίστηκε και στολίστηκε με τα καλύτερα υλικά, μα τραγουδήθηκε, εκθειάστηκε και θρηνήθηκε όσο καμία άλλη πόλη. Μίας πόλης που όχι μόνο σηματοδότησε τη γέννηση μιας αυτοκρατορίας που διήρκεσε 1000 χρόνια, μα που ακόμη και η κατάρρευσή της σηματοδότησε την έναρξη μια δυστυχισμένης περιόδου, μιας σκλαβωμένης εποχής (με την Οθωμανική κατοχή) και έμελλε να αφήσει πολλά δεινά στη χώρα μας που εξακολουθούν να μας ταλαιπωρούν ακόμη και σήμερα.

Κανείς δεν πίστευε πως αυτή η Πόλη μπορούσε να κατακτηθεί, ούτε καν όταν έφτασε η είδηση πως οι Τούρκοι την είχαν ζώσει.....

Την ώρα που ο καλόγερος είχε μισοτηγανίσει εφτά ψάρια, ήρθε ένας άνθρωπος και του είπε πως πήραν οι Τούρκοι την Πόλη...

"Ποτέ δεν θα πατήσουν την πόλη οι Τούρκοι", είπε,

"θα σε πιστέψω μοναχά αν αυτά τα τηγανισμένα ψάρια ζωντανέψουν"

Και δεν πρόλαβε να αποσώσει τον λόγο του και τα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι ζωντανά στο νερό που βρισκόταν εκεί κοντά. Και κάποιοι λένε πως ως τα σήμερα βρίσκονται τα ζωντανεμένα ψάρια στο Μπαλουκλί και περιμένουν κάποιον καλόγερο να έρθει να τα αποτηγανίση, γιατί τότε όπως λένε θα ξαναπαρθεί η Πόλη.

Ούτε ο θρυλικός Αυτοκράτορας δεν κατάφερε να σώσει την Πόλη των πόλεων, αυτός που την υπερασπίστηκε μέχρις εσχάτων. Αυτός που πολεμούσε με το ξίφος του μέχρι που σκοτώθηκε το άλογό του και ο ίδιος έπεσε στη γη. Μα όταν το χέρι ενός Αράπη σήκωσε το ξίφος για να τον χτυπήσει τότε "Αγγελος Κυρίου" τον άρπαξε και τον έκρυψε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη εκεί κοντά στη Χρυσόπορτα. Για αυτό τον είπανε "μαρμαρωμένο βασιλιά" γιατί καθώς λέει ο θρύλος βρίσκεται εκεί μαρμαρωμένος και περιμένει τον άγγελο να έρθει να τον ξεμαρμαρώσει και θα του δώσει στο χέρι πάλι το σπαθί το δικό του, εκείνο που είχε στη μάχη και τότε θα ξαναμπεί από τη Χρυσόπορτα και θα διώξει τους Τούρκους ως την κόκκινη Μηλιά...και τότε θα γίνει μεγάλος σκοτωμός....

Αλλοι πάλι λένε πως στο Βεφά Μεϊδάνι βρίσκεται ένα χάνι και μέσα στην αυλή είναι θαμμένος ο βασιλιάς.

Ολα ξεκίνησαν από την Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι
"πούχει τρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυό καμπάνες"
αυτό το μέγα οικοδόμημα που σαν χτιζόταν
"τα περιστέρια κουβαλούσαν,τα χελιδόνια έχτιζαν κι οι Αγγέλοι απ' τον ουρανό έβαζαν τα κεραμίδια".
Σύμφωνα με τον θρύλο, λίγο πριν να γενεί το κακό, ακούστηκε φωνή που έλεγε:
"Για πάψτε το Χερουβικό και μπήτε μέσα τ' Αγια

γιατ' είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει".
Εκείνη η "αποφράδα" ημέρα ήταν ημέρα Τρίτη και στην Αγιά Σοφιά δεν είχε τελειώσει η λειτουργιά. Την ώρα που ο παπάς πήρε το άγιο δισκοπότηρο μπήκε σε μια θύρα και η θύρα έκλεισε αμέσως,και όσους χτιστάδες κι αν φέρανε μετά οι Τούρκοι για να βρούν το μυστικό πέρασμα, δεν τα κατάφεραν.

Γιατί καθώς λένε οι παραδόσεις η θύρα θε ν' ανοίξει μοναχή της όταν έρθει η ώρα για να τελειώσει η λειτουργιά και να ξαναπαρθεί η Πόλη.

Καθώς λένε, την ημέρα που πάρθηκε η Πόλη βάλανε σε ένα καράβι την Αγία Τράπεζα της Αγιάς Σοφιάς για να την μεταφέρουν στην Φραγκιά μη και Τουρκέψη, μα εκεί στη θάλασσα του Μαρμαρά άνοιξε το καράβι και εβούλιαξε η αγία Τράπεζα. Από τότε στο μέρος εκείνο η θάλασσα είναι πάντα λάδι, όση θαλασσοταραχή και κύματα κι αν έχει τριγύρω. Και το γνωρίζουν οι άνθρωποι εκείνο το μέρος γιατί εκτός από την γαλήνη που έχει πάντα η θάλασσα βγαίνει μια μοσχοβολιά.

Λένε μάλιστα πως μερικοί μπόρεσαν να δουν την αγία Τράπεζα στα βάθη της θάλασσας.

Μα οι άνθρωποι δεν έπαψαν να πιστεύουν πως σαν έρθει ο καιρός τότε θε να ξαναστηθεί η αγία Τράπεζα στην Αγιά Σοφιά....

Πστεύω πως η διακοπή της τελευταίας λειτουργίας στην Αγία Σοφία συμβόλιζε την μη οριστικοποίηση μιας ιστορικής ανατροπής καθώς και του καθεστώτος δουλείας στην οποία έπεσαν από τότε οι Ελληνες.

Μάλιστα για χρόνια οι θρύλοι και οι παραδόσεις τροφοδοτούσαν τους σκλαβωμένους Ελληνες με την ελπίδα για την επερχόμενη λευτεριά που είχε ταυτιστεί με την συνέχιση της τελευταίας λειτουργίας.

Απειρες είναι οι αφηγήσεις του λαού για φωτεινά σημάδια που έδειχναν κατά καιρούς πως η Πόλη θα ξαναπαρθεί.

Λένε μάλιστα πως στην Αγιά Σοφιά έβλεπαν να γίνεται τακτικά Αναστάσιμη Λειτουργιά και το θεωρούσαν "σημείον εκ Θεού" ότι γρήγορα θα αποκατασταθεί η αδικία που έγινε με το πάρσιμο της Πόλης.

Σε μια αφήγηση αναφέρεται πως όταν ο Μωάμεθ εισήλθε νικητής στην Πόλη,άκουσε κανονιοβολισμούς και όταν ρώτησε του αποκρίθηκαν πως σε τρεις πύργους της παραλίας Κρητικοί πολεμιστές και μοναχοί πολεμούσαν ακόμη αρνούμενοι να παραδοθούν. Ο Μωάμεθ θαύμασε το θάρρος τους και τους επέτρεψε να φύγουν σώοι για την Κρήτη στην οποία όταν έφτασαν μετά από δύο μήνες.

Οταν ανήγγειλαν το θλιβερό μαντάτο
"Πάρθεν η Ρωμανία,πήραν την Πόλη πήραν την".
λένε πως η είδηση έφερε τόση θλίψη στον κρητικό λαό ώστε από τότε όλοι οι άντρες φόρεσαν μαύρα μαντήλια, που τα φορούν ακόμη και σήμερα. Στις περιοχές Πόντο, Κρήτη και Κάρπαθο διατηρήθηκαν ζωντανά τα αποκαλούμενα

Ακριτικά τραγούδια που εξιστορούν γεγονότα της Αλωσης.

Η άλωση της Πόλης (ή Κωνσταντινούπολης ή Ινστανμπούλ όπως την αποκαλούν σήμερα οι Τούρκοι) πυροδότησε οξείες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ιστορικούς, τους πολιτικούς,τους Ελληνες και τους Τούρκους για να καταλήξει στην Μεγάλη Ιδέα, ένα ιδεολόγημα που ακόμη και σήμερα υποστηρίζεται από ένα μέρος των Ελλήνων.

Σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι να πυροδοτήσει αντιπαραθέσεις ούτε να εμψυχώσει τυχόν πόθους για αλύτρωτες πατρίδες, αφού το dyosmaraki δεν διαθέτει ούτε την ιδιότητα του ιστορικού ούτε του πολιτικού.

Σκοπός αυτής της ανάρτησης είναι σε ανάμνηση της ιστορικής επετείου της Αλωσης της Κωνσταντινούπολης να αναδείξει τη δύναμη του λαού που μπορεί να παίρνει ένα ιστορικό γεγονός και να το μεταφέρει στην αθανασία μέσω των θρύλων και της προφορικής παράδοσης και των δημοτικών τραγουδιών.
Η δύναμη της προφορικής παράδοσης και των θρύλων ήταν εκείνο το στοιχείο που κατά τη διάρκεια της Τουρκικής κατοχής κατόρθωσε να συντηρήσει άσβεστο τον πόθο για την λευτεριά.

Η λειτουργία που δεν τελείωσε ποτέ, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς που περιμένει να αναγεννηθεί, η Πόλη που για τον σκλαβωμένο λαό δεν χάθηκε μα περιμένει να αναστηθεί...

Ισως εάν δεν είχε παραμείνει ζωντανή αυτή η ελπίδα μέσα από τους θρύλους και τις παραδόσεις, ο λαός να είχε αφεθεί στη μοίρα του και σήμερα να μην
μιλούσαμε καν την Ελληνική γλώσσα...
Κανείς δεν ξέρει....

Πάντως ακόμη και στις μέρες μας η ημέρα Τρίτη δεν θεωρείται καλή ημέρα για να ξεκινήσει κανείς καινούργια δουλειά.

Η αρνητική ενέργεια εκείνης της Τρίτης του έτους 1453 βαστά ακόμη....

Αλλωστε τα ανδραγαθήματα εκείνου που
"τον Μάη μήνα εγεννήθη, τον Μάη μήνα αρραβωνιάσθη, τον Μάη μήνα τούμελλε να χαθεί"....
εξακολουθούν να τραγουδιώνται, όπως και η Αλωση της Πόλης
Και ας έχουν περάσει μόλις.... 555 χρόνια από τότε......

Σύντομα κάτι αλλάζει στην Πελοπόννησο.....(Στης ακρίβειας τον καιρό-Διόδια)

Με ένα φυλλάδιο με πολύ αισιόδοξο τίτλο

"Σύντομα κάτι αλλάζει στην Πελοπόννησο"

μας υποδέχθηκε ο εισπράκτορας του σταθμού διοδίων Σπαθοβουνίου (στο ύψος της Νεμέας) το προπροηγούμενο Σάββατο.

Στο κατά τα άλλα προσεγμένο φυλλάδιο διαβάζω την διαφημιστική καμπάνια της εταιρίας με συνθήματα όπως

-"Αλλάζει το τοπίο",

-"Αλλάζει το επίπεδο εξυπηρέτησης",

- "Αλλάζει το μέλλον"

Και φυσικά δεν έχω λόγους να αμφισβητώ τις προθέσεις της εταιρείας για την υλοποίηση αυτών των στόχων

Οπου κι αν έψαξα όμως δεν βρήκα πουθενά την ένδειξη

"ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΤΙΜΕΣ",

αφού τον Δεκέμβριο του 2007 που πέρασα από τα ίδια διόδια είχα πληρώσει 2 Ευρώ ενώ τώρα το αντίτιμο των διοδίων ανέρχεται σε 2,90 Ευρώ που μεταφράζεται σύμφωνα με το κομπιουτεράκι μου σε αύξηση 45% !!!!!!!!!!

"Μες της ακρίβειας τον καιρό

μια βόλτα είπα να πάω και 'γω,

μα τα διόδια βρήκα αυξημένα

και τα Ευρώ μου μειωμένα...

Λένε πως η ακρίβεια δεν είν' πολλή

κι η συγκυρία δεν είναι ευνοϊκή

Ομως σε δίλημα βρίσκομαι βαθύ

Τις εκδρομές να κόψουμε εμείς

ή μήπως τις παράλογες αυξήσεις να κόβατε εσείς???"

Είχα ήδη ανεβάσει την ανάρτηση όταν βρήκα σχετική δημοσίευση της ΕΚΠΟΙΖΩ που μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ και αναφέρει λεπτομέρειες για το θέμα με πολλά στοιχεία για τίς αυξήσεις των διοδίων σε ολόκληρη την Ελλάδα.